SDB

Corona de vijand van het gewone volk

Avondklok, beroepsverbod, reisbeperkingen – toekomstige historici zullen onze tijd verdelen in een tijd voor en na het virus. Vrijheidsrechten die ons zouden moeten beschermen, zijn zelf kwetsbaar geworden. Wat overblijft is een onzekere burger die moet ervaren hoe rechtszekerheid steeds meer oplost in willekeurige en tegenstrijdige bestuurlijke handelingen: gisteren zo, vandaag zo, morgen misschien totaal anders.

Bijna niemand zou tegen de maatregelen protesteren als de pandemie apocalyptische proporties zou hebben, zoals Steven Soderbergh in de film “Contagion” uit 2011 portretteerde. Maar de catastrofe in de eindtijd kwam niet uit. Waarschijnlijk niet vanwege de verschillende maatregelen, maar omdat het virus niet zo dodelijk is als aanvankelijk werd gevreesd. Het virus kan zeker een ernstige bedreiging vormen voor ouderen, zieken of verzwakte mensen. Maar wat is de relatie tussen de therapie die voor iedereen wordt voorgeschreven?

Maandenlang sterven er  elke dag een tiental mensen bij wie het nieuwe coronavirus is aangetroffen. Hoeveel van deze mensen daadwerkelijk door het virus zijn omgekomen, is onduidelijk. Ongeveer 85 procent van de overledenen is immers ouder dan 70. Feit is echter dat ons gezondheidssysteem nooit overweldigd werd, zelfs niet in april, toen het aantal positieve sterfgevallen kortstondig opliep tot driehonderd per dag.

Let op je buurman!
De “tweede golf” vindt eerder plaats in de media. Maar waarom deze collectieve paniek die blijkbaar losgekoppeld is van de feiten? Carl Schmitt’s beroemde onderscheid tussen vriend en vijand als een vastberadenheid van het politieke heeft een nadeel. De vijand is altijd een mens, waaruit volgt dat de mensheid als geheel nooit tot een georganiseerde unie kan opstaan. “De essentie van politieke eenheid kan niet universeel zijn in de zin van een eenheid die de hele mensheid en de hele aarde omvat.”

Maar wat als ik het politieke wil uitbreiden naar de mensheid in een geglobaliseerde wereld? Dan heb ik een buitenmenselijke vijand nodig voor echte opoffering. Hoe zit het met een klimaatramp? De hemel verduisterd door de zondigheid van mensen; atavistische beelden komen hier aan de orde. Maar het gevaar is te abstract. Uiteindelijk worden hier puberende meisjes met een welgestelde achtergrond gemobiliseerd die het zich kunnen veroorloven om in paniek te raken.

Het enige dat overblijft is het virus, dat diep in onze genen is gegrift als een permanente, latente dreiging. Het is geen toeval dat de toon van de media doet denken aan oorlogsrapporten. Soms wordt de veerkracht van de gemeenschap opgeroepen, soms gewaarschuwd voor de moordlust van de vijand. De mysterieuze wonderwapens van onze ingenieurs concurreren met de verraderlijke lijsten van de aanvaller. Wees dus waakzaam, let op uw buurman! En negeer de maatschappelijke kosten.

De betekenis van de Corona-maatregelen is vaak onbegrijpelijk
“De Corona-crisis is een economische schok, waarvan de omvang alles overschaduwt wat de wereldeconomie sinds de Tweede Wereldoorlog heeft meegemaakt”, schat het verder nuchtere Ifo Institute in Duitsland. Ongeveer 6,7 miljoen mensen werken momenteel met werktijdverkorting – en daarmee heeft een op de vijf werknemers een maatschappelijke verantwoordelijkheid. Op het hoogtepunt van de financiële crisis in 2009 waren dat er slechts 1,5 miljoen. Wat de cijfers niet weerspiegelen, is het individuele lot erachter.

Hier de door een familie gerunde restaurant, daar het middelgrote reisbureau – ze zullen zonder veel media-aandacht verdwijnen. En wiens adem langer duurt, zal meer dan ooit worden verrast door de  autoriteiten. Een hygiëneconcept dat vandaag door de gezondheidsafdeling is goedgekeurd, kan morgen achterhaald zijn. De huisvesting van toeristen is verboden, maar niet die van zakenmensen. Een tachtigjarige mag geen afscheid nemen van zijn stervende partner. Daarentegen vindt een oosterse begrafenis met honderden deelnemers plaats onder toezicht van de politie.

Net als in een oorlog is gelijkheid voor de wet slechts in beperkte mate van toepassing. Zonder gezichtsmasker in de metro? Kost vijftig euro. Een islamitisch huwelijk met een tiental besmette mensen? Tot dusver is het bij de vraag naar consequenties gebleven. Degenen die sterk zijn en die kunnen bepalen, hebben een voordeel. “Wie beslist over de noodtoestand, is soeverein”, zegt Schmitt. Omdat hij zichzelf op eigen initiatief de regel geeft. Een simpele burger die vanuit het buitenland reist, moet twee weken in quarantaine. Dit geldt niet voor leden van het koningshuis die hebben schijt aan ons en gaan gewoon op vakantie!.

Demonstratie van machtsverhoudingen
Hier wordt duidelijk wat er achter deze maatregelen schuilgaat. Het is een demonstratie van de machtsverhoudingen. Dezelfde kringen die in 2015 iedereen bestempelden als een hystericus die een gevaar zag voor de gemeenschap in onbeschermde grenzen, hebben de hefboom omgegooid. Nu zou iedereen een rand bij zich moeten dragen. Degene die deze ommekeer innerlijk het soepelst voltooit, degene die het stilst van vrede in oorlog met Oceanië kan veranderen, dient zichzelf het meest overtuigend voor een toekomstig, wereldwijd regime.

Alle anderen die tot dusverre zich meer walgen dan bedreigd voelden door het betweterige beleid van ‘nudging’, zullen worden geconfronteerd met de lelijke kant ervan. In plaats van de objectieve wet, de willekeur van ‘doeners’ en ‘besluitvormers’ die dat wat voorheen een grondrecht was, genereus cadeau doen. Als je goed bent, heb je je handen gewassen, dan laten we je misschien bestaan. Of: “Het uitzonderlijke geval onthult de aard van het staatsgezag het duidelijkst.”

Reacties

Reacties

Exit mobile version