DELEN
venezuela

De situatie in en rond in Venezuela is nog steeds gespannen en het lijkt erop dat het Westen haar greep op dit land en vooral haar olie aan het verliezen is. Welke rol spelen de westerse landen hier en heeft de nieuwe “interim-president” nog wel een kans om Maduro’s plaats in te nemen?

De oude tijden van het Europese kolonialisme is teruggekeerd. Je kunt over Maduro denken wat je maar wilt, maar er is geen excuus voor dit soort inmenging door regeringen van EU-lidstaten.

In plaats van dat ze zich daar in Brussel eens beginnen in te spannen voor hun eigen burgers lijken EU-regeringen zich te willen bemoeien met binnenlandse aangelegenheden van andere landen, en ook dat kunnen ze nog niet eens goed doen. Zelfs die grote interventionistische Obama voelde de noodzaak om te vertellen hoe de Europeanen het hadden verpest met hun interventie in Libië.

En hoe zo zich inzetten voor meer democratie in ander landen? Tijdens de recente verkiezingen in de Democratische Republiek Congo, waarvan de resultaten een paar weken geleden werden gepubliceerd, bleek dat die verkiezingen niet vrij en eerlijk waren verlopen omdat de kandidaat met de minste stemmen won.
Iets gehoord van de kant van de EU?

De grootste bemoeials in de hele EU, evenals de EU zelf, hebben maandag (4 februari) de Venezolaanse “oppositieleider” Juan Guaido min of meer tot president van dat land uitgeroepen, waaarbij zij opnieuw de noodzaak van democratie aangaven, wat volgens hen bleek uit de massale protesten van de burgers – wel iets waar ze in Brussel en bij dat selecte gezelschap kritische landen niet zo happig op waren toen het ook dichter bij huis speelde.

De Franse minister van buitenlandse zaken, Jean-Yves Le Drian, bakte ze helemaal bruin door te zeggen: “De mensen komen in de straten, de mensen willen verandering.” Dat was voor de Macron-regering de reden om achter de coup in Venezuela te gaan staan.
Le Drian is dus de minister van een regering die al twaalf weekenden achter elkaar te maken heeft met massa-protesten door Franse burgers, in eerste instantie aangewakkerd door een nieuwe brandstofbelasting en een regering die een vermogensbelasting op de superrijken van Frankrijk van tafel had geveegd.

Hij is minister van de regering van Emmanuel Macron, dezelfde Macron, die meer dan vijf maanden lang een negatieve beoordeling heeft gekregen onder de Franse bevolking van meer dan 70%. De grootste publieke ontevredenheid met een president, ooit geregistreerd in de Franse geschiedenis.

Le Drian is de minister van een regering die zich heeft gericht op het gebruik van “flashballs” – rubberen kogels van het formaat en met de kracht van een uit de kluiten gegroeide golfbal – afgeschoten met wapens die duizenden demonstranten hebben verminkt, verwondingen hebben aan burgers die zich voor de rest van hun leven met zich mee moeten dragen. Vanaf 14 januari zijn er door de “politie” al 94 mensen ernstig gewond geraakt door flashballs, met één dode, 14 mensen geheel of gedeeltelijk blind gemaakt, en één persoon nog steeds in coma.

De gewelddadige optreden van de Franse politie zijn niet gestopt bij volwassenen. Een tijd geleden verscheen er een video op het internet van politie-agenten die protesterende schoolkinderen met gele hesjes diep vernederden, en die leidde tot een verklaring van Amnesty International dat de Franse staat “een einde moet maken aan het gebruik van buitensporig geweld tegen demonstranten en middelbare scholieren”.
Het antwoord van de Franse regering? Stilte.

De Franse krant Liberation was woedend: “Het is moeilijk voor het ministerie van Binnenlandse Zaken om al dit verscheurde vlees te negeren, om deze gebroken gezichten te negeren en het licht uit de ogen te schieten die zijn veroorzaakt door LBD-kogels, om de afgerukte ledematen te verbergen die werden weggerukt door de slag van TNT explosieve granaten. Toch is dat wat er gebeurt.”

