DELEN
indentiteit

De volledige vrijheid om te doen, en te laten, wat men wil, beviel Robin Crusoë toch niet zo goed. De redding van deze schipbreukeling en slavenhandelaar was ‘Vrijdag‘, een gevangene van een troep kannibalen die het eiland van tijd tot tijd bezocht en wist te ontsnappen. Bij eerste gelegenheid vertrok Robin weer naar de bewoonde wereld, waar zijn vrijheid beperkt wordt door de vrijheden van anderen.

Wat nou precies de vrijheid is die de moeite van het verdedigen meer dan waard is, daar komen net iets teveel mensen pas achter als ze ‘m kwijt zijn. En ze raken die vrijheid doorgaans kwijt, omdat een bepaalde geprivilegieerde groep een onevenredig groot deel van de beschikbare ruimte voor zichzelf opeist. Wat uiteindelijk een arbitraire kwestie is, omdat het slechts gaat om de ruimte waar twee of meer mensen een claim op hebben. In een land vol bemoeizieke mensen wordt de ruimte om ‘jezelf‘ te zijn navenant minder. Nemen de spanningen toe. En wordt de vrijheid beperkt. Tot het kookpunt wordt bereikt, en de hele zaak met revolutionair geweld uiteen spat.

De ultieme vraag is daarom steeds, welke claims rechtvaardig zijn. En wie dat bepaalt. In een democratie is dat een ‘gekwalificeerde meerderheid‘, zolang het volk zich rechtstreeks uit kan spreken, of de gekozen vertegenwoordigers recht doen aan de heersende opvattingen onder de bevolking. Slechts beperkt door een Grondwet. Op enig moment dat die gekozen vertegenwoordigers hun mandaat misbruiken om op oneigenlijke manier bepaalde groepen te bevoorrechten, ontstaan spanningen die afbreuk doen aan het vertrouwen dat burgers hebben in die vertegenwoordigers.

Daarmee is niet gezegd dat verantwoordelijke leiders van een land onder alle omstandigheden moeten gehoorzamen aan de eisen die een ‘gekwalificeerde meerderheid‘ op tafel legt. Met name waar een minderheid ernstig in de verdrukking dreigt te komen, rust er op politieke leiders een dure plicht om hen te beschermen. In sommige landen mondt dat uit in een bestuursvorm die met recht als ‘autoritair‘ wordt aangeduid.

Op bezoek in landen als Libië en Syrië vóór onze pogingen om die landen te ‘bevrijden‘, was het duidelijk dat de mensen daar niet vrij waren zoals wij in Nederland destijds. Wie ging graven naar de oorzaken, stuitte al snel op het gegeven dat in die landen extreem ‘conservatieve‘ Moslims in grote delen van het land een ‘gekwalificeerde meerderheid‘ vormden. Hun ideaal was een staatsvorm, en bijbehorende leefregels, als we kennen uit Saoedi Arabië. Assad, noch Ghadaffi, hadden daar affiniteit mee. Met als gevolg dat vrouwen in die landen, voor Arabische begrippen, veel vrijheid hadden, en minderheden waren opgenomen in het bestuur. Beide landen waren redelijk welvarend in tijden waarin ze niet door sancties werden geteisterd.

Libië was, vóór het door ons werd ‘bevrijd‘, veruit het rijkste land van Afrika, met ‘middengroepen‘ die het ronduit goed hadden. Syrië was een ander verhaal, door de oorlog in Irak, waardoor het land werd overspoeld door vluchtelingen, in een periode waarin het tevens werd getroffen door een grote droogte. Opsteker was wel de vondst van grote olie- en gasvelden in de Middellandse Zee, voor de kust van Syrië, en een vermoeden van meer olierijkdom op en rond de ‘Golan‘, waarvan de Verenigde Naties bij resolutie meer dan eens bepaalde dat Israël dat veroverde gebied terug dient te geven aan Syrië.

