DELEN
venezuela

Nu de parallelle regering van opstandeling en VS-marionet Juan Guaidó probeert de macht over te nemen met de steun van de VS, is het zinvol te vertellen dat de top politieke donoren in de VS die meest fanatieke voorvechters zijn van een regimewijziging in Venezuela, nauwe banden hebben met gifmenger Monsanto en belangrijke financiële belangen hebben in Bayer. De “strijd” in Venezuela gaat niet om democratische macht, maar om geld. Veel geld.

Terwijl de politieke crisis in Venezuela doormoddert is er veel gezegd over de duidelijke belangstelling van de Trump-regering voor de privatisering en exploitatie van de olievoorraden van Venezuela, de grootste ter wereld, ten faveure van de Amerikaanse oliereuzen als Chevron en ExxonMobil. Hierover hebben we op onze site ook regelmatig geschreven.
Maar de invloed van een andere beruchte Amerikaanse onderneming, Monsanto – nu een dochteronderneming van Bayer – is grotendeels ongenoemd gebleven.

Terwijl tal van andere Latijns-Amerikaanse landen een “gratis voor iedereen” zijn geworden voor dit biotech-bedrijf en zijn gelieerde ondernemingen, is Venezuela één van de weinige landen geweest die Monsanto en andere internationale agrochemische reuzen hebben bestreden en overwonnen.

Echter, sinds die overwinning – die werd behaald ten tijde van de Chavista’s (de nieuwe rijken)- heeft de door de VS gesteunde Venezolaanse oppositie er alles aan gedaan om het ongedaan te maken, maar dat is nooit echt gelukt.

Nu probeert – de volgens de Amerikaanse regering “democratisch gekozen” alternatieve regering van de opstandling – Juan Guaidó in het land de macht te grijpen,met de steun van de VS. Het is veelzeggend dat de belangrijkste politieke donoren van diegenen in de VS die vurig druk uitoefenen op een regimewijziging in Venezuela, nauwe banden hebben met Monsanto en belangrijke financiële belangen hebben in Bayer.

De afgelopen maanden heeft Monsanto’s meest controversiële en beruchte product – het pesticide glyfosaat, gebrandmerkt als Roundup en gelinkt aan kanker in recente rechterlijke uitspraken in de VS – de financiële toekomst van Bayer als nooit tevoren bedreigd, met een zeer groot aantal nieuwe rechtszaken die Bayer tegemoet kan zien.

Het lijkt erop dat de mensen en instanties in de VS die nu proberen de Venezolaanse regering omver te werpen, hopen dat een nieuwe door Guaidó geleide regering Bayer zal voorzien van een verse, broodnodige markt voor zijn agrochemicaliën en transgene zaden, met name die producten die nu zijn en worden verboden in landen over de hele wereld, inclusief het destijds door de Amerikanen ontbladerde en nog steeds vergiftigde Vietnam.

De door de VS gesteunde Venezolaanse oppositie probeert de Chavista-zaadwetgeving en het GMO-verbod van tafel te krijgen.

In 2004 verraste de toenmalige president van Venezuela, Hugo Chávez, velen toen hij de afzegging aankondigde van Monsanto’s plannen om 500.000 hectare Venezolaans landbouwgrond vol te plempen met genetisch gemodificeerde (GM) sojabonen. De annulering van het Monsanto-contract in Venezuela leidde tot een ad-hocverbod voor alle genetisch gemodificeerde zaden in het hele land, een actie die werd geprezen door plaatselijke boerengroepen en milieuactivisten.

In tegenstelling tot anti-GM-bewegingen die in andere landen zijn ontstaan, was Venezuela’s weerstand tegen genetisch gemanipuleerde gewassen meer gebaseerd op bezorgdheid over de voedselsoevereiniteit van het land en de bescherming van het levensonderhoud van boeren.

Hoewel het verbod er niet in is geslaagd om GM-producten uit Venezuela te houden – omdat Venezuela al lange tijd het grootste deel van zijn voedsel importeert, grotendeels afkomstig uit landen die tot de grootste producenten van genetisch gemodificeerd voedsel behoren – heeft het wel het effect gehad dat bedrijven zoals Monsanto en andere grote agrochemische bedrijven en zaadbedrijven geen belangrijke positie hebben kunnen verwerven op de Venezolaanse markt.

