De democratische VS-presidentskandidaat voor 2020

Laat er geen misverstand over bestaan: de grote juridische bedrijven die een belangrijke rol speelden in de corruptie in Wall Street – die leidde tot de financiële crash van 2008 – en die decennialang bedrijfsmisdaden begroeven door hun vriendschappelijke banden met Washington, zijn wanhopig om hun eigen man te positioneren voor het Witte Huis in 2020.

Afgelopen dinsdag verscheen voormalig procureur-generaal Eric Holder, die aan het hoofd stond van het Amerikaanse ministerie van Justitie in de regering-Obama, in het MSNBC-programma “All In with Chris Hayes.”

Holder vertelde Hayes dat hij overweegt mee te doen aan de presidentsrace voor de verkiezingen, die uitmonden in een nieuwe president van de Verenigde Staten in 2020, maar hij had (zei hij) nog geen definitieve beslissing genomen. Het is duidelijk dat als Holder meedoet dat als een democratisch presidentskandidaat zal zijn, iets dat zeker de progressieve vleugel van de partij woedend zal maken.

Tijdens zijn regeringsperiode van 2009-2015 heeft Holder op het ministerie van Justitie zijn vriendjes van zijn advocatenkantoor Covington & Burling effectief op cruciale plekken getransplanteerd. Wat weten we nu precies over Holden en Covington & Burling? Een jaar of zes geleden meldden we al dat dit het advocatenkantoor is dat werd genoemd in een vonnis van een federale rechtbank (en zelfs “bekend” was bij het U.S. Supreme Court). Het bedrijf werkte actief samen met Big Tobacco om de gevaarlijke gezondheidseffecten van uitgeademde rook voor decennialang voor het publiek te verbergen.

Hoe kon nou in godsnaam een partner van een advocatenkantoor met een dergelijke voorgeschiedenis uitgekozen worden door Obama om leiding te geven aan de hoogste wetshandhavingsinstantie in de VS?

In oktober en november 2016 heeft WikiLeaks e-mails vrijgegeven die waren verstrekt door een naamloze bron die het emailaccount van John Podesta had gehackt. De emails hadden betrekking op het werk van Podesta als campagnevoorzitter voor Hillary Clinton in 2016, evenals in 2008 toen Podesta medevoorzitter was van het Transitieteam van president Obama.We hebben toen uitvoerig hierover geschreven, maar die feiten werden door de mainstream media in het geheel terzijde gelegd. We schreven toen ook dat de emails afkomstig waren van Michael Froman, een leidinggevend figuur van de regelmatig gerechtelijk aangeklaagde bank van Wall Street, Citigroup. Toen de in diskrediet geraakte bank instortte, stuurde Froman aan Obama regelmatig lijsten met gemaakte en aanbevolen afspraken in zijn kabinet en met aanbevelingen voor werknemers op de lagere treden van de ladder.

In een email van Froman van 6 oktober 2008, waarbij Froman zijn Citigroup-emailadres van fromanm@citi.com gebruikt, verschijnt Hillary Clinton op de lijst van Froman als kandidate voor de functie van staatssecretaris of hoofd van het Amerikaanse ministerie van Volksgezondheid en Human Services (HHS) ). In een aparte lijst bij de email werd Eric Holder aanbevolen voor de functie van de nieuwe Amerikaanse procureur-generaal bij het ministerie van Justitie of als adviseur voor het Witte Huis.

In minder dan een maand na Obama’s verkiezing tot president op 4 november 2008, had Obama Clinton genomineerd als zijn minister van Buitenlandse Zaken en als zijn procureur-generaal.

De bailout van Citigroup door de Amerikaanse belastingbetalers was de grootste bankenredding…. niet alleen in de Amerikaanse geschiedenis – maar de grootste in de bankenhistorie wereldwijd. Citigroup ontving $ 45 miljard aan eigen vermogen van de Amerikaanse schatkist; een overheidsgarantie op $ 300 miljard van de twijfelachtige activa van Citigroup; de Federal Deposit Insurance Corporation (FDIC) garandeerde $ 5,75 miljard van zijn senior ongedekte schuld en $ 26 miljard van zijn handelspapier en interbancaire deposito’s; en de Federal Reserve heeft tussen 2007 en 2010 in het geheim $ 2.500 miljard ($ 2,5 biljoen!) in bijna-nulrentende leningen doorgesluisd aan onderdelen van Citigroup. Deze redding werd gedaan ondanks de lange geschiedenis en reputatie van Citigroup als notoir wetsovertreder.

Om de criminele afdeling van het ministerie van Justitie te leiden, benoemde Holder zijn juridische partner bij Covington & Burling, Lanny Breuer, als hoofd van die club. (Dan Suleiman, plaatsvervangend hoofd van de staf en adviseur van Lanny Breuer, kwam ook uit Covington & Burling. Hun voormalige partner bij het bedrijf, John Dugan, een voormalig lobbyist van de bank, leidde het Bureau van de Comptroller of the Currency (OCC), die alle nationale banken reguleert, van 4 augustus 2005 tot 14 augustus 2010 – de jaren waarin Wall Street-banken zich mochten transformeren van banken tot gokcasino’s…… en zichzelf daardoor opbliezen.)

Op 22 januari 2013 zond het tv-programma Frontline een explosieve uitzending uit over hoe er bij het Amerikaanse ministerie van Justitie achter de schermen wordt gewerkt, een ministerie dat er niet in geslaagd was leidinggevende figuren van een toonaangevende bank van Wall Street te vervolgen voor de misdaden die hebben geleid tot de financiële crisis van 2008.

