DELEN
eu

Omdat de Europese verkiezingen naderen voeren we de frequentie van publicaties over de EU wat op. We beginnen vandaag eerst maar eens om wat te vertellen over de Europese Unie, en zullen dan ook maar meteen verklappen dat de democratische invloed van uw stem zo goed als nihil zal blijken te zijn……

De Europese Raad
De Europese Raad in Brussel beslist over EU-regelgeving, EU-richtlijnen en EU-wetten die van invloed zijn op ons, burgers, in de EU. De Europese Raad wordt echter niet gekozen door de EU-burger bij de EU-verkiezingen, maar de respectieve eerste ministers van de EU-lidstaten stemmen erover.
Deze premiers worden ook niet gekozen door de burgers, maar door de respectieve regeringsleiders of door politici bij de totstandkoming van regeringen. In het geval van Duitsland, bijvoorbeeld, door de federale president Frank-Walter Steinmeier. Hij benoemt de premier, die Duitsland vertegenwoordigt in de Raad van de EU. In ons land levert meestal de “winnende partij” bij de Tweede Kamer-verkiezingen de premier, als men erin slaagt een regering te vormen. Meestal, want het kan ook gebeuren dat de zittende macht het pluche zó waardeert dat een “winnende” partij gewoon buitenspel gezet wordt – hierbij wordt door politici het partijbelang bóven het landsbelang gesteld. De kiezer kan barsten.

Dit betekent dat wetten, richtlijnen en verordeningen die in Brussel worden vastgesteld en aangenomen en die ons, EU-burgers, worden opgelegd, worden beslist door personen die worden benoemd. Geen van deze posities wordt rechtstreeks door de burgers gekozen, maar gekozen en/of benoemd door de respectieve autoriteiten/politici.

De Europese Commissie
Verder is er een Europese Commissie (EC) in het construct Europese Unie. Er zijn overheidsfunctionarissen, zakelijke en lobby-groepen die de relevante wetten, voorschriften of richtlijnen bespreken en voorbereiden vóórdat er over wordt gestemd in de Raad van Ministers van de EU.
De Europese Commissie wordt echter ook niet gekozen door de kiezers, maar door de Europese Raad. Dit betekent dat de Raad, die bestaat uit leden die niet zijn verkozen maar benoemd, voorstellen ontvangt van de Commissie, die zij zelf hebben gekozen. Het is alsof de vos in het kippenhok bepaalt welke vos de komende jaren stoom in het kippenhok mag afblazen, zonder de kippen te vragen.

Het Europees nepparlement
Maar wat kiezen we dan eigenlijk bij de Europese verkiezingen? EU-burgers stemmen voor leden in het Europees nepparlement. Niet op politici uit andere landen waarnaar hun voorkeur uit kan gaan, nee, het mag alleen op “eigen” politici. Het EU-nepparlement houdt zich onder andere bezig met de EU-begroting. Evenzo kan het nepparlement wijzigingen in wetten, voorstellen of voorschriften “aanbevelen”.
Die aanbeveling wordt ingediend bij de Europese Commissie of de Europese Raad. Als één van deze twee instanties (Commissie of Raad) het voorstel afwijst, dan is dat een feit. Het maakt niet uit hoe belangrijk of onbelangrijk een wijziging is. Dus als de vos een suggestie krijgt van een kip dat hij iets in het kippenhok moet veranderen, dan kan de vos nee zeggen en de kip heeft het nakijken.

De Spitzenkandidaten
Hans Brusselmans kan dan wel mooie beloften doen voor als hij gekozen wordt tot nieuwe voorzitter van de Europse Commissie, het zullen loze beloften blijken te zijn. Dat komt omdat er een vrij fundamenteel probleem is dat voortvloeit uit de complexe bestuursvorm van de Europese Unie. De “Spitzenkandidaten”-procedure wekt namelijk de suggestie dat de kiezer invloed zou hebben op de politieke koers – maar dat is geenszins het geval. In de praktijk is de Commissievoorzitter niet in staat onafhankelijk van andere actoren het beleid te bepalen. Sommige beleidsthema’s vallen zelfs niet eens onder de competentie van de Commissie en worden voornamelijk of gedeeltelijk bepaald in het onderling overleg tussen de nationale regeringen.
Kiezers wordt echter in dit geval een worst voor gehouden, want ook is de Commissievoorzitter ten aanzien van de samenstelling van de rest van zijn Commissie afhankelijk van wie er worden voorgedragen door de Europese Raad – en niet de burgers van de EU.

eu

Trialogen
Maar het wordt nog ondemocratischer als je kijkt naar de samenstellingen en samenwerking van de respectieve instanties. Het magische woord heet trialoog. De fervente latijnspreker zal onmiddellijk beseffen dat “Tri” drie betekent.
Drie keer dan. Deze bestaan uit bedrijfsmatige belanghebbenden die voortdurend bij deze trialoog worden betrokken – als adviseur wanneer de Commissie, de Raad en het Parlement overleg plegen. Echter, alles achter gesloten deuren, zonder inspraak van burgerlijke vertegenwoordigingen zoals vakbonden of consumentenorganisaties, zonder openbaar gemaakte notulen. Elke zes maanden komt men bijeen voor deze trialoog en bovendien voor elke geplande of ongeplande topbijeenkomst van de EU-lidstaten.