In dit kader kùnnen we het niet laten om onderstaande héérlijke video af te laten spelen:

In 2013 werd er bijna een nieuwe zaadwet aangenomen die GM-zaden zou hebben toegestaan om in Venezuela te worden verkocht, als gevolg van een juridische maas in de wet. Die wet, die werd geschreven door een lid van de Chavista Verenigde Socialistische Partij van Venezuela (PSUV), werd op grote schaal bestreden door boeren, inheemse activisten, milieuactivisten en eco-socialistische groepen, wat leidde tot de verandering van de wet, in wat  de “Zaadwet van het Volk” werd genoemd.
Die wet, die in 2015 werd aangenomen, ging zelfs verder dan het oorspronkelijke verbod van 2004, door niet alleen genetisch gemodificeerde zaden maar ook verschillende giftige agrochemicaliën te verbieden, terwijl het ook de zaadrassen versterkt door de oprichting van het Nationale Zaad Instituut.

Kort nadat de nieuwe zaadwet werd aangenomen in 2015, nam de door de VS gesteunde Venezolaanse oppositie onder leiding van de Rondetafel van Democratische Eenheid (MUD) – een groep bestaande uit tal van door de VS gefinancierde politieke partijen, waaronder Guaidó’s Populaire Testament – de controle over De Nationale Assemblee. Totdat het Hooggerechtshof van Venezuela de vergadering ontbond in 2017, probeerde de MUD-wetgevende macht herhaaldelijk de zaadwet in te trekken. Degenen die vóór de intrekking zijn, noemen de zaadwet “anti-wetenschappelijk” en schadelijk voor de economie.

Ondanks het besluit van het Hooggerechtshof van 2017 is de Nationale Assemblee nog steeds bijeengekomen, maar het orgaan heeft geen echte macht in de huidige Venezolaanse regering.

Echter, als de huidige regering omvergeworpen wordt en Guaidó – de “interim-president” die ook voorzitter is van de ontbonden Nationale Assemblee – aan de macht komt, lijkt het vrijwel zeker dat de ‘”Zaadwet van het Volk” één van de eerste stukjes wetgeving zal zijn die bij het grofvuil worden gezet.

Enkele sleutelfiguren en de grootste schreeuwers in de VS die de inspanningen van de Trump-regering ondersteunen om de Venezolaanse regering omver te werpen, zijn nauw verbonden met één denktank in het bijzonder, het American Enterprise Institute (AEI).

Neem de oorlogshitser en dienstweigeraar John Bolton – nu de nationale veiligheidsadviseur van Trump en een belangrijke speler in het agressieve beleid van de regering in Venezuela. Hij was een senior fellow bij het AEI totdat hij de belangrijkste nationale veiligheidsfunctionaris van Trump werd. Als nationale veiligheidsadviseur adviseert Bolton de president van de VS over buitenlands beleid en kwesties van nationale veiligheid, terwijl hij ook de minister van Buitenlandse Zaken en de minister van Defensie adviseert. Over het algemeen komen zijn adviezen neer op het uitdelen van de eerste klap.
Hij is ook groot voorstander van militaire actie in Venezuela, lezen we herhaaldelijk in de mainstream media.

Een ander sleutelfiguur in het beleid van Trump in Venezuela is Elliott Abrams, de speciale vertegenwoordiger van het State Department voor Venezuela – en hij verschijnt regelmatig op AEI-toppen en als gast op AEI-panels en AEI-podcasts. Volgens de Secretary of State Pompeo geeft Abrams’ huidige rol hem de “verantwoordelijkheid voor alles wat te maken heeft met onze inspanningen om de democratie te herstellen” in Venezuela. Hieronder een toespraak van hem op een bijeenkomst van de “SS-organisatie” Atlantic Council:

Abrams heeft bij ingewijden een reputatie van het gebruiken van hulpzendingen als Trojaanse paarden voor de levering van wapens aan “CIA-oppositie”. Hij ontwikkelde deze techniek tijdens de “geheime oorlog” van de Reagan-regering tegen de Sandinisten in Nicaragua, waarbij hij op deze wijze wapens regelde – een tactiek die hij verdedigde als “strikt volgens het boekje”.
De Venezolaanse autoriteiten hebben de VS alweer enige tijd geleden beschuldigd van het heimelijk binnensmokkelen van wapens naar het land, nadat een klein arsenaal was ontdekt aan boord van een geland vliegtuig in Valencia. Dat behoorde toe aan een Amerikaans vrachtbedrijf met vermeende CIA-banden. Hierop heeft het Rode Kruis niet-aangesloten organisaties gevraagd haar logo niet langer te misbruiken om het toezicht van de autoriteiten te ontduiken.

