COVID-19 Pandemie en ouderen

ouderen

De COVID-19-pandemie die momenteel de wereld teistert, onthulde niet alleen de kwetsbaarheden  in het sociale beleid van verschillende landen en in de systemen voor gezondheidszorg en noodsituaties, maar ook andere aandoeningen waar moderne westerse samenlevingen onder lijden, zoals xenofobie, onverschilligheid voor de benarde situatie van de armste gemeenschappen en de focus van de elites op het verhogen van hun eigen inkomsten. Tijdens de Coronavirus-crisis werd de dood vaak op een zeer pragmatische manier bekeken. Soms worden beslissingen genomen op basis van kosten, dat wil zeggen het aantal bedden en ventilatoren dat beschikbaar is voor degenen wier leven de moeite waard is om te redden met de schaarse apparatuur en het personeel. Met andere woorden, de waarde van een mensenleven wordt soms bepaald door de tijd en het geld dat wordt besteed om het te redden.

Een verscheidenheid aan mentale afwijkingen is alomtegenwoordig in moderne samenlevingen en sommige ervan zullen ons ongetwijfeld schamen als we in de ogen van onze nakomelingen gaan kijken. Onder deze afwijkingen kan men het zorgniveau van ouderen noemen dat de laatste tijd aanzienlijk is verslechterd.

Het is voor niemand een geheim dat het coronavirus (net als elke andere epidemie of natuurramp) bijzonder gevaarlijk is voor ouderen omdat velen van hen aan chronische ziekten lijden; ze zijn niet zo goed in een fysieke vorm als voorheen en hun immuunsysteem is over het algemeen zwakker. Daarom moet deze risicogroep van 65+ personen menselijker en zorgvuldiger worden behandeld. De meeste mensen zullen immers vroeg of laat die leeftijd bereiken.

Tijdens de COVID-19-pandemie hebben veel landen geprobeerd dat te doen door speciale netwerken van vrijwilligers en socialezekerheidsdiensten op te zetten om ouderen te helpen; door oudere burgers aanvullende subsidies en voordelen te verstrekken en door te zorgen voor een betere toegang tot verschillende voor hen gesloten diensten. Dergelijke acties zijn ondernomen in China, Rusland en een aantal Europese landen.

Toch moet worden gezegd dat sommige landen ervoor hebben gekozen de behoeften van hun oudere bevolking te negeren.

Bijvoorbeeld, aan het begin van de pandemie, toen Italië onvoldoende steun  van de Europese Unie, evenals medisch personeel en de benodigde apparatuur had, werd er geroepen om geen prioriteit te geven aan de behandeling van oudere patiënten, zoals gerapporteerd door de BBC.. Een dergelijk advies kwam zelfs van een organisatie die bedoeld is om een ​​humane behandeling van alle individuen te bevorderen, namelijk SIAARTI – de Italiaanse Vereniging voor Anesthesie, Analgesie, Reanimatie en Intensive Care. Het lichaam adviseerde intensieve zorg te bieden aan patiënten met de grootste kans op therapeutisch succes. “Het kan nodig worden om een ​​leeftijdsgrens vast te stellen voor toegang tot intensieve zorg”, zeggen de richtlijnen die SIAARTI speciaal heeft gepubliceerd voor medische professionals tijdens de crisis. Het document adviseerde artsen en verpleegkundigen in wezen om geen intensieve zorg te verlenen aan diegenen “die te oud zijn om een ​​grote kans op herstel te hebben of die een te laag aantal levensjaren over hebben, zelfs als ze zouden overleven”.

Nadat Rusland medische hulp naar Italië had gestuurd en de situatie als gevolg van de Coronavirus-pandemie geleidelijk was gestabiliseerd, hoefden dergelijke aanbevelingen niet meer te worden opgevolgd. Toch geeft de verre van humane houding tegenover Italiaanse senioren van bepaalde Italianen en instellingen ons zeker stof tot nadenken …