Eén organisatie in deze trialoog is de “European Round Table for Industrialists” (ERT). Begin jaren tachtig van de vorige eeuw was een groep van topindustriëlen van mening dat zij te weinig in de melk te brokkelen hadden bij het toenmalig Europees beleid – een situatie die men de Eurosclerose noemde. Op initiatief van Pehr Gyllenhammar (Volvo), met de medewerking van eurocommissaris voor industrie Étienne Davignon en de steun van Umberto Agnelli (Fiat) en Wisse Dekker (Philips) werd de organisatie in 1983 opgericht door 17 stichtende leden. Nieuwe leden konden verder alleen toetreden op invitatie van bestaande leden. Het eerste secretariaat werd ondergebracht in een gebouw van Volvo in Parijs.
Er zitten nu 50 topmensen uit het bedrijfsleven, de zogenaamde ceo’s, van de grootste zakelijke ondernemingen uit de EU in. De huidige voorzitter is Benoît Potier (Air Liquide), Frankrijk en de vicevoorzitter is Nils S. Andersen (A.P. Moller – Maersk). Velen zijn fanatieke bezoekers van de Bilderberg-bijeenkomsten.
Uit de koker van de ERT komt o.m. de uitbreiding van de Europese Unie, de daadwerkelijke invoering van de euro, het Verdrag van Lissabon (inclusief de herinvoering van de doodstraf) en het trans-Atlantisch handelsverdrag TTIP.
Deze ERT wordt ondersteund door haar suborganisatie, de “Association for Monetary Union of Europe” (AMUE). Officieel opgericht door de toenmalige Franse president Giscard d”Estaing en de Duitse bondskanslier Helmut Schmidt, maar in werkelijkheid door vijf ondernemingen uit de ERT: Fiat, Philips, Rhône-Poulenc, Solvay en Total.
Het is samengesteld uit voorzitters van de grootste banken en verzekeringsmaatschappijen in de EU. En in deze trialoog worden wetten, voorschriften en richtlijnen besproken, ontworpen en geschreven. Deze zullen vervolgens worden doorgestuurd naar de Commissie en uiteindelijk ter stemming aan de Raad worden voorgelegd. Dat deze club behoorlijk wat invloed heeft blijkt uit het feit dat zij ervoor gezorgd heeft dat de het bestuur en de bestuursvoorzitter van de Europese Centrale Bank carte blanche heeft gekregen om te doen en laten wat zij goed acht (resultaat: de eurocrisis en het desastreuze nul-rentebeleid), terwijl de betreffende personen gevrijwaard zijn van elke vorm van verantwoordelijkheid en aansprakelijkheid.

De huidige EU-structuur komt er zo ongeveer op neer dat de vossen in het kippenhok worden geadviseerd door andere roofdieren en panklare ideeën krijgen waarover ze kunnen stemmen in het kippenhok. Alles zonder dat de kippen er wat over te vertellen hebben.

Het ERT is dus verantwoordelijk voor de interne markt van de huidige EU. Onder de stichtende leden van de opgerichte ERT in 1983 waren Umberto Agnelli (Fiat), Helmut Maucher (Nestlé) en Wolfgang Seelig (Siemens). De huidige voorzitter van de ERT is zoals eerder gezegd de voorzitter van de grootste dienstverlener voor industriële gassen (Air Liquide), de Fransman Benoit Potier.

Sinds de oprichting heeft deze lobbyclub campagne gevoerd voor een meer vrije markteconomie, vrije handel en minder bureaucratie, en heeft zij onder meer tot doel nationale veto’s uit de respectieve lidstaten van de EU weg te nemen of te voorkomen bij economische beslissingen. Het AMUE (zeg maar: de bankenlobby) is daarentegen verantwoordelijk voor de initiële ECU en de huidige euro. Evenals bij de ERT houdt de AMUE zich ook bezig met het van de lidstaten afpakken van nationale voorschriften en ook hier vinden we ten minste één ander lid van de Agnellis-familie, Giovanni Agnelli.

Dus iedereen die nog steeds gelooft dat hij met zijn keuze bij de EU-verkiezingen invloed kan uitoefenen op de politiek in Europa of iets wezenlijks kan bijdragen met zijn stem is, sorry dat we het zeggen, een kip….

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Become a Patron!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.