In beide landen waren er ‘intellectuelen‘ die zich spiegelden aan westerse elites, en jaloers waren op de vrijheden die wij genoten. Wat die verdwaasde zielen zich echter niet realiseerden, was dat een ‘gekwalificeerde meerderheid‘ in hun land niet was te porren voor zo’n wending. Maar ze waren wel te porren voor een wending! Dus kijk nog even terug naar wat voor concessies er werden geëist, in 2011. En toen de Verenigde Staten en Europa begonnen met wapenzendingen om Ghadaffi en Assad weg te krijgen, waren ze er als de kippen bij! Vanuit het niets kregen ze hun Kalifaat in de schoot geworpen! Allah’s wegen zijn ondoorgrondelijk! Dat soort ‘intellectuelen‘ zijn niet zo intelligent.

Waar ze in Libië uiteindelijk het hele land in chaos dompelden, geholpen door de luchtmacht van de NAVO, lukte het in Syrië slechts ten dele. De verwoesting was er niet minder om. Vrouwen kregen een niqaab aangemeten, en werden gegeseld als ze ‘ongehoorzaam‘ waren. Homo’s werden zonder pardon van het dak geflikkerd, of op pad gestuurd met een bomgordel, zodat ze zich konden ‘revancheren‘ voor hun ‘zieke gedrag‘. Christenen en niet-Soennitische Moslims werden gekruisigd, of in massagraven gedumpt na te zijn onthoofd, of neergeschoten. Zelfs kinderen moesten er aan geloven. Ze vraten de ingewanden van gedode tegenstanders op, en zetten de filmpjes op ‘YouTube‘. En ze schoven aan in Genève en Istanbul onder een waaier van namen, om de eisen te formuleren aan Assad, als die verder bloedvergieten wilde voorkomen. Op uitnodiging van de ‘Vrienden van Syrië‘, onder aanvoering van de Verenigde Staten, de EU en zulke ‘voorbeeldlanden‘ als Saoedi Arabië, Qatar en Turkije.

In het westen werd dit verkocht door zorgvuldig geselecteerde ‘wensdenkers‘ uit die landen eruit te lichten, en hen voor te stellen als de ‘gekwalificeerde meerderheid‘. Wat ze zelfs bij benadering niet waren. En in die landen ook nooit zullen worden. Als hun idealen moeten worden gerealiseerd, anders dan ‘op papier‘, is daar een repressief systeem voor nodig dat te gruwelijk is voor woorden. Westerse krantenlezers en nieuwsslurpers die werkelijk niet het allereerste begin van enige notie hadden hoe de bevolking in die landen leeft, en denkt, lieten zich vakkundig om de tuin leiden door de ‘Timmermansen‘ en de ‘Koendersen‘ van deze wereld. Maar daar eindigt dit verhaal niet!

De ‘focus‘ van die hele bevrijdingsideologie lijkt wellicht bedoeld om de emancipatie in die landen van de grond te krijgen. Maar alleen al de harteloze wijze waarop ‘wij‘ Libië finaal af laten dorren, en ons nog slechts bekommeren om het ‘opleiden‘ van grenswachten die economische vluchtelingen in Libië af moeten knallen, zodat wij er verder geen last van hebben, vertelt ons een ander verhaal.

Het is eerder een opzetje van ‘Identiteits-Politici‘ om, ‘via de band‘, de grip op het openbaar leven in ons deel van de wereld uit te breiden. En als het geen vooraf bedacht opzetje was, dan is het toch de uitkomst. Vrijheid niet als een belofte van de Staat aan de burger om hen te beschermen tegen repressie, de invasie van de privacy, en een dictatuur van de ‘gekwalificeerde meerderheid‘, maar als een stuk gereedschap om een elite armslag te geven de ‘Wil van het Volk‘ te negeren, en desnoods gewapenderhand de kop in te drukken, ten bate van de bescherming van de privileges van door hen aan te wijzen groepen binnen de samenleving. Zulks voor ons aller bestwil!

Reacties

Reacties

SDB en nieuwsreporter.com brengt u nationaal en internationaal nieuws

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.