Connect with us

Politiek Internationaal

De dynamiek van escalatie: ‘Samen met Oekraïne staan’

Published

on

Oekraïne

De as Rusland-China beschikt over voedsel, energie, technologie en de meeste van ’s werelds belangrijkste hulpbronnen. De geschiedenis leert dat deze elementen de winnaars maken in oorlogen

Het dringt tot het Westen door dat, hoewel sancties worden geacht landen op de knieën te krijgen, de realiteit is dat een dergelijke capitulatie nooit heeft plaatsgevonden (dwz Cuba; Noord-Korea; Iran). En in het geval van Rusland is het mogelijk om te zeggen dat dit gewoon niet gaat gebeuren.

Team Biden heeft de redenen nog steeds niet volledig begrepen. Een punt is dat ze precies de verkeerde economie hebben gekozen om te proberen in te storten via sancties (Rusland heeft minimale buitenlandse aanvoerlijnen en een hoop waardevolle goederen). Ook de stafleden van Biden hebben nooit de volledige gevolgen begrepen van Poetins monetaire jiujitsu die de roebel aan goud en de roebel aan energie koppelt.

Ze verbuigen zich tot Poetins monetaire jiu-jitsu als een zoveelste mislukte staking tegenover de ‘onneembare’ reservevalutastatus van de dollar. Dus kiezen ze ervoor om het te negeren en gaan ze ervan uit dat als de Europeanen maar minder warme douches zouden nemen , meer wollen truien zouden dragen, Russische energie zouden afzien en ‘achter Oekraïne zouden staan’, de economische ineenstorting eindelijk zou plaatsvinden. Hallelujah!

De andere reden waarom het Westen het strategische potentieel van sancties verkeerd interpreteert, is dat de oorlog tussen Rusland en China tegen de westerse hegemonie door zijn volkeren wordt geassimileerd als een existentiële oorlog. Voor hen gaat het niet alleen om het nemen van minder warme douches (zoals voor Europeanen), het gaat om hun voortbestaan ​​– en bijgevolg is hun pijngrens veel, veel hoger dan die van het Westen. Het westen zal hun uitdagers niet zo belachelijk gemakkelijk uitroeien.

Aan de onderkant bezit de as Rusland-China voedsel, energie, technologie en de meeste van ’s werelds belangrijkste hulpbronnen. De geschiedenis leert dat deze elementen de winnaars maken in oorlogen.

Advertisement

Het strategische probleem is echter tweeledig: ten eerste is het raam voor een plan ‘B’ de-escalatie via een politiek akkoord in Oekraïne gepasseerd. Het is nu alles of niets (tenzij Washington fold). En ten tweede, zij het in een iets andere context, hebben zowel Europa als Team Biden ervoor gekozen om de inzet torenhoog te nemen:

De overtuiging dat de Europese liberale visie met vernedering en minachting wordt geconfronteerd, als Poetin zou ‘winnen’, heeft voet aan de grond gekregen. En in de nexus Obama-Clinton-Deep State is het onvoorstelbaar dat Poetin en Rusland die nog steeds worden beschouwd als de auteur van Russiagate voor veel Amerikanen, zouden kunnen zegevieren.

De logica van dit raadsel is onverbiddelijk – Escalatie.

Voor Biden, wiens goedkeuringsclassificaties blijven dalen, doemt een ramp op in de tussentijdse periode van november. De consensus onder Amerikaanse insiders is dat de Democraten 60-80 zetels in het Congres zullen verliezen, en ook een handvol (4 of 5 zetels) in de Senaat. Als dit zou gebeuren, zou het niet alleen een persoonlijke vernedering zijn, maar zou het een teken zijn van administratieve verlamming voor de Democraten tot het fictieve einde van Bidens ambtstermijn.