Dit is de context voor minister Le Drian om zijn opmerkingen over Venezolaanse betogers op straat te maken, op zoek naar verandering.

Maar het is natuurlijk niet alleen Frankrijk dat achter de door Trump geleide westerse poging staat om de Venezolaanse regering ten val te brengen is gekomen: veel lidstaten van de EU, inclusief het Europees nepparlement, heeft zich aangesloten bij Juan Guaido, de zelfbenoemde interim-president van Venezuela, heowel niemand in Venezuela hem voor die functie heeft gekozen, of tot voorzitter van de Nationale Assemblee die hij nu leidt.

De Duitse, Britse en natuurlijk ook Nederlandse regering waren er als de kippen bij om zich aan te sluiten bij het oorlogsplan van Trump, ondanks de overduidelijke gevaren die dit imperialistische avonturisme met zich meebrengt. Hebben die regeringsleiders niets van de lessen van Afghanistan, Irak en Libië geleerd? (Zie ook de infographic over Amerikaanse interventies in Zuid-Amerika, aan het eind van dit artikel)

Dus wat te denken van de hypocrisie van het Verenigd Koninkrijk? Slechts vier maanden geleden werd journalist Jamal Khashoggi op een gewelddadige manier vermoord door een brutale Saudische dictatuur op Turkse bodem. Dat regime heeft opzettelijk tientallen miljoenen Jemenieten de hongerdood ingedreven, verwikkeld in een oorlog met Duitse en Engelse bommen en westerse logistieke steun. Toch heeft de toezegging van het Verenigd Koninkrijk om de Saoedi’s te steunen en niet onder geleden. Minder dan een jaar geleden kreeg kroonprins Mohammed Bin Salman de koninklijke behandeling door de koningin in het Verenigd Koninkrijk, en werd hij behandeld als een eregast.

Opnieuw uit Brussel: geen reactie.

Gezien deze voorvallen: moeten we echt de bezorgdheid van minister van Buitenlandse Zaken Jeremy Hunt serieus nemen dat de verkiezingen in Venezuela “deeply flawed” waren en dat “the people of Venezuela have suffered enough”?

En laten we vooral Spanje niet vergeten. Premier Pedro Sanchez had het lef om te stellen dat “Venezuela de auteur van zijn eigen bestemming moet zijn”, eraan toevoegend dat: “De internationale gemeenschap heeft de plicht om te helpen en ervoor te zorgen dat dit gebeurt met de nodige garanties.” Maar waren Sanchez en de rest van de Spaanse politieke klasse zo dol op internationale betrokkenheid in Catalonië, toen het referendum in 2017 met bloedig geweld werd onderdrukt door de Spaanse politie, de Catalaanse regering ontmanteld en de democratisch gekozen ministers in de gevangenis werden gegooid (ze worden met niet veel meer dan een showproces geconfronteerd, volgende week, waarbij zij ook nog het vooruitzicht hebben de rest van hun leven in de gevangenis door te brengen.

En dit keer wel een reactie uit Brussel: Frans Timmermans die de Spaase regering complimentjes gaf over haar gebruik van geweld.

Als Sanchez gelooft dat “Venezuela de auteur van zijn eigen bestemming zou moeten zijn”, waarom blijft hij het recht van de Catalanen op een juridisch bindend referendum over onafhankelijkheid dan ontkennen?

De hypocrisie over Catalonië – waar de “rechtsstaat” voortdurend wordt aangehaald als excuus voor allerlei vormen van repressie, maar blijkbaar niet van belang is in Venezuela – werd door Maduro genoemd toen hij zei: “Wij accepteren geen ultimatums van wie dan ook. Het is net alsof ik tegen de Europese Unie heb gezegd: “Ik geef je zeven dagen om de Republiek Catalonië te erkennen, en als je dat niet doet, zullen we maatregelen nemen.”

