Connect with us

Column

De barsten in het oude Europa worden steeds zichtbaarder

Published

on

eu

Waar men ook kijkt, het is duidelijk dat de naoorlogse Establishment élites op de rugleuning zitten. Zij onderhouden een bestudeerde Pangozische hauteur. Maar of het nu in Groot-Brittannië is, waar een premier bereid lijkt om de toekomst van haar eigen partij op te offeren op het altaar van het behoud van de gezellige band tussen de grote bedrijven en de Brusselse zelfgenoegzame ambities om een wereldwijde economische speler te zijn, die de VS of China beconcurreert. Of, of het nu gaat om de bereidheid van Trump om het Amerikaanse financiële systeem in gevaar te brengen op het gebied van belastingen en schulden, om het raderwerk van het militaire industriële complex comfortabel te houden – in een tijd waarin de Amerikaanse regering al dreigt te veel geld uit te geven om het ‘vertrouwen’ in de dollar te breken.

Of, of het nu Europa is, waar de abrupte ommekeer van de ECB een enorme conceptuele mislukking markeert…. [d.w.z. de vernietiging en overdracht van rijkdom van spaarders uit de Eurozone, om debiteuren te redden; en van het grote publiek naar de banken, de overheid en grote bedrijven om hun balansen te redden]. Dit heeft er wezenlijk toe bijgedragen dat de eurozone een economische zombie is geworden en dat een groot en vijandig kiesdistrict is geradicaliseerd.

Of, of het nu duidelijk is met de duidelijke bevlieging van de EU na de tektonische ‘landing’ van China in Rome vorige maand, die de verschuiving van de ‘platen’ van de wereldhandel aankondigt. Misschien ‘begrijpen’ de EU-leiders het wel – dat de EU al op de helling staat, naar beneden glijdend in de richting van ‘nieuwe wateren’, wegglijdend in de richting van haar broers en zussen die zich afscheiden van het voormalige ‘ouderlijk huis’ van de trans-Atlantische relatie, naar een nieuw leven waarin een Chinese partner een rol speelt. Maar als dat zo is, is strategisch denken niet evident.

Of, of het nu gaat om de verrassing van Washington’s Foreign Policy Establishment dat China en Rusland’s assertieve ‘moersleutel’ in het ‘spel’ van regimewisseling dat zich in Venezuela afspeelt, of om het feit dat Turkije, dat lid is van de NAVO, ondanks de dreigementen van Washington, aandringt op de aankoop van de S400’s van Rusland; of (onvoorstelbaar) door het kleine Jordanië en Libanon dat feitelijk ‘nee’ zegt tegen de VS (over Kushner’s plan om koning Abdullah te ontnemen van zijn bewind over de al-Quds van Jeruzalem, of in het geval van Libanon, door te weigeren ‘oorlog’ te voeren tegen zijn medeburgers).

Het bestudeerde ‘front’ blijft bestaan, maar de scheuren zijn zichtbaar. Wat belangrijk en zo interessant is, is dat het verzet nu doordringt in de gelederen van het ‘establishment’ zelf. (Het establishment was nooit homogeen, maar de interne opstand binnen zijn gelederen was altijd gemakkelijk te cauteriseren, en de wond was snel genezen). Nu niet – althans niet zo gemakkelijk.

Advertisement

Al met al zijn de naoorlogse elites geschokt: de reactie op de Mueller Inquiry outturn (door Establishment outtender Trump), en EU Michel Barnier’s uitbarsting dat er onheilsproducenten zijn (Nigel Farage in het bijzonder), die eigenlijk “de EU van binnenuit willen vernietigen; en anderen van buitenaf” – zijn slechts twee symptomen van een toenmalige, verzegelde cartesiaanse mentale retortwortel. Kernbegrippen worden op vele fronten uitgedaagd.

Een oude Europese oorlog van twee ‘visioenen’ – tussen oude conservatieven (met een kleine ‘c’) die instinctief achterdochtig zijn ten opzichte van grote, utopische projecten en die autonomie en inheemse instituten waarderen – komt in opstand tegen de hedendaagse omarming van het millennialisme.

Dit is opnieuw het meest in het nieuws gekomen bij Brexit, bij Macron’s Jupiter-achtige hoogmoed, bij de minachting en het niet-conformisme uit Italië en bij de onverholen minachting voor de ‘waarden’ van de EU die uit Warschau, Boedapest en andere Visegrad-hoofdsteden voortkomen. Is het werkelijk haalbaar dat de EU haar onbuigzame houding handhaaft, nu de uitdagingen steeds groter worden?

Maar ondanks deze catalogus; ondanks al het bewijs dat we aan de rand van een van die belangrijke buigpunten staan, gaan we gewoon door, zoals gewoonlijk – zeker dat we er op de een of andere manier “oké” doorheen zullen lopen.

