DELEN
banken

De meeste burgers denken dat het doel van centrale banken is om de economie te helpen door de inflatie te bestrijden en de financiële crisis te verzachten. Het is een sprookje dat bankiers en politici graag in stand houden. Immers: als dat werkelijk zo zou zijn, waar was dan de invloedrijkste centrale bank van de wereld, de Amerikaanse Federal Reserve, tijdens de crisis van 2007?  In plaats van problemen op te lossen, verruimde het de crisis met zijn gemakkelijke geldbeleid.

Het algemene geloof onder gemiddelde burgers is dat het doel van centrale banken is om de economie te helpen door de inflatie te bestrijden en de financiële crisis te verzachten. Het is een sprookje dat politici graag in stand houden. Maar als dat zo zou zijn, waar was dan de invloedrijkste centrale bank van de wereld, de Amerikaanse Federal Reserve, dan tijdens de crisis van 2007?

In plaats van problemen op te lossen, verruimde het de crisis met zijn gemakkelijke geldbeleid.

Hoewel veel centrale banken geen overheidsentiteit zijn, is hun primaire doel om geld te creëren ten behoeve van de overheid. Door gedachtenloos geld bij te drukken creëren centrale banken een wankele illusie van financiële stabiliteit. In werkelijkheid is elke centrale bank een monopolie dat de productie van de distributie van valuta en rentetarieven controleert. Het belangrijkste is dat het ook de goudreserves controleert. Hoewel papieren valuta de steun van de overheid zou hebben, is het de centrale bank die op elk gewenst moment de waarde van de valuta controleert.

Eén van de eerste centrale banken ter wereld (de oudste is naar men zegt de Sveriges Riksbank), de Centrale Bank van Engeland, werd in de 1694 opgericht als een regeling om koning-stadhouder Willem III in staat te stellen zijn schulden af te betalen. Aangezien elk land zijn eigen centrale bank heeft, is het door de overheid regelmatig als een persoonlijke bankrekening gebruikt.

Met toestemming van hun regering drukken centrale banken geld voor het gebruik van commerciële banken om tegen een bepaalde rentevoet uit te lenen. Samen werken ze aan het opblazen van de geldhoeveelheid via een systeem dat fractional-reserve banking wordt genoemd. Commerciële banken zijn verplicht om een fractie van hun geld in reserve te houden. Als iemand bijvoorbeeld € 1.000 stort, moet de bank 10% in de kluis houden. Die € 100 kan niet worden uitgeleend. Het kan slechts € 900 uitlenen, waardoor twee afzonderlijke claims op die fondsen worden gecreëerd: de oorspronkelijke storting van € 1.000 en de daaropvolgende lener van de $ 900. De geldvoorraad in omloop is kunstmatig verhoogd tot € 1.900. Dat is slechts een van de manieren waarop centrale banken de fiat-geldvoorraad manipuleren.

Deze opgepompte geldvoorraad moedigt consumenten aan om grotere schulden aan te gaan, om ged uit te geven en te accumuleren, schulden die ze uiteindelijk moeilijk zullen kunnen terugbetalen, vooral onder degenen met een laag inkomen.

Terwijl fiatgeld in een economie circuleert, beïnvloedt de prijs van goederen die gekocht worden het eerst de bevolking met lagere inkomens en druppelt het vervolgens langzaam naar beneden. De rijkere zullen hun besteedbare valuta veel langer behouden dan de mensen aan de onderkant van de samenleving. Naarmate de prijzen stijgen, kunnen de rijken het zich nog veroorloven om benodigde goederen te kopen. Het armere deel van de bevolking zal uiteindelijk veel minder kunnen kopen dan voorheen.

Op deze manier helpen de centrale banken bij het creëren en onderhouden van een afzonderlijk klassensysteem.

Tijdens de financiële crisis van 2007/8 drukten centrale banken geld bij om de balansen van commerciële banken tegen lage rentes op te kunnen pompen. De banken profiteerden hiervan, terwijl de toename van het fiat-geld de consumentenprijzen opdreef.