De enige mogelijke uitweg uit deze naderende catastrofe zou zijn dat Biden een konijn uit de Oekraïense ‘hoed’ zou trekken (een die op zijn minst zou afleiden van de stijgende inflatie). De Neo-cons en de Deep State (maar niet het Pentagon) zijn er allemaal voor. De wapenindustrie is natuurlijk dol op het witwassen van wapens van Biden in Oekraïne (met enorme ‘verspilling’ die op de een of andere manier in ‘het zwart’ verdwijnt ). Velen in DC profiteren van deze goed gefinancierde boondoggle.

Advertisement

Waarom zien we zo’n euforie over zo’n schijnbaar roekeloos escalatieplan? Welnu, strategen suggereren dat als de Republikeinse leiders tweeledig zouden gaan bij escalatie – als het ware medeplichtig zouden worden aan ‘meer oorlog’ – ze beweren dat het mogelijk zou kunnen blijken om de democratische verliezen halverwege de termijnen in te dammen en een oppositiecampagne af te vlakken aanval gericht op een slecht beheerde economie.

Hoe ver kan Biden gaan met deze escalatie? Welnu, de wapenuitspatting is een goed idee (nog een boondoggle), en Special Forces zijn al in het theater, klaar om een ​​lont aan te steken voor elke escalatie; bovendien lijkt de aangehaalde no-flyzone het extra voordeel te hebben dat ze Europese steun geniet, vooral in het VK, tussen de Baltische staten (natuurlijk) en ook van de Duitse ‘Groenen’. (Spoiler Alert! Ten eerste is het natuurlijk nodig om, om een ​​vliegverbod in te stellen, het luchtruim te controleren – dat Rusland al domineert en waarover het volledige elektronisch-magnetische uitsluiting implementeert).

Zou dit genoeg zijn? Donkere stemmen raden af. Ze willen ‘laarzen op de grond’. Ze praten zelfs over tactische kernwapens. Ze stellen dat Biden niets te verliezen heeft door ‘groot te worden’, vooral als de GOP wordt overgehaald om medeplichtig te worden. Sterker nog, het zou hem misschien van schande kunnen redden, dringen ze aan. Amerikaanse militaire insiders wijzen er al op dat de wapenvoorziening de oorlog niet zal ‘omkeren’. Een ‘verloren oorlog’ moet koste wat kost worden vermeden om november in te gaan.

Is zo’n consensus voor escalatie realistisch? Nou ja, het is mogelijk. Bedenk dat Hillary (Clinton) de alchemist was die de neoconservatieve vleugel uit de jaren 80 liet samensmelten met de neoliberalen uit de jaren 90 om een ​​interventionistische brede tent te creëren die alle smaken kon dienen: Europeanen konden zich voorstellen dat ze voor het eerst economische macht zouden uitoefenen op een wereldwijd significante manier, terwijl de neo-cons hebben hun aandringen op krachtig militair ingrijpen nieuw leven ingeblazen als een vereiste om de op regels gebaseerde orde te handhaven. De laatstgenoemden zijn lul-a-hoop dat de financiële oorlog faalt.

Vanuit het perspectief van de Neo-cons zet het militaire actie stevig terug op tafel en met een nieuwe ‘front’-opening: de Neo-cons van vandaag trekken juist de premisse in twijfel dat een nucleaire uitwisseling met Rusland koste wat kost moet worden vermeden. En van deze verschuiving weg van het verbod op acties die een nucleaire wisselaar zouden kunnen veroorzaken, zeggen ze dat het omschrijven van het Oekraïne-conflict op een dergelijke basis onnodig en een strategische fout is – en beweren dat het naar hun mening onwaarschijnlijk is dat Poetin zijn toevlucht zal nemen tot kernwapens.