Maar zullen we dat doen? Waarom de ontluikende bloeddorstigheid? Misschien komen we in een wereldwijde recessie terecht. Toch hebben noch de Fed, noch de ECB de wapens in handen om er iets aan te doen (zoals ze vrijelijk toegeven), afgezien van een terugkeer naar meer gelddruk, onderdrukking van de rentevoeten en de aankoop van activa. Wat zal dan het resultaat zijn, deze keer? De Centrale Banken zullen drukken (dit eerste kwartaal al gezamenlijk $ 1 biljoen). In het verleden heeft de goedkope Chinese invoer uit China de westerse inflatie onderdrukt. We zouden het geld kunnen ‘drukken’, met schijnbaar geen negatieve klap in de rug. En China ‘leende ons’ ook effectief zijn groeistimulans.

Advertisement

Maar de tegenvaller was er altijd, maar minder zichtbaar. Het ‘drukwerk’ betekende een enorme overdracht van rijkdom van de ene component van het publiek – naar de andere. Kan het weefsel van ons beleid werkelijk grotere ongelijkheden opvangen, zonder uit elkaar te scheuren, zonder te exploderen? Knipperen de Gillets Jaunes niet met een rood waarschuwingssignaal? Blijkbaar niet. De markten blijven stijgen. Zeker, de gevolgen van de onvermijdelijke (nu volledig vastgelopen) reactie van de monetaire autoriteiten op de stagnatie zullen deze keer echter zijn dat de 60% dichter bij de economische ‘cliff edge’ zal wegzakken (terwijl de 40% hoog vliegen) – en de jongeren zullen de komende jaren de vruchten plukken van de economische ‘cliff edge’ (terwijl de 40% hoog vliegen) en de jongeren de kans krijgen om zich te ontwikkelen tot een van de belangrijkste spelers op de markt.

Meer fundamenteel, wordt de vraag zelden gesteld: kan Amerika werkelijk Groot opnieuw (MAGA) worden gemaakt, zijn militaire totaal vernieuwd, en zijn burgerlijke infrastructuur die, wanneer het begint van een positie vandaag (tot op heden jaar) waar zijn tekort aan federale opbrengst aan uitgaven 30% is; waar zijn schuld nu zo groot is dat de V.S. slechts door opnieuw het onderdrukken van rentevoeten aan (het zombificeren) dichtbij nul kan overleven?

En nogmaals, is het echt haalbaar om de productiebanen terug te dwingen naar een hoge kostenbasis in Amerika, van hun goedkope offshoring in Azië – tegen de achtergrond van een Amerika dat geleidelijk aan ‘duurder’ wordt door zijn vasthoudend monetair inflatiebeleid – behalve door de waarde van de dollar te laten dalen om dit hoge kostenbasisplatform weer wereldwijd concurrerend te maken? Is de MAGA realistisch; of zal de herovering van de werkgelegenheid in de VS uit de lagekostenwereld een einde maken aan de recessie waar de centrale banken zo bang voor zijn?

En nu de naoorlogse elites in Amerika en Europa steeds wanhopiger worden om de illusie in stand te houden dat ze de voorhoede van de mondiale beschaving blijven, hoe gaan ze dan om met de terugkeer van een ‘beschavingsstaat’ op zich: China? Hoe zal de EU reageren op een Pentagon dat geobsedeerd is door China, China en China, terwijl dat land zijn BRI aan het opbouwen is in Europa? Zal het – net als Amerika – kiezen voor protectionisme en fusies en mega-entiteiten bevorderen om te concurreren met zware Amerikaanse en Chinese bedrijven? Is Europa wel in staat om de VS aan banden te leggen, aangezien deze laatste zijn militaire insluiting van China opbouwt en verwacht dat Europa meespeelt?

In Europa dreigt de terugdringing tegen een diepgeworteld, elitair Frans ‘systeem’ dat de weinigen ten goede komt, en bij ontstentenis van de velen, de politieke samenhang van Frankrijk te doen herleven. In het Verenigd Koninkrijk dreigt Brexit het Britse politieke partijsysteem uit elkaar te blazen. De verschillen in de relatie van het Verenigd Koninkrijk met de EU zijn nog nooit zo diepgaand, opvallend en diepgaand geweest als nu. De verschillen tussen de stedelijke, kosmopolitische elite van Londen en de rest van het land zijn nog nooit zo groot geweest. De vraag of en in welke mate Groot-Brittannië tot een Europa moet behoren dat (in Der Spiegel’s “een heerschappij … een centrale macht die controle uitoefent over veel verschillende volkeren … en als Duits Reich op economisch gebied” – is een fundamentele splitsing geworden.

Advertisement

Brexit wordt groter dan ‘Brexit’. Oude partijverbanden werken niet meer en worden overtroffen. De twee grote partijen zijn gesplitst. Vroeger trouwe activisten noemen hun partijleiders verraderlijk – of erger. De partijbetekenaar is niet langer klasse, of historische familie-aanhankelijkheid: Het is ‘Verlaat’ of ‘Blijf’.

