DELEN
Boris Johnson
epa07296550 Britain's former Foreign Secretary Boris Johnson delivers his Brexit speech at the JCB headquarters in Rocester, Britain, 18 January 2019. Johnson spoke about his vision for solving the Brexit deadlock as British Prime Minister Theresa May is holding talks with cabinet and party leaders.. EPA-EFE/NEIL HALL

Waarom zou eeuwen van moslimimimperialisme kritiekloos zijn?

Boris Johnson is de enige man in leven die de nieuwe kleren van de keizer op overtuigende wijze kon veranderen in een eenmansspel. Hij is perfect voor elke rol – de pompeuze, stuntelende, ijdele keizer, de blote oplichters die gewaagde schurken smokkelen en, het belangrijkste, de kleine jongen, die niet in staat is het voor de hand liggende uit te wissen, vooral wanneer iedereen om hem heen bezig is de gemakkelijke leugen van de dag te parrouilleren.

Niet voor het eerst heeft Johnson de beleefde samenleving beledigd door te suggereren dat er misschien iets minder dan volmaakt lovenswaardigs is over sommige aspecten van de islam. Verdwijn de gedachte. Met name de mijnwerkers bij de Guardian hebben ontdekt dat Johnson ooit schreef dat de islam de islam ‘eeuwenlang’ de moslimlanden heeft tegengehouden.

Een vluchtige blik op de wereld volstaat om te concluderen dat er misschien iets met Johnson’s argumentatie te maken heeft. Een diepere blik op de Arabische en islamitische geschiedenis – zowel de oude als de recente – zou op zijn minst de mogelijkheid kunnen bevestigen dat een dergelijke uitspraak iets anders is dan een volslagen onverdraagzaamheid. Dat had je kunnen denken, als je onlangs uit een 30 jaar durende coma was ontwaakt. In 2019, echter, zijn dergelijke gedachten ondenkbaar.

We kunnen de hele dag door moraliseren over het kwaad van het Europese kolonialisme. Maar het was een historische knipoog in vergelijking met de eeuwen van Arabisch en islamitisch kolonialisme dat de culturen heeft voortgebracht waar Johnson naar verwees. We kunnen de invloed van het letterlijke christendom op de Amerikaanse politiek de hand wringen. Maar dit is een druppel op een gloeiende plaat in vergelijking met de culturele en politieke invloed van de islam over de hele wereld. We kunnen klagen over de mogelijke schade die het militante hindoe-nationalisme kan toebrengen aan de Indiase democratie. Maar er is niets twijfelachtigs aan het idee dat eeuwen van het wereldwijde moslimimimimperialisme – dat minder dan 100 jaar geleden eindigde – misschien een minder dan glimmende erfenis heeft achtergelaten.

Johnson’s toespeling op het gebrek aan sociale en economische ontwikkeling in de moslimwereld lijkt sommige mensen te hebben beledigd. En toch zijn deze zelfde mensen meestal de eersten die eisen dat iedereen die vanuit arme moslimlanden in Europa aankomt, zonder twijfel als legitieme vluchteling moet worden geaccepteerd. Misschien erkennen zij in zekere zin dat het leven in Europa vrijer, veiliger en welvarender is dan het leven in de moslimwereld. Generaties lang hebben miljoenen moslims ervoor gekozen om de door islamitische religieuze wetten en culturele normen gedomineerde samenlevingen te verlaten en in plaats daarvan in het Westen tot bloei te komen – profiterend van de relatieve politieke stabiliteit, individuele vrijheid en de rechtsstaat.

Helaas wordt, dankzij de multiculturele viering van het verschil, elke poging van moslims om zich volledig aan te sluiten bij het gemeenschappelijke orgaan van Britse, Europese of Amerikaanse burgers bijna als verdacht beschouwd – alsof het een ongelukkige verwatering van de authentieke ‘moslimheid’ is. Zowel islamisten als hun verontschuldigden in liberaal-links zien moslims niet echt als behorend tot westerse samenlevingen. Ik ben me al mijn hele leven bewust van deze houding – zowel door het mijden en intimideren van dissidente stemmen binnen de moslimgemeenschap als door de koude schouders van veel rechtse linksen die van niet-blanken niet meer dan extra’s verlangen in hun eigen persoonlijke verhaal van culturele acceptatie en morele grootmoedigheid.

Deze opvatting van moslims als niet meer dan politieke rekwisieten werd dit weekend duidelijk gemaakt door de Amerikaanse congresvrouw Ayanna Pressley. Ze zei dat ‘we geen moslims nodig hebben die geen moslimstem willen zijn’. Of Pressley dat nu van plan was of niet, ze bevestigde het voor de hand liggende: dat er in de westerse wereld een rol is weggelegd voor moslims die het slachtoffer zijn van de aandelenmarkt – een rol die zwaar is bevochten door zelfbenoemde ‘vertegenwoordigers’ zoals de Moslimraad van Groot-Brittannië, de Raad voor Amerikaans-Islamitische Betrekkingen en andere oplichters van de moslimslachtoffers en ‘islamofobie’ verhalen.

Als je echter een moslim bent die niet bereid is om gehoorzaam in een lijstje te schuiven en er goed uit te zien, dan wordt je als een probleem beschouwd – zoals elk ander die de moed heeft om zijn eigen regels in andermans spel te adliberen. Je hebt zelfs een dun verkapte racistische opmerking voor je gereserveerd: Native Informant – een woord dat gebruikt wordt om liberale moslims, ex-moslims en critici van het islamisme als verraders te belasteren. Net als ‘oom Tom’ is het een van die merkwaardige bijnamen dat blanke (en in dit geval niet-moslim) ‘bondgenoten’ van identitaire grieven-mensen zich bevoegd voelen om te spugen op iedereen die het reservaat verlaat.

Wie oprecht geïnteresseerd is in het leven van moslimburgers (in het Westen en in de islamitische wereld) zou een stevige discussie over de geschiedenis en het erfgoed van de islam moeten verwelkomen, in plaats van verontwaardigd te reageren. De islamitische geschiedenis maakt immers deel uit van de geschiedenis van de mensheid en is daarom niet verder dan een kritische analyse. In plaats daarvan zijn commentatoren en politici gehoorzaam en proberen een sprookjesachtige kijk op de moslimgeschiedenis en -identiteit, die is uitgevonden door islamisten uit het begin van de 20e eeuw, bij wet te beschermen en vervolgens aan de rest van ons op te dringen. Als de identitariërs en hun bondgenoten moslims werkelijk vertrouwden en hen als volwassenen behandelden, zou het niet waarschijnlijker zijn dat moslims overreageren op kritische discussies over de erfenis van de islam dan dat een katholiek iemand zou zeggen dat Europa uiteindelijk beter af is na de ontbinding van het Heilige Roomse Rijk.

In zo’n wereld zou Johnson’s commentaar volstrekt onnieuwswaardig zijn, omdat de reactie erop, als die er al zou zijn, gemeten, kalm en feitelijk zou zijn. We kunnen alleen maar hopen op een dergelijke wereld.

.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

1 REACTIE

  1. Boris heeft hier en daar een punt, maar wat hij niet heeft is recht van spreken!

    Kritiek van zionisten op de islam heeft nl elke keer het doel om christenen, moslims en seculieren tegen elkaar uit te spelen.
    Trump : zionist
    Wilders: zionist
    Baudet: zionist
    Orban: zionist
    Salvini: zionist

    etc. etc. etc.

    Overigens allemaal niet van joodse komaf….

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.