De Brexit chaos

eu

De macht van de EU is gemakkelijk over het hoofd te zien. Als een “onzichtbare hand” opereert het door een schil van traditionele politieke structuren. Het British House of Commons, de British Law Courts en British Civil Service zijn er nog steeds, maar het zijn vazallen geworden van de Europese Unie, die er een Europese wet doorheen wil drukken.. Dit is geen toeval – dit is vooropgezet.

Het wordt steeds duidelijker dat het Verenigd Koninkrijk een schurkenpremier heeft met een doelbewust plan om de Brexit te stoppen. Dit is geen incompetentie: het is een weloverwogen en zorgvuldig ontworpen strategie, aangestuurd vanuit Brussel. Ze voerde effectief een alternatieve denkbeeldige exit-strategie, smeet het vervolgens als een voldongen in een kabinet, om Brexiteers voortdurend aan het lijntje te kunnen houden. Temidden van dit alles zien we verweven leugens en een poging om parlementsleden van Labour om te kopen met financieringsmiddelen voor hun kiezers.

Een andere verbuiging van de waarheid kwam afgelopen week, toen Theresa May in haar toespraak zei dat de overeenkomst die deuittredingsovereenkomst tot wet maakt (Withdrawal Agreement Implementation Bill – WAIB) zou kunnen leiden tot wijzigingen om de uittredingsovereenkomst (Withdrawal Agreement – WA) fundamenteel te veranderen.
Dit was nogal onoprecht van de premier. Er zullen geen wezenlijke veranderingen in de inhoud van de WA zijn als deze eenmaal is ondertekend, omdat het een internationaal verdrag is, en het bóven de Britse wetgeving is gesteld. Paragraaf 11 van de Preambule maakt duidelijk dat er géén wijzigingen in de inhoud kunnen worden aangebracht. Elke fundamentele wijziging in de nationale wetgeving die aan de WAIB zou kunnen worden toegevoegd, zou effectief waardeloos zijn.

Velen denken dat in elke lidstaat van de EU de nationale wetgeving ondergeschikt is aan die van de EU. Dat is niet zo: het Duitse Constitutionele Hof staat bijvoorbeeld bóven EU-wetgeving.

We snappen dat Iparlementariërs als Duncan Smith en Rees-Mogg meer of minder in de war waren om te stemmen vóór May’s WA, samen met andere Brexiteers, omdat de dreiging voor Brexit een “No Brexit”-alternatief zou zijn, althans volgens de premier. Maar bij dit alles is vergeten waaròm de premier in een dergelijke “do or die”-situatie handelde, tégen de uitdrukkelijke wensen van het partijmanifest in…

Waarom weigert ze een Brexit uit de Wereld Handels Organisatie (WHO) als een echte keuze te beschouwen?

Waarom volhardt ze met een Withdrawal Agreement die:
* accoord gaat met het door de EU opleggen van (niet-nalevings)boetes voor jaren in de toekomst.
* een eeuwigdurende backstop forceert met de dreiging van het annexeren van Noord Ierland, economisch gezien.
* een “level playing field” vereist (dus voor iedereen gelden dezelfde spelregels) met een falend obstructionistisch blok. Een die het vermogen van het Verenigd Koninkrijk om onafhankelijk te bloeien, verstikt en de vrijhandelsovereenkomsten beperkt.

Geen van Theresa May’s WA-verdragen maakt het voor de Britten dus mogelijk om de controle over de eigen grenzen, het eigen geld of de eigen wetten weer terug te nemen.
May’s plan A, het WA-capitulatieverdrag, is driemaal weggestemd. Het wordt nu voor een vierde keer geprobeerd om te worden getest tegen indicatieve stemmen. Het is nog steeds een fundamentele bedreiging voor de Britse soevereiniteit en onafhankelijkheid.
Haar Plan B is een langdurige verlenging, gedwongen EU-verkiezingen en algemene verkiezingen die ze ongetwijfeld zal verliezen. Dit stelt haar in staat te werken naar een “Remain” in de douane-unie en de interne markt, en het Europees Hof van Justitie wordt via Labour dan ook nog geleverd. Waarom anders naar verkiezingen toewerken, wanneer elke kans op een eventuele meerderheid voor de conservatieven op dit moment tot mislukken gedoemd is?

Ze vernietigt de Partij en negeert het referendummandaat dat ze moest inwilligen. Haar plan A heeft Britse vazallen als uitkomst en toch noemt ze het een “Brexit”. Verschrikkelijk. Haar Plan B probeert Labour te helpen haar doel te bereiken met een permanente douane-unie en een Remain zonder politieke controle of vetorecht. Ondertussen beweert ze dat ze zal aftreden zodra ze via de WA “Brexit” heeft “gerealiseerd”. Dit soort misleiding lijkt bijna op een strategie uit de koker van Tony Blair, of een David Cameron.