Andere topfiguren in de Trump-administratie zijn o.a. vicepresident Mike Pence en staatssecretaris Mike Pompeo. Die waren te gast bij de “geheimzinnige” bijeenkomst van de AEI begin maart. Volgens een aantal mainstream media heeft Guaidó zich in Pence’s opdracht tot “interim president” van Venezuela verklaard. Dat verstaan de VS dus over democratie – dat een ander land bepaald wie de president moet worden.
Pompeo is ook nauw betrokken bij het beleid van Trump in Venezuela als de belangrijkste adviseur van de president voor buitenlandse zaken. Onderstaande video die niet door de mainstream media is getoond, laat zien wat de CIA deed ten tijde van Pompeo’s optreden daar….. een nogal schokkende bekentenis (hoewel natuurlijk iedereen weet dat het gebeurt).

Andere connecties met de Trump-administratie zijn onder meer minister van Onderwijs Betsy DeVos, die eerder in de raad van toezicht van AEI zat.

AEI is lange tijd een belangrijk onderdeel geweest van het “neoconservatief” establishment en heeft bekende neoconservatieven in dienst, zoals Fred Kagan – de architect van de “troepentoename” in Irak – en Paul Wolfowitz, de architect van de oorlog in Irak. De connecties met de regering van George W. Bush waren bijzonder opmerkelijk en controversieel, aangezien meer dan 20 AEI-medewerkers topposities kregen onder Bush.
Verscheidene van hen, zoals Bolton, hebben een nieuwe comeback gemaakt in het regime van Donald Trump.

Andere belangrijke Bush-functionarissen traden toe tot de AEI, kort nadat ze hun posten in de administratie hadden verlaten.
Een van hen was Roger Noriega, die tijdens de mislukte door de VS gesteunde staatsgreep van 2002 de Amerikaanse vertegenwoordiger was van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS), en die van 2003 tot 2005 assistent-staatssecretaris voor zaken van het westelijk halfrond werd, waar hij extreem invloedrijk was aangaande het beleid van de regering jegens Venezuela en Cuba.

Sinds hij de regering-Bush heeft verlaten en zich onmiddellijk bij de AEI heeft aangesloten, is Noriega behulpzaam geweest bij het aanspannen van claims die geen bewijsmateriaal bevatten, maar beoogden de huidige door president Nicolas Maduro geleide regering af te schilderen als een nationale veiligheidsdreiging. Eén claim was beweren dat Venezuela Iran helpt kernwapens te verwerven, een ander dat het land gastheer was van de Libanese Hezbollah.

Hij lobbyde ook bij het Congres om de Venezolaanse oppositieleider Leopoldo López, Guaidó’s politieke mentor en leider van zijn politieke partij, Populair Testament, te ondersteunen.
Niet alleen dat, maar Noreiga werkte samen met Martin Rodil, een Venezolaanse balling die voorheen in dienst was bij het IMF, en José Cardenas, die in de regering-Bush diende, om Visión Américas op te richten, een particulier risicobeoordelings- en lobbybedrijf die was aangenomen om “steun te verlenen aan de inspanningen van de Hondurese privésector om de democratische overgang in hun land te helpen consolideren” na de door de VS gesteunde Hondurese staatsgreep in 2009.

De afgelopen maanden zijn Noriega en zijn medewerkers erg gefocust geweest op Venezuela, waarbij Cardenas Trump publiek advies aanbiedt over hoe “Maduro’s exit te bespoedigen”, terwijl Rodil publiekelijk heeft aangeboden “om een deal te sluiten” als je vuiligheid hebt over Venezuela’s regering.

Hoewel het AEI vooral bekend staat om zijn agressiviteit, is het ook een promotor van grote landbouwbelangen.