De EU en haar natiestaten zijn niet in de positie om lezingen over democratie te geven, gezien haar paniekerige reacties indien burgers op democratische wijze hun eigen bestemming willen bepalen of demonstranten die om verandering vragen. Macht van mensen is niet iets dat ze claimen te vertegenwoordigen. De voor de hand liggende conclusie om uit een dergelijke gapende kloof tussen EU-regeringen en hun woorden over Venezuela te putten, is dat beide worden gedreven door dezelfde motivatie: eigenbelang.

Ondertussen is de aanhoudende poging tot een staatsgreep tegen de Venezolaanse president Nicolás Maduro vandaag de derde week in gegaan. Ondanks de grote steun die hij geniet van de VS en zijn bondgenoten en verschillende Europese regeringen, heeft de zelfbenoemde “overgangspresident” Juan Guaidó nog steeds geen echte macht in het land. En zijn volgelingen beginnen het geduld te verliezen.

Het lijkt er steeds meer op dat Guaidó niets meer is dan een “useful idiot”, een tijdelijk bruikbaar marionet, dat de weg zou moeten openen voor Amerikaanse interventies onder het mom van “humanitaire hulp”. In het weekend had de oppositie een dreigende invasie van Noord-Amerikaanse troepen toegejuicht. Het Venezolaanse leger maakte echter duidelijk dat het niet bereid is om het betreden van het grondgebied zonder weerstand te tolereren.
cia
Bovendien is Maduro erin geslaagd om alle groepen om zich heen te verzamelen die buitenlandse militaire interventies afwijzen. Dit omvat talrijke tegenstanders of critici van zijn regering. Zelfs gematigde delen van de oppositie willen niets meer weten van een couppoging. De sociaal-democraat Henri Falcón, die vorig jaar tegen Maduro bij de verkiezingen had gestreden, en de christen-democraat Eduardo Fernández, wezen erop dat ook zij niet op Guaidó hebben gestemd.

Op maandag werd een “spoedvergadering” van de “Lima Group” gehouden in de Canadese hoofdstad Ottawa, gevormd door 14 rechtse en conservatieve regeringen op het continent, om druk uit te oefenen op Caracas. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Michael Pompeo was aanwezig, hoewel Washington geen lid is van de groep. Het resultaat van de bijeenkomst was een schuchter communiqué dat Venezuela’s strijdkrachten opnieuw opriep om Guaidó te erkennen als “Transitional President”, als opperbevelhebber en om er voor te zorgen dat het vervoer van hulpgoederen niet zou worden verhinderd. Tegelijkertijd stelt de verklaring dat staten “een vreedzaam overgangsproces door middel van politieke en diplomatieke maatregelen zonder het gebruik van geweld” steunden. Daarnaast vindt op 14 februari in Washington een “internationale donorconferentie” plaats voor Venezuela.

Kritische vragen van journalisten waren ongewenst in Ottawa. Voor een persconferentie van de Canadese minister van Buitenlandse Zaken, Chrystia Freeland, werden het Latijns-Amerikaanse televisiestation Telesur en het Russische persbureau Sputnik niet toegelaten. “Degenen die over vrijheid spreken, laten zien hoezeer ze hen negeren”, zei Telesur-baas Patricia Villegas. Niettemin waren er protesten tijdens de persconferentie. Activisten hielden borden op met de woorden “Hands off Venezuela.” De Venezolaanse president Nicolás Maduro verwierp de mening van de “Lima-groep” als “walgelijk en belachelijk”.

Steeds meer signalen wijzen er op dat Guaidó weleens sneller dan verwacht vanhet politieke toneel kan verdwijnen. Hij voedt ook het ongenoegen van zijn eigen volgelingen. Na hoge verwachtingen te hebben gesteld, heeft de Venezolaanse oppositie sindsdien aangekondigd dat niet meer dan 250.000 “bijzonder behoeftige” mensen geholpen kunnen worden met hulppakketten. De “Lima-groep” heeft aangekondigd dat zij $ 40 miljoen zal verstrekken voor “humanitaire hulp” en de Duitse regering is van plan vijf miljoen euro bij te dragen.

Maar dit zijn kruimels in vergelijking met de bedragen die de Venezolaanse regering uitgeeft aan het onderhouden van de bevolking. Het huidige