Het eerder genoemde BBC-rapport levert verder bewijs voor de theorie dat Britse mediakanalen maar al te vaak de vuile was van andere landen in het openbaar uitzenden in plaats van zich te concentreren op hun eigen binnenlandse aangelegenheden. Het is immers algemeen bekend dat niet alle ouderen in het Koninkrijk even goed worden behandeld. Momenteel wonen er 11,56 miljoen senioren in Groot-Brittannië. Volgens een rapport opgesteld door Council Support for Care Self Funders betalen ongeveer 170.000 Britse burgers die in gepensioneerde instellingen wonen vergoedingen om daar zelf te blijven. Een kwart van hen besteedt uiteindelijk al hun spaargeld op deze manier. Ze besteden ook al het geld dat ze hebben ontvangen uit de verkoop van hun eigendom, en als gevolg daarvan blijven hun kinderen en kleinkinderen zonder erfenis achter. Als gepensioneerden geen geld meer hebben, managers van verzorgingshuizen zetten familieleden onder druk om de kosten te betalen of stellen voor dat een senioren naar een instelling met slechtere omstandigheden verhuist. Talrijke rapporten, gepubliceerd door Britse mediakanalen, over dit onderwerp bewijzen eens te meer dat Britse verzorgingshuizen (vanwege het zeer winstgevende karakter van dergelijke bedrijven) zich lange tijd hebben afgewend van instellingen die bedoeld zijn om ouderen sociale steun te bieden tot eenvoudige inkomstenbronnen voor hun eigenaren en investeerders.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat het aantal sterfgevallen in verpleeghuizen in het VK tijdens de pandemie van het Coronavirus aanzienlijk is gestegen. Volgens gegevens gepubliceerd door het Britse Office for National Statistics vond op 15 mei 40% van de gemelde COVID-19-sterfgevallen in het land plaats in rusthuizen. De Britse regering is al hevig bekritiseerd omdat ze het coronavirus toestond zich ongecontroleerd te verspreiden (zoals gemeld door media) in verzorgingshuizen. In een artikel in de Daily Mail stond dat sommige bewoners van Britse bejaardentehuizen “gedwongen werden om alleen en in doodsangst te sterven omdat overweldigde huizen niet genoeg personeel hadden om bij elk slachtoffer te zijn toen ze stierven”.

De situatie waarin ouderen in de Verenigde Staten zich bevinden, is ook behoorlijk triest. Sommige oudere patiënten die met het Coronavirus in de VS waren geïnfecteerd, kregen niet de medische hulp die ze nodig hadden. Richard Mollot, de uitvoerend directeur van de Coalition voor langdurige zorggemeenschap, heeft talrijke problemen beschreven waarmee ouderen worden geconfronteerd als gevolg van de COVID-19-pandemie in Amerikaanse verpleeghuizen.

Een Duitse nieuwsuitgave publiceerde onlangs een rapport waarin de vraag werd besproken “hoe artsen moeten beslissen” wie beademingsapparatuur moet plaatsen als ze “daadwerkelijk schaars zouden worden, zoals in Italië”. Een andere, nog grotere vraag om te overwegen is: “Wie wil met ernstige ziekten leven en voor hoelang?”. Volgens de Duitse Stichting voor Patiëntenbescherming “zegt ongeveer de helft van de hulpbehoevenden die hen tegenwoordig bellen – vaak ouderen met veel eerdere ziekten – dat als ze besmet raken met COVID-19 en ernstig ziek zijn, ze dat niet doen geventileerd willen worden door machines ”.

De huidige aanname is dat degenen die zijn hersteld van een coronavirusinfectie immuniteit krijgen voor COVID-19 en daarom kunnen genieten van alle voordelen die samenlevingen te bieden hebben. Sommige wetenschappers twijfelen echter aan deze theorie. Desalniettemin werken veel landen momenteel aan de invoering van “immuniteitspaspoorten”, een probleem dat wordt gelobbyd door bedrijfssectoren die zwaar zijn getroffen door de pandemie. Het is triest om te zeggen, maar in een dergelijke context worden 65-plussers tegenwoordig steeds meer verbannen. De huidige statistieken over sterftecijfers door COVID-19 verlagen hun kansen op het verkrijgen van immuniteitspaspoorten meervoudig, aangezien gemiddeld 10% van de met het coronavirus geïnfecteerde ouderen sterft.

Bovendien zullen de rechten van 65-plussers nog meer worden geschonden. In veel landen wordt het in veel landen immers als veel gemakkelijker en goedkoper beschouwd, in plaats van te proberen het leven van bijvoorbeeld een 70-jarige burger op alle mogelijke manieren te redden (zoals intensive care, medische professionals die in ploegendiensten werken, enz.). om te voorkomen dat dergelijke personen openbare plaatsen bezoeken; ervoor te zorgen dat senioren bepaalde winkels bezoeken waar ze alleen tijdens speciale uren eten kunnen kopen, en om hen aan te moedigen zich in wezen te isoleren van de rest van de wereld.

Reacties

Reacties

1 thought on “COVID-19 Pandemie en ouderen

  1. Dit heet triage, en is al duizenden jaren gebruikelijk. In Italie dacht men nog dat beademing een geschikte therapie was, en dus was er een groot tekort aan plaatsen met zo’n machine. (nu blijkt dat zuurstof met anti-bloedstolling veel beter werkt, dus speelt het probleem minder)

    Een bejaarde met een levensverwachting van gemiddeld enkele jaren ligt een maand aan zo’n machine. Winst: enkele jaren.

    Vrij jonge mensen, met levensverwachting van gemiddeld 40 jaar liggen enkele dagen aan een machine. Winst: honderden levensjaren.

    Daarom dus. Ik ben zelf 66, dus verdedig hier niet mijn eigen belang.

    Wat nog VEEL meer levensjaren kan schelen: mondkapjes in openbare ruimten en een snel grootschalig dubbelblind onderzoek naar niet gepatenteerde middelen als HCQ.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.