Een “No Deal” met de Wereld Handels Organisatie is een haalbare exit-strategie en waarschijnlijk de enige die volledige onafhankelijkheid levert. Toch schuwt ze het omdat het in zekere zin ook een echte Brexit betekent.

Om de referendum-uitslag recht te doen zou May moeten worden weggestuurd. Maar ze zal niet vrijwillig gaan. Op dit moment gedraagt ze zich als een dictator, behalve dan in naam. Ze houdt parlementsleden van haar eigen partij in gijzeling om losgeld te krijgen, onder de dreiging van “No Brexit”. Ze doet alles behalve het uitvoeren van het Out-referendum, of het uitvoeren van het manifest waarin ze harde beloftes heeft gedaan waarmee ze een verkiezing heeft gewonnen.

In de VS zou ze worden afgezet.

Er is iets misselijks in het dóórdrukken van een WA-capitulatie-verdrag dat het Verenigd Koninkrijk in een backstop stuurt, en een annexatie van Noord-Ierland en het uiteenvallen van de “Union” faciliteert. Maar hoewel de logica van “het redden van de Brexit” duidelijk was in de stemstrategie van de Brexiteers, eerder deze week, toen de intrekking van ECA 1972 zou zijn afgerond, hadden te veel mensen de neiging haar vreselijke verdrag te accepteren.

Hierbij moet worden afgevraagd: waarom zet May zóvelen onder druk die een echte Brexit willen, alleen om een WA-capitulatie-verdrag er doorheen te rammen? Waarom kiest ze voor “No Brexit”, zelfs bóven dat alternatief (een constitutionele crisis riskeren) in plaats van een volkomen redelijke WHO “geen deal” afspraak?

Maar voorlopig houdt het gekibbel over de Brexit niet op. Londen en Brussel hebben het nu – zoals gezegd – over nieuwe vertragingen en deelname aan de Europese verkiezingen. Hoewel de Britse premier Theresa May verlenging wil aanvragen tot 30 juni, roept EU-voorzitter Donald Tusk op tot “flexibele verlenging” voor maximaal twaalf maanden. Tusk snelt opnieuw naar voren – het besluit zal worden genomen tijdens de speciale Brexit-top op 10 april.

Maar goed, Tusk speelt dit spel al heel lang. De Poolse EU-politicus wil de Brexit tot aan Sint-Juttemis uitstellen. Hij geeft niet om de problemen die hij creëert. Tusk heeft ook maling aan de Europese verkiezingen, eind mei.

Een “Flextensie” zou ertoe leiden dat de Britten dan nieuwe parlementsleden moeten kiezen voor het Europees nepparlement, die ze eigenlijk liever de rug toekeren.

En EU-burgers zouden eind mei moeten stemmen zonder te weten of, wanneer en hoe het Verenigd Koninkrijk de EU zal verlaten. Het perspectief is volledig onduidelijk. De Europese verkiezingen worden wat dit betreft een farce – maar dat hebben we vaker gezegd.

De Brexiteers zouden dit scenario kunnen gebruiken om “verraad” te schreeuwen. En natuurlijk zouden Salvini en Co. de te verwachten Brexit-chaos kunnen gebruiken om de ware aard van de EU te laten zien. Er zijn weinig goede dingen over deze club te zeggen…
Nigel Farage, de geestelijke vader van Brexit, heeft al aangekondigd dat hij de mensenmassa’s zal mobiliseren en tientallen boze Brexit-aanhangers naar het Europees nepparlement zal sturen. Met een golf van populisten, nationalisten en “soevereiners” uit de hele EU moet de Europese Commissie zich meer dan zorgen maken dat een stel bittere Britse parlementsleden zich uiteindelijk toch weer bij hen voegt.

Een recente poll van “YouGov” laat de volgende stembus-resultaten zien:
Niet-Londen Zuid –  No deal: 50%, Remain: 40%
Midlands – No deal: 49%, Remain: 38%
Het Noorden – No deal: 45%, Remain: 40%
Londen – No deal: 30%, Remain: 54%

Alleen in Londen is er blijkbaar nog steeds een meerderheid om in de EU te blijven. Hetzelfde gold voor het EU-referendum in juni 2016. Jarenlange onderhandelingen hebben het algemene beeld niet veranderd.

Het lagerhuis in Londen is het echter niet eens met de Britten. Het stemde met een kleine meerderheid vóór een verdere vertraging in Brexit – en dus tegen de “No Deal”.

Als de Britten niet van gedachten veranderen, moeten ze de EU-verkiezingen gebruiken voor een herinnering – niet alleen aan het adres van hun eigen regering, maar zeker ook aan dat van de EU…

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.