Advertisement

Hoe kan deze neo-con-liberale interventionistische elite-superstructuur zo’n invloed uitoefenen wanneer de bredere Amerikaanse politieke klasse historisch ‘anti-oorlog’ is geweest? Nou, de Neo-cons zijn de archetypische kameleons. Geliefd bij de oorlogsindustrie, een regelmatige luide aanwezigheid op de netwerken, draaien ze in en uit de macht, met de ‘Chinese haviken’ die nestelen in de Trump-corridors, terwijl de ‘Russische haviken’ worden gemigreerd om het Biden State Department te bevolken.

Is escalatie al ‘ingebakken’? Er is misschien nog één iconoclastische ‘vlieg in de zalf’: meneer Trump! – door zijn symbolische daad van het onderschrijven van JD Vance voor de GOP Senate Primary in Ohio, tegen de wensen van de GOP Establishment.

Vance is een (van de vele) vertegenwoordigers van Amerika’s populistische traditie die op zoek is naar een plaats in de komende ‘churn’ van het Congres. Maar het meest opvallende hier is dat Vance de haast naar escalatie in Oekraïne in twijfel trekt. Veel andere potentiële populistische mededingers onder de nieuwe oogst van interessante senatoren en senatoren van de GOP zijn al bezweken onder de druk van het oude establishment van de GOP om oorlog te steunen. (Boondoggles weer).

De GOP is verdeeld over Oekraïne op het hoogste representatieniveau, maar de populaire basis staat traditioneel sceptisch tegenover buitenlandse oorlogen. Met deze politieke goedkeuring duwt Trump de GOP in de richting van verzet tegen escalatie in Oekraïne. Ross Douthat bevestigt in de NY Times dat de goedkeuring van Vance nauwer aansluit bij de bronnen van de populariteit van Trump in 2016, aangezien hij het anti-oorlogssentiment onder de betreurenswaardige mensen ontgonnen, wiens focus meer ligt op de zorg voor het welzijn van hun eigen land.

Kort na de goedkeuring gaf Trump een verklaring af:

Advertisement

“Het is niet logisch dat Rusland en Oekraïne niet om de tafel gaan zitten om een ​​of ander akkoord uit te werken. Als ze het niet snel doen, blijft er niets anders over dan dood, vernietiging en bloedbad. Dit is een oorlog die nooit had mogen plaatsvinden, maar toch is gebeurd. De oplossing kan nooit zo goed zijn als voordat de schietpartij begon, maar er is een oplossing, en die moet nu – niet later – worden bedacht als iedereen DOOD zal zijn!”, zei Trump.

Trump wringt in feite de mogelijke belangrijkste breuklijn voor de komende verkiezingen uit elkaar (zelfs als sommige GOP-panjandrums – waarvan er vele worden gefinancierd door het Militair Industrieel Complex (MIC) – een sterkere militaire betrokkenheid prefereren).

Ook Trump heeft altijd een instinct voor de halsslagader van een tegenstander: Biden voelt zich misschien sterk aangetrokken tot het argument voor escalatie, maar hij staat bekend als gevoelig voor de gedachte dat lijkzakken die voor november naar de VS komen, zijn erfenis worden. Vandaar de overdrijving van Trump dat vroeg of laat iedereen in Oekraïne “DOOD zal zijn!”.

Nogmaals, de democraten met militair begrip zijn bang dat de westelijke wapenluchtbrug naar de grenzen van Oekraïne de loop van de oorlog niet zal veranderen, en dat Rusland zou zegevieren, zelfs als de NAVO zou ingrijpen. Of, met andere woorden, het ‘ondenkbare’ zal gebeuren: het Westen zal verliezen van Rusland. Ze stellen dat Team Biden weinig keus heeft: beter wedden op escalatie dan het risico lopen alles te verliezen met een debacle in Oekraïne (vooral na Afghanistan).

Het vermijden van escalatie vormt zo’n uitdaging voor de Amerikaanse missionaire psyche van mondiaal leiderschap dat het momentum ervoor niet kan worden overwonnen door Bidens aangeboren voorzichtigheid alleen. De Washington Post meldt al dat “de regering-Biden nieuwe Russische waarschuwingen van zich afschudt tegen het verstrekken van geavanceerdere wapens en nieuwe training aan Oekraïense troepen – in wat een berekend risico lijkt te zijn dat Moskou de oorlog niet zal laten escaleren”.