Sinds het jaar 2000 heeft het verschillende conferenties over de belofte van “biotechnologie” en genetisch gemodificeerde zaden georganiseerd en heeft het het werk van voormalig Monsanto-lobbyist Jon Entine, die een bezoekende fellow van de AEI was, vele jaren gepromoot.

De AEI heeft ook al lange tijd connecties met Dow Chemical. De meest waarschijnlijke reden voor het belang van de AEI bij het promoten van biotechnologie is echter te vinden in de connecties met Monsanto. In 2013 verwierf The Nation een AEI-document uit 2009, verkregen via een archiveringsfout en niet bedoeld voor openbaarmaking, dat de topdonoren van de denktank othulde.

Het document, bekend als het “schema van bijdragers”, onthulde dat de twee belangrijkste donoren van de AEI destijds het Donors Capital Fund en miljardair Paul Singer waren. Het Donors Capital Fund, dat nog steeds een belangrijke bijdrage levert aan het AEI, is gekoppeld aan de belangen van Monsanto via de vice-voorzitter van haar bestuur, Kimberly O. Dennis, die momenteel ook lid is van de Nationale Raad van de AEI.
Volgens het AEI bestaat de Nationale Raad uit “bedrijfs- en gemeenschapsleiders uit het hele land die toegewijd zijn aan het succes van AEI en ambassadeurs zijn voor AEI en die ons van advies, inzicht en begeleiding voorzien.”

Dennis is de vastgeroeste voorzitter van het Searle Freedom Trust, dat in 1988 werd opgericht door Daniel Searle nadat hij toezicht hield op de verkoop van zijn farmaceutisch familiebedrijf – G.D. Searle and Company – aan Monsanto in 1985 voor $ 2,7 miljard. Het geld dat Searle met die fusie had binnengeharkt werd gebruikt om het Trust te financieren dat nu op haar beurt de AEI en andere rechtse denktanks financiert.

Searle was ook close met Donald Rumsfeld, die jarenlang leiding gaf aan G.D. Searle and Co. en minister van Defensie was onder Gerald Ford en George W. Bush. Searle was ook een beheerder van het Hudson Institute, dat ooit Elliott Abrams in dienst had.
De wereld is klein.
Nadat het familiebedrijf – dat bekendheid verwierf voor het faken van onderzoek naar de veiligheid van zijn zoetstof, aspartaam (NutraSweet) – werd verkocht aan Monsanto, kwamen leidinggevenden rond Daniel Searle steeds bekender binnen het bedrijf. Robert Shapiro, die lange tijd advocaat was van G.D. Searle en hoofd van de afdeling NutraSweet, zou de vice-president, president en later CEO van Monsanto worden. En dan hebben we ook nog de kleinzoon van Daniel Searle, D. Gideon Searle. Die was tot voor kort AEI-trustee.

Toch is het AEI’s belangrijkste individuele donor die vermeld staat in het “schema van bijdragers”, die alles zegt over de private biotech-belangen die het beleid van de Trump-regering in Venezuela vóórstaan.
Paul Singer, de omstreden miljardair/hedge fund manager, is van oudsher een belangrijke donor geweest voor neoconservatieve en zionistische doelen – het financieren van het Foreign Policy Initiative (FPI), de opvolger van het Project for a New American Century (PNAC), de neoconservatieve en islamofobe stichting voor de verdediging van democratieën (FDD), in aanvulling op de AEI.
Singer is vooral één van de belangrijkste politieke donoren van de Amerikaanse senator Marco Rubio (Republikein/Florida) en nauw betrokken geweest bij de recente chaos in Venezuela.

Hij wordt gezien als een van de architecten van het huidige regime-veranderingsbeleid van de Amerikaanse regering en was niet alleen de belangrijkste donor van de presidentiële campagne van Rubio, maar ook een sleutelfiguur achter het controversiële “dossier” over Donald Trump dat werd samengesteld door Fusion GPS.
Singer was inderdaad de eerste persoon die Fusion GPS had ingehuurd om “oppositie-onderzoek” te doen op Trump. Hij is echter grotendeels zijn toezichthoudende rol op het dossier kwijtgeraakt, waarschijnlijk omdat hij een belangrijke donor werd voor Trump nà diens verkiezingsoverwinning in 2016, en waarbij hij $ 1 miljoen aan Trump’s inauguratiefonds gaf.

