Ben jij een Covidiot?

Ben jij een Covidiot?

10 september 2020 0 Door Redactie SDB

“Iedereen die essentiële vrijheid kan opgeven om een ​​minderjarige, slechts tijdelijke zekerheid te verkrijgen, verdient noch vrijheid, noch veiligheid.”  (Benjamin Franklin)

Heeft u, geachte lezer, kritiek geuit op de landelijke lockdown van de afgelopen weken, gewezen op de onherstelbare schade die deze veroorzaakte of, in het algemeen, twijfelde u aan het strikte coronabeschermingsconcept van uw leidinggevende? Dan is de kans groot dat jij een van de covidioten bent. Maar wat is het precies, een Covidiot?

Sinds een paar weken is dit woord gemuteerd tot een denigrerende term bij uitstek, om iedereen die zich kritisch uit over het coronabeleid van zijn regering te bannen in de hoek van de weirdo’s en samenzweerders.

Dankbaar gebruikt door iedereen die het gebruikt om hun infantiel-antagonistische wereldbeeld te verdelen in “goed en slecht”, “goed en fout” en “gehoorzaam of subversief”. Omdat: het wereldbeeld van de meeste mensen tweeledig is; al het andere zou te complex en vermoeiend zijn.

Een infantiele samenleving heeft veiligheid van ‘boven’ nodig

Laten we de hele zaak bekijken vanuit het perspectief van overheidsmaatregelen: als de beslissing om op te sluiten de juiste was, dan moet het dragen van een masker in de openbare ruimte verplicht zijn. Als de staat A zegt, moet hij ook B. Anders brengt hij zijn geloofwaardigheid in gevaar. Zijn beslissingen kunnen niet tegelijkertijd goed en fout zijn. De een heeft voorwaardelijk invloed op de ander. Dus iemand die iets anders zegt, moet een idioot zijn.

Achter dit banale dubbele denken schuilt een diepe angst voor burgers die in de staat geloven. De angst dat de regering – de sterke hand en de grote onfeilbare vader die bescherming en veiligheid biedt – niet zo onfeilbaar kon zijn. De belastingdienst, die sinds de Europese Verlichting met succes de kerk had verdrongen om zichzelf op aarde tot het beeld van God te verheffen, had zich fataal kunnen vergissen. Misschien niet in alle dingen, maar misschien in veel.

Een samenleving die steeds minderjarig en infantiel wordt, heeft echter de verzekering van ‘boven’ nodig dat alles in orde is. Als regeringen zich nu inconsistent gedragen, al te fatale fouten erkennen of zelfs openlijk toegeven dat ze grove nalatigheid en onbezonnen handelden, zou je daarmee het vertrouwen van hun burgers vergokken.

Maar mensen willen vertrouwen. U wilt veiligheid, controle en de zekerheid dat alles goed komt. Als de staat niet langer aan deze behoefte kan voldoen, zoekt de burger gewoon zijn toevlucht als plaatsvervanger bij de onderwerping van andere autoriteiten: sekten, samenzweringsmythen enzovoort.

Iemand die zoveel investeert, moet veel te verliezen hebben

Deze autoriteit is gevaarlijk. Gevaarlijk omdat het laat zien dat wij als samenleving steeds verder afdrijven in een moeras van zelf toegebrachte onvolwassenheid, waardoor mensen ongetwijfeld alles geloven, mits ze daarvoor voldoende (schijn) zekerheid krijgen.

Omdat: er niet zoiets bestaat als honderd procent zekerheid in het leven; en de staat kan dat ook niet garanderen. Maar het feit dat hij precies dit de afgelopen maanden met veel ophef in een brede voorstelling heeft opgevoerd, moet opschudden. Iemand die zoveel investeert, moet veel te verliezen hebben. Het neerhalen en de algemene denigratie van critici van het Europese coronabeleid dienen dan ook twee doelen.

Ten eerste: de legitimatie en rechtvaardiging van alle maatregelen waartoe de uitvoerende macht had besloten, die aan de burger werden verkocht als een wondermiddel tegen het duivelse virus. Een quasi-schoon wetsvoorstel om hem deze onbetwist noodzakelijke beschermende maatregelen te geven.

Ten tweede: de zelfverzekerdheid van de burger die in de staat gelooft, die de verantwoordelijkheid voor zijn of haar eigen leven graag overdraagt ​​aan de beschermende handen van een zorgzame autoriteit. En als hij hiervoor een paar vrijheden moet opgeven, dan doet hij dat gewillig en bij voorbaat gehoorzaamheid – en krijgt daarvoor veel schijnzekerheid en een beetje warmte terug.

Echt een slechte deal die ons veel heeft gekost. Bovenal: onze vrijheid.

Nicole Ruggle  woont in Zürich en is lid van de FDP van de stad Zürich. Ze werkt voor een Zwitserse onderwijsinstelling en studeert ook aan een technische en economische universiteit in de Alpen.

Reacties

Reacties