Advertisement

De EU-elites daarentegen zijn niet alleen overtuigd (Hongarije en één factie in Duitsland, apart) door de logica van escalatie, ze zijn er ronduit bedwelmd door. Op de Conferentie van München in februari was het alsof de EU-leiders elkaar wilden overtreffen in hun enthousiasme voor oorlog: Josep Borrell bevestigde opnieuw zijn inzet voor een militaire oplossing in Oekraïne: “Ja, normaal gesproken zijn oorlogen gewonnen of verloren op het slagveld”, zei hij bij aankomst voor een bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van de EU in Luxemburg, toen hem werd gevraagd commentaar te geven op zijn eerdere verklaring dat “deze oorlog op het slagveld zal worden gewonnen”.

Hun euforie is gecentreerd rond de overtuiging dat de EU – voor de eerste keer – haar economische macht op een wereldwijd significante manier uitoefent, en tegelijkertijd een oorlog bij volmacht tegen Rusland mogelijk maakt en bewapent (door de EU voor te stellen als een echte Karolingische rijk, eigenlijk winnend op het slagveld!).

De euforie van de EU-elites – zo volledig losgekoppeld van nationale identiteiten en lokale belangen, en eerder loyaal aan een kosmopolitische visie waarin mannen en vrouwen van betekenis eindeloos met elkaar netwerken en koesteren in hun collegiale goedkeuring – leidt tot diepe polarisatie binnen hun eigen samenlevingen.

Het onbehagen ontstaat onder degenen die patriottisme, of een scepsis ten opzichte van de huidige Ruslandfobie, niet noodzakelijk als ‘gauche’ beschouwen. Ze zijn bezorgd dat door perceptie afgebakende EU-elites, die pleiten voor sancties tegen Rusland en NAVO-betrokkenheid bij een kernmacht, Europa rampspoed zullen brengen.

De Euro-elites zijn op kruistocht – te sterk geïnvesteerd in de emotionele lading en euforie van de Oekraïne ‘oorzaak’ om zelfs maar een Plan ‘B’ te hebben overwogen.

Advertisement

En zelfs als een plan ‘B’ zou worden overwogen, heeft de EU minder een achteruitversnelling dan de VS. De Brusselse tijdgeest is in beton gegoten. Structureel is de EU niet in staat tot zelfhervorming, of radicaal van koers te veranderen, en breder Europa mist nu de ‘vaten’ waarmee beslissende politieke verandering kan worden bewerkstelligd.

Houd je hoed vast!

Hallo beste bezoekers van SDB, wij zijn terug na een tijdje weggeweest om eerlijk tegen jullie te zijn wij konden de rekening van de hosting niet direct betalen vanwege minder prive inkomsten. Gelukkig hebben wij toch kunnen regelen dat de site weer online is al weten we niet voor hoe lang. Daarom hebben wij een verzoek om een donatie te doen zodat onze berichten die niet vermeld worden door de Mainstream Media kunnen blijven plaatsen. Wij zullen jullie voor altijd dankbaar zijn en veel leesplezier, denk aan onze sponsors, deel zo veel mogelijk onze berichten en als het mogelijk is steun ons hier onder!.

KLIK HIER VOOR EEN DONATIE

STEUN DE VRIJE MEDIA

Dumanbet yeni giriş - Dinamobet giriş -
Kolaybet giriş
- Sekabet yeni giriş - envidatoken.io -
celtabet
- atlantisbahis.club -

retrobet.live

-

mars bahis güncel adres

- istanbul eskort - izmir eskort - eskort mersin - eskort - eskort antalya - istanbul avukat - web tasarım