Het (voor dit artikel) relevante deel van de tekst van het programma gaat als volgt:

Commentator: Frontline sprak met twee voormalige hooggeplaatste procureurs van het Ministerie van Justitie, die in de Criminal Division onder Lanny Breuer dienden. Naar hun mening was Breuer overdreven bang om te verliezen.Martin Smith (Frontline-interviewer en producent): we spraken met een paar bronnen binnen de Criminal Division en zij meldden dat er wat betreft Wall Street geen onderzoeken gaande waren. Er waren geen dagvaardingen, geen documentencontroles, geen telefoontaps.

Lanny Breuer: Nou, ik weet niet met wie je sprak, omdat we serieus hebben gekeken naar de soorten zaken waar je het over hebt.

Martin Smith: Deze bronnen zeiden dat er tijdens de wekelijkse vergaderingen over de goedkeuring van aanklachten, er nooit een geval werd gemeld van wat ook maar enigszins leek op het beschuldigen van Wall Street van financiële misdaden.

Holder, Breuer en Suleiman zitten weer op hun goedbetaalde, comfortabele banen bij Covington & Burling. Volgens de website van het advocatenkantoor geeft Holder “cliënten advies over complexe onderzoeken en juridische zaken, inclusief zaken die internationaal van aard zijn en gepaard gaan met aanzienlijke problemen met de handhaving van de regelgeving en aanzienlijke reputatiebeschadigingen.”

In juli 2015 schreef David Dayen voor Salon het volgende:

Vorig jaar kocht Holder een deel in een appartementencomplex van 300 voet van het hoofdkantoor van het bedrijf (Covington & Burling). Het National Law Journal kopte het nieuws met: ‘Holder’s terugkeer naar Covington was zes jaar in de maak’, alsof het optreden als  topambtenaar voor zijn land maar een tijdelijk baantje was. Ze hielden zelfs een hoekkantoor op de elfde verdieping leeg voor zijn terugkeer.Als we een meer agressieve media zouden hebben, dan zou dit een enorm schandaal zijn, meer dan het plaatsen van voormalige functionarissen van de Obama-administratie naar plaatsen zoals Uber en Amazon. Dat komt omdat er praktisch geen advocatenkantoor is dat meer heeft gedaan om de leidinggevenden van Wall Street te beschermen tegen de gevolgen van hun criminele activiteiten dan Covington & Burling. Hun klantenbestand omvat elke megabank in Amerika: JPMorgan Chase, Wells Fargo, Citigroup, Bank of America. Toch heeft Holder er verschillende van zijn ex-werknemers kunnen plaatsen, waardoor er een schaduwdienst voor Justitie en een onbetwistbaar belangenconflict waren ontstaan. In feite, gezien de zielige manier waarop het ministerie van JUstitie de straffen beperkten voor degenen die de grootste economische crisis in 80 jaar veroorzaakten, lijkt de nieuwe baan van Holder veel op zijn oude baan.

Breuer heeft een leuke promotie gekregen en is nu vice-voorzitter van het advocatenkantoor. Een van zijn specialiteiten, zegt Covington, is “klanten helpen met navigeren bij het onderzoeken van financiële fraude.”

Navigeren bij financiële fraudeonderzoeken is altijd zo veel gemakkelijker voor Wall Street-banken als er “geen dagvaardingen, geen documentencontroles, geen telefoongesprekken” zijn, zoals Frontline meldde (over hoe Breuer het toezicht uitoefende op de criminele divisie van Wall Street tijdens zijn ambtstermijn daar…)

Het schoothondje van Washington

Brussel – we hebben het zo vaak gezegd en herhalen het nog maar weer eens – is het schoothondje van Washington. We zien het op alle vlakken, tot en met het NAVO (Washington) beleid aan toe. En bij het omverwerpen van niet-welgevallige regeringen willen ze daar in Brussel graag een handje meehelpen.

Het heeft er alle schijn van dat een van de grootste prioriteiten van de EU is om zich uit te spreken over de situatie in Venezuela. Zo belangrijk kennelijk dat Federica Mogherini, commissaris voor Buitenlandse Zaken, een maand voor de verkiezingen in dat land met sancties heeft gedreigd, mochten er zich onregelmatigheden voordoen. Opnieuw hyocrisie ten top: in andere delen van de wereld is dit minder belangrijk voor de EU. De reden is niet moeilijk te bedenken.

Al in 2017 heeft de EU sancties opgelegd aan de regering van Venezuela wegens schendingen van de mensenrechten. Een dergelijke toewijding aan democratie en mensenrechten is prijzenswaardig. Het grappige (eerder: het in-en-in-trieste) is alleen hoe ongelijk de EU-belangen zijn, afhankelijk van het land en de wereldregio waarin het zich bevindt. De militaire dictatuur in Egypte of het middeleeuws-feodale hoofd-afhakkende regime in Saoedi-Arabië hoeft niet te vrezen voor sancties van de Europese Unie, die voorstander zegt te zijn van democratie en mensenrechten. Dus waarom wel in het geval van Venezuela, en waarom juist nu?

Het is allemaal heel simpel.

Zoals Reuters tegelijk met de dreigementen van de EU voor Venezuela meldde, had de Amerikaanse vice-president Mike Pence, slechts een paar dagen eerder op de Amerika-top, de deelnemende landen opgeroepen om de regering van de Venezolaanse president Nicolas Maduro te isoleren. Onmiddellijke stappen waren nodig omdat Maduro in mei voor herverkiezing gaat strijden.

Egypte en Saoedi-Arabië zijn daarentegen wat men noemt onze bondgenoten (waaraan voor miljarden aan wapens kunnen worden verkocht). Het laat zien hoezeer de EU echt om mensenrechten en democratie in het buitenland geeft.
Namelijk helemaal niets.Niet dat we daar nu van opkijken. Maar je moet zo af en toe de politieke hypocrisie noemen, en misschien trappen er dan wat minder mensen in.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.