bankiers

‘Er is nog steeds een kloof tussen consument en bankier, ondanks dat banken in hoge mate voldoen aan de principes uit de tweede Code Banken. Waar de top van de bank naar eigen zeggen weinig specifieke kritiek hoort vanuit de samenleving, kijkt de consument met argusogen naar de sector.’

Zo’n prachtige combinatie van wanhoop, zelfvoldaanheid en wereldvreemdheid troffen wij zelden aan in de eerste regels van een persbericht. Het communiqué is afkomstig van de Monitoring Commissie Code Banken, een commissie die is ingesteld door bankenlobbyclub NVB en deels gevuld is met (oud)-bankiers. Desalniettemin benadrukt de Commissie meermaals in het persbericht onafhankelijk te zijn. Ok.

Gaan we door met het nieuws, dat is namelijk het eindrapport ‘De Kloof overbruggen’ (pdf) van die keionafhankelijke commissie. Hierin wordt duidelijk dat het nog niet zo lekker lukt met het overbruggen van de kloof tussen burger en bankier. En dat is een beetje gek. Want banken houden zich namelijk keurig aan de Code Banken II. Dat is, zoals iedere burger weet, een gedragscode die de NVB aan haar leden (=de banken) heeft opgelegd.

Een code die volgens het eindrapport ‘niet meer uit genummerde bepalingen bestaat’, maar waaruit wel 31 principes zijn te onderscheiden. Heel helder en transparant dus. De 34 onderzochte banken leven de 31 principes met een Noord-Koreaanse meerderheid (99%) na. Bestuurders en commissarissen van de banken zijn dan ook in ‘hoge mate’ tevreden over het eigen presteren.

Ze geven zichzelf ruime voldoendes op onderwerpen als ‘gedrag en cultuur’, ‘maatschappelijke rol en zakelijke belangen’ en ‘relatie met stakeholders’. Een schril contrast met de 2,8 (uit 5) die de sector en de 3,2 die de eigen bank krijgen van consumenten. 58% van de ondervraagde bestuurders zegt desondanks geen kritiek te ervaren vanuit de maatschappij en als dit wel zo is dan is dit ‘generiek’ en niet bankspecifiek.

Grote banken

Bij de vijf ondervraagde grootbanken (ABN, Rabo, ING, SNS en Van Lanschot) ondervindt ieder RvB-lid generieke kritiek, maar verneemt slechts een bestuurder (1) bankspecifieke kritiek. Onder RvC-leden hoort men vaker bankspecifieke kritiek. RvB-leden ondervinden vooral geklaag kritiek over rentederivaten, hypotheken en het renteniveau.

banken

Dat veel banken geen bankspecifieke kritiek horen is niet zo vreemd. Weinig burgers zullen überhaupt weten dat Mizuho Bank Nederland, Demir Halk Bank Nederland en LeasePlan Bank bestaan. Dat bestuurders en commissarissen van grootbanken nog over dovemansoren beschikken is lollig, want zij weten de pijnpunten van consumenten te noemen. Namelijk beloningskwesties en lage spaarrente. Aan dat eerste zullen banken weinig willen doen (want uittocht talent enzo) en aan het tweede kunnen zij weinig doen.

De rente die grote banken op spaargeld verstrekken (0,25%) is genereus in vergelijking met de ‘vergoeding’ die de ECB aan de banken rekent (-0,4%). Banken leggen dus toe op spaargeld. Natuurlijk zou je keihard naar de centraal staande klant kunnen communiceren dat je liever hebt dat hij zijn spaargeld onder het matras stopt, maar de Monitoringscommissie komt met andere oplossingen. De inspanningen aangaande de naleving van de code moeten beter gecommuniceerd worden in jaarverslagen en er moet ‘werk gemaakt worden’ van de generieke kritiek. U begrijpt het, de kloof is binnen mum van tijd gedicht.

Reacties

Reacties

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.