Tectonische verschuivingen zoals deze, zijn zeldzaam. Maar als ze zich voordoen, geven ze de mogelijkheid van diepgaande verandering en heroriëntatie aan. Veel Britten zijn aan het verlaten van de loyaliteit en de voorkeuren waarin ze ooit geleefd hebben. Nieuwe partijen en nieuwe mededingers zijn in opkomst. Bestaande partijen breken – of proberen zichzelf opnieuw uit te vinden – omdat de minachting voor de partijen en hun leiders epidemische proporties aanneemt. Het enige dat solide leek, is het versmelten in de lucht, met ingrijpende gevolgen voor de politieke toekomst en zelfs voor het bestuurssysteem – toen het Britse parlement ‘schurkenstaten’ werd, toen het parlement zich het voorrecht van de regering toe-eigende.

Normaal gesproken zeggen zachtaardige partijleden in Groot-Brittannië, in het kielzog van wat er vorige week in het parlement is gebeurd, dat alleen een “politieke revolutie” het legitieme bestuur van het Verenigd Koninkrijk kan herstellen. Ongelooflijk. Neem dit als een voorbeeld:

“We staan versteld van de dagelijkse, in feite uurlijkse, politieke machinaties van de premier, het parlement en het establishment. We zijn getuige geweest van het herschrijven van grondwettelijke precedenten, een schaamteloze veronachtzaming van manifestverbintenissen, het buigen van regels en leugens op industriële schaal.

Dit alles om het Verenigd Koninkrijk een gevangene van het EU-systeem en een melkkoe voor Duitsland en de Brusselse bureaucratie te houden. Geen ketterij toegestaan in de nieuwe inquisitie. Wat verbazingwekkend is, is de schijnbaar voortdurende overtuiging onder onze superieure klassen dat “gewone mensen” niet toekijken en begrijpen wat er aan de hand is”.

Advertisement

Van een of andere radicale, misschien? Nee, het is een citaat van de voormalige directeur-generaal van de Britse Kamers van Koophandel, met 30 jaar ervaring van de Britse en EU-regering. Vestiging gepersonifieerd. Wanneer het verzet vanuit de elite begint, suggereert het historisch gezien dat we een lang conflict moeten verwachten.

Het kan bevredigend zijn om te denken dat dit een insulaire Britse reactie op Brexit is, van weinig groter belang. Maar dat zou verkeerd zijn. We staan op het punt om ons te verbuigen. Is het niet zo in de VS, waar de ‘deplorables’ (zoals de laatste tijd de ‘Confederaties’) het op moeten nemen tegen de noordelijke stedelijke liberalen, net als in de Amerikaanse Burgeroorlog?

Is de impasse binnen de EU niet op de een of andere manier een herhaling van de strijd (van voornamelijk protestantse) natiestaten, die zich er juist tegen verzetten dat een Europees Imperium zijn rigide ‘Lex Europa’ door een gecentraliseerde en afstandelijke autoriteit aan diverse volkeren oplegt?

Dit gebeurt op een moment dat de Amerikaanse en Europese economieën kwetsbaar zijn. Waarom is het inherente risico dat dit alles met zich meebrengt zo moeilijk waar te nemen of te erkennen?

BELANGRIJK STEUN SDB MET EEN KLEINE GIFT

Plaats je eigen nieuws op Ons Nieuws

On Nieuws

De giftige vrouwelijkheid van Amber Heard

Amber Heard Voor mannenrechtenactivisten is zij de belichaming van vrouwen die liegen Amber Heard gevecht met Johny Depp. De Men’s Rights Movement is geboren om zaken als die van Johnny… [...]

Musk vergreep zich aan stewardess

Elon Musk, de libertaire miljardair die tracht de totale controle over Twitter te verkrijgen, blijkt zich schuldig te hebben gemaakt aan seksueel grensoverschrijdend gedrag. Zijn ruimtevaartbedrijf SpaceX heeft een stewardess… [...]

Een inleiding op de WHO, het verdrag en zijn plannen voor paraatheid bij pandemie

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), wiens grondwet gezondheid definieert als ‘ een toestand van fysiek, mentaal en sociaal welzijn, niet alleen de afwezigheid van ziekte of gebrek ‘, heeft onlangs opmerkelijke ommezwaaien georkestreerd in… [...]

Wat doet het Pandemisch Verdrag

Sociale media gonsden van het angstaanjagende nieuws over een nieuw Pandemisch Verdrag (officieel het “ Zero conceptrapport  van de Werkgroep voor het versterken van de WHO-paraatheid en respons op gezondheidsnoodgevallen aan de… [...]

WTO en de WHO Rusland is van plan zich terug te trekken uit het globalisme

De Russische regering begint een reeks ontslagnemingen van internationale organen, waaronder de Wereldhandelsorganisatie (WTO) en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), zei vicevoorzitter van de Russische Doema Pjotr ​​Tolstoy dinsdag.  WTO, Men moet… [...]

Copyright © 2010 SDB

Dumanbet yeni giriş - Dinamobet giriş -
Kolaybet giriş
- Sekabet yeni giriş - envidatoken.io -
celtabet
- atlantisbahis.club -

retrobet.live

-

mars bahis güncel adres

- istanbul eskort - izmir eskort - eskort mersin - eskort - eskort antalya - istanbul avukat - web tasarım