Singer draagt een legendarische geschiedenis over Zuid-Amerika met zich mee, hoewel hij zich relatief koest heeft gehouden ten anzien Venezuela.
Een langzittend manager van Singer’s hedge fund, Jay Newman, vertelde onlangs aan Bloomberg dat een door Guaidó geleide regering zou erkennen dat buitenlandse schuldeisers “niet de vijand zijn”, en liet doorschemeren dat Newman zelf overwoog of hij zich bij een groeiende
“lijst van veteranen met obligaties die al begonnen zijn met het uitzetten van posities, anticiperend op een schuldsanering van $ 60 miljard als de door de VS gesteunde Guaidó erin slaagt president Nicolas Maduro te verdrijven en de controle over te nemen.”

De Washington Free Beacon, die grotendeels wordt gefinancierd door Singer, is een pleitbezorger geweest voor het regime-veranderingsbeleid van de Trump-regering ten aanzien van Venezuela.

Daarnaast gaf Singer’s Elliott Management Corporation aan Roger Noriega, de voormalige assistent van de Secretary of State van het Westelijk Halfrond onder Bush, $ 60.000 in 2007 om te lobbyen over de kwestie van de overheidsschuld, en voor “federale belangenbehartiging namens Amerikaanse beleggers in Latijns-Amerika.”

Gedurende de tijd dat Noriega op de loonlijst van Singer stond, schreef hij artikelen die Argentinië en Venezuela met het niet bestaande nucleaire programma van Iran in verband brachten. Singer was op dat moment agressief bezig met het gerechtelijk vervolgen van de regering van Argentinië, in een poging om meer geld te krijgen vanwege het eerdere bankroet van het land op haar staatsschuld.

Terwijl Singer zelf stil is geweest wat betreft Venezuela, heeft hij zakelijke beslissingen genomen die analisten achter hun oren deed krabben, zoals het aanzienlijk vergroten van zijn belang in Bayer. Deze stap lijkt op gespannen voet te staan met de financiële problemen van Bayer, een direct gevolg van de vele, vele en nog meer vele rechtszaken over de link tussen Monsanto’s glyfosaat en kanker.

De eerste uitspraak die Monsanto en zijn nieuwe moederbedrijf Bayer problemen opleverde vond vorig jaar augustus plaats, maar Singer verhoogde zijn belang in het bedrijf afgelopen december, hoewel het ook toen al duidelijk was dat Bayer financiële problemen had met betrekking tot de glyfosaat rechtszaken, die nog maar net waren begonnen.
Sinds het begin van het jaar zijn de problemen van Bayer met de Monsanto-fusie alleen maar groter geworden, waarbij de CEO van Bayer onlangs heeft verklaard dat de rechtszaken de aandelenkoersen en de financiële prestaties van het bedrijf “enorm hebben beïnvloed”. Dat wist eigenlijk iedereen al vóór de fusie, maar zo’n duurbetaalde CEO zal het wel beter hebben geweten.

Een deel van Singer’s interesse in Bayer kan betrekking hebben op Venezuela, aangezien Juan Guaido’s “Vredesplan” om de Venezolaanse economie “te redden” een focus op de landbouwsector van het land omvat. Met name vóór en onder Chavismo hadden de landbouwproductiviteit en investeringen in de landbouwsector een achterstand op de olieproductie, waardoor minder dan 25% van het Venezolaanse land werd gebruikt voor landbouwdoeleinden, ondanks het feit dat de natie over een schat aan bouwlandgrond beschikt.
Het resultaat is dat Venezuela veel van zijn voedsel uit het buitenland moet importeren, waarvan het meeste afkomstig is uit Colombia of de Verenigde Staten.

Onder Chávez en zijn opvolger, Maduro, is er een hernieuwde focus op kleinschalige landbouw, voedselsoevereiniteit en biologische landbouw. Echter, als Maduro wordt “verwijderd” en Guaidó zijn “Vredesplan” implementeert, dan zal
– de goede verstandhouding van de oppositie met buitenlandse bedrijven,
– de belangen van Amerikaanse coup-architecten in Bayer / Monsanto,
– de eerdere inspanningen van de oppositie om het GM-zaaibestrijdingsverbod ongedaan te maken,
waarschijnlijk ertoe leiden dat er een nieuwe markt voor Bayer / Monsanto-producten – met name glyfosaat – wordt geopend.