Tegelijkertijd verhoogde het de waarde van activa, zoals aandelen en onroerend goed.
De gelukkigen die het zich konden permitteren aandelen en onroerend goed vast te houden zagen een toename van hun activa. Degenen die probeerden onroerend goed of woningen te kopen, konden zich de prijs daarvan niet veroorloven omdat hun koopkracht afnam.

Centrale banken zijn er nooit geweest voor het algemeen belang. Hun doel is om de elite en de machthebbers nòg rijker te maken. Rijkdom is een ongelijkheid die deel uitmaakt van het leven; het beleid van centrale banken kan deze ongelijkheden echter verergeren.

Het simpele feit is dat mensen beter af zouden zijn zonder de monetaire manipulaties van de centrale banken. De regelingen van de centrale verbreden alleen de inkomenskloof in plaats van deze te dichten.

Het is (nog steeds) de machtige Federal Reserve die de wereldeconomie bepaalt met zijn rentetarieven. President Donald Trump zal meer bestuursleden van de Federal Reserve benoemen dan welke president dan ook sinds Woodrow Wilson, één van de initiatiefnemers tot de oprichting van de Federal Reserve. De hieraan ten grondslag liggen Federal Reserve Act werd in het geniep – tijdens het kerstreces in 1913 – door het Amerikaanse Congres geloodst.

Daaraan voorafgaand hadden besprekingen plaatsgevonden op Jekyll Island, waarin door een aantal bankers onder leiding van Paul Warburg een gedetailleerd plan was uitgewerkt om de tegenstribbelende Amerikaanse overheid een centrale bank op te dringen.

De banken beschikten nu over een effectief wapen: geld scheppen uit het niets, waarvoor wel door dezelfde banken rente wordt gevraagd. Dat recht op geldschepping is in 1913 toegeëigend door het bankenkartel en met vaak grove middelen verdedigd, zoals met de moord op Kennedy. Door de oprichting van de Federal Reserve gebeurde dus juist dàtgene waar presidenten zoals Jefferson en Jackson tegen hebben gestreden.

De overheid verloor haar greep op het scheppen van geld en daarmee de mogelijkheid om rente- en schuldenvrij geld in omloop te brengen. De overheid was door het toedoen van corrupte bankiers en politici definitief klant van het bankenkartel geworden (De feitelijke macht ligt in de VS dus niet bij de Federal Reserve (er is niets federaals aan deze centrale bank) en zelfs niet bij de grootbanken, maar bij de groot-aandeelhouders van de Amerikaanse megabanken).

Tussen haakjes: even over die Paul Warburg. Hij werd de eerste vice-voorzitter van de Federal Reserve, terwijl zijn broer Max Warburg tijdens de Weimar Republiek zitting had (“Generalrat”) in de Duitse Reichsbank van 1924 to 1933. Als we vertellen dat die Max ook een dikke vinger in de pap had bij het beruchte I.G. Farben, dan weet u zo ongeveer wat voor gezellige familie die Warburgs zijn (geweest).

Vandaag de dag wordt er weinig aandacht besteed bij door Trump genomineerde personen voor de Federal Reserve. De effecten van deze afspraken zullen echter de komende decennia voelbaar zijn.

Tot nu toe heeft president Trump Richard Clarida, een gematigde republikein, en directeur bij Pacific Investment Management Co., aangesteld om als plaatsvervangend voorzitter te fungeren onder voorzitter Jerome Powell (ook door Trump benoemd). De tweede aangestelde van Trump is Michelle Bowman, die als bankcommissaris voor de staat Kansas heeft gewerkt. Beide genomineerden hebben een lange geschiedenis in de omgang met de Federal Reserve en zullen waarschijnlijk de status-quo van gemakkelijk krediet handhaven eerder dan ze ter discussie te stellen.

Dan hebben we ook nog John C Williams, het voormalige hoofd van de Federal Reserve in San Francisco. Het was tijdens de ambtstermijn van Williams dat Wells Fargo meer dan 3 miljoen valse accounts creëerde en een boete van $ 1 miljard opgelegd kreeg voor misleidende auto- en hypotheekverzekeringscontracten. Niemand van het criminele personeel belandde in het gevang.

Het zal u niet verbazen dat Wall Street deze Federal Reserve-mensen enthousiast heeft omarmd. Dat is niet verrassend, omdat ze de neiging hebben om de toestroom van fiatgeld voort te zetten en de rente kunstmatig laag te houden. Commerciële banken blijven de primaire begunstigden van dit beleid. Ditzelfde beleid zal het aantrekken van bedrijfsleningen gemakkelijk en aantrekkelijk houden omdat bedrijven een onhoudbaar niveau van schulden opbouwen. Terwijl grote bedrijven blijven speculeren met gemakkelijk krediet, moet de rest van de bevolking op hun hoede zijn voor de gevolgen. Er is een zeepbel van reusachtige proporties ontwikkeld.

De ondergang van Lehman Brothers in 2008 is misschien uit het gezichtsveld (en geheugen) verdwenen nadat de Federal Reserve $ 16 biljoen spendeerde aan het redden van in problemen verkerende financiële instellingen. Dezelfde situatie zou zich kunnen herhalen als de megabanken een nieuwe ineenstorting ervaren wanneer hun kredietnemers die gemakkelijke leningen niet kunnen terugbetalen. Om deze reden zijn de benoemingen van president Trump bij de Federal Reserve Bank misschien wel voor de hand liggend – immers het handhaven van de status quo – maar zal het uitmonden in een enorme chaos en crisis….. veel groter dan tien jaar geleden.

Trump heeft tijdens zijn verkiezingsrace dan wel hoog van de toren geblazen wat betreft de Federal Reserve (“End the Fed”), feit is dat hij het eenvoudige fiat-geldbeleid uit het verleden geheel heeft omarmd. Hij heeft Steve Mnuchin, een voormalige partner bij de criminele organisatie Goldman Sachs, aangesteld als minister van Financiën.

Tijdens de eerste helft van 2018 bloeide de Amerikaanse economie en was het consumentenvertrouwen sterk. Maar dat was de situatie ook in 2007 toen een economische ineenstorting ondenkbaar leek. Helaas is de Amerikaanse staatsschuld nu al boven de $ 23 biljoen uitgekomen, en om hoeveel dollars we het dan hebben laat onderstaande video goed zien (hoewel de staatsschuld daarin zelfs nog iets lager was).

Dankzij eenvoudig krediet zal de consumentschuld in de VS tegen het einde van het jaar naar verwachting $ 4.000 miljard (!) bedragen.

Op dit moment hebben centrale banken vrije zeggenschap over de economie. Ze kunnen in feite alles doen wat ze willen. We zien dat ook goed bij de Europese Centrale Bank, waar we een idiote Italiaanse bankier, die Griekenland op een frauduleuze manier de Europese UNe inloodste, alles wat los en vast zit heeft opgekocht om het kaartenhuis vooral niet te laten instorten. De rekening krijgen wij – dankzij de eurozone – straks gepresenteerd.

Het is dan ook absolute noodzaak om deze onbeperkte macht weer in handen van het volk (de volksvertegenwoordiging) te leggen, en dat kan door o.a. het opnieuw instellen van de goudstandaard, waardoor de waarde van de valuta op marktwaarde zou worden geplaatst in plaats van kunstmatige grillen van de centrale bank. In een systeem met door goud gedekte valuta zouden prijzen en beschikbaarheid van goederen nog steeds fluctueren, maar zouden ze onderworpen zijn aan economische omstandigheden in plaats van politieke grillen en bankierswensen. En de fluctuatie zou aanzienlijk minder zijn.

Centrale bankiers maken nog steeds dezelfde fouten die ook in het verleden gemaakt zijn. Terwijl ze het allemaal hebben over de zogenaamde economische groei, kijkt iedereen een andere kant op bij de al langere tijd oplopende schulden die binnenkort kunnen (en zullen) instorten. En als dat gebeurt dan zal het wereldwijd een chaos creëren met een omvang die de wereld nog nooit heeft gekend.

Reacties

Reacties

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.