Zuid-Amerika is lange tijd een belangrijke markt voor Monsanto geweest en naarmate de problemen van het bedrijf vorderden,voorafgaand aan de fusie met Bayer, werd het een reddingslijn voor het bedrijf vanwege minder strenge milieu- en consumentenvoorschriften in vergelijking tot veel westerse landen.
In de afgelopen jaren, toen Zuid-Amerikaanse regeringen hun landen openstelden voor meer “marktvriendelijk” beleid in hun landbouwsector, heeft Monsanto vele honderden miljoenen verdiend.
Toen Brazilië bijvoorbeeld de investeringen in biotechnologie (dat wil zeggen GM-zaad) in 2012 wilde uitbreiden, zag Monsanto een stijging van 21% in de verkoop van genetisch gemodificeerd maïszaad alleen al, wat een extra winst van $ 1 miljard voor het bedrijf genereerde.

Een soortgelijk “comeback”-scenario is meer dan ooit nodig voor Bayer/Monsanto, omdat de juridische problemen van Monsanto de winst van het gehele bedrijf eind vorig jaar hebben doen instorten.

Nu landen over de hele wereld glyfosaat verbieden als gevolg van toegenomen risico’s op kanker, heeft Bayer een nieuwe markt voor de chemische stof nodig om financiële schade te voorkómen. Daarvoor kon het concern, dat een kwalijke rol gespeeld heeft in de Tweede Wereldoorlog, rekenen op de hulp van het corrupte nepparlement van de Europese Unie, die het prima vindt dat de burgers vergiftigd worden met het gif (en er misschien zelf wel financieel beter aan geworden zijn). Zoals we eerder al schreven wordt het beleid in de Europese Unie namelijk bepaald door lobbygroepen, en niet door democratisch gekozen volksvertegenwoordigers.

Aangezien Singer nu een redelijk belang in het bedrijf heeft, kan hij – samen met de politici en denktanks die hij financiert – zich vastklampen aan een door Guaidó geleide schaduwregering gedane belofte een einde te maken aan het anti-GM-zaaibeleid. Ook Guaidó zal het een rotzorg zijn hoe gezond de bevolking van Venezuela kan zijn.

Bovendien, aangezien de topadviseur van Guaidó wil dat de Trump-regering een directe rol speelt bij het besturen van Venezuela als Maduro wordt verdreven, lijkt het waarschijnlijk dat Singer zijn connecties gaat gebruiken om Bayer/Monsanto in leven te houden te midden van de groeiende controverse rondom glyfosaat.

Zulk gedrag van Singer zou nauwelijks verrassend zijn in het licht van het feit dat internationale financiële media hem hebben gebrandmerkt als een “meedogenloze opportunist” en “overdreven agressief”. Een dergelijk resultaat zou in overeenstemming zijn met het verleden, waarbij de winstmarges voor Monsanto en aanverwante bedrijven na coups die door de VS werden gesteund, fors toenamen.

Na de door de VS met $ 4 miljard gesteunde en georganiseerde coup in Oekraïne in 2014 (uiteraard héél democratisch) hebben de leningen die het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank aan Oekraïne hebben verstrekt het land gedwongen het gebruik van “biotechnologie” en GM-gewassen in zijn landbouwsector te openen en uit te breiden. Monsanto, in het bijzonder, verdiende vele miljoenen omdat het verbod van de vorige regering op genetisch gemodificeerde zaden en hun geassocieerde agrochemicaliën werd teruggedraaid.

O , en de Europese Unie? Het Europees nepparlement vindt in ieder geval dat Maduro op moet stappen. Hierover heeft zij een duidelijke mening, maar over andere bevriende landen waar de mensenrechten met voeten worden getreden houden die volksvertegenwoordigers wijselijk hun mond…..

Als Maduro wordt verdreven, zal waarschijnlijk een soortgelijk scenario in Venezuela worden gespeeld, aangezien de door Guaidó geleide regering haar intentie bekendmaakte om veel van deze instellingen te lenen, al enkele dagen nadat Guaidó zichzelf tot “interim-president” had verklaard.

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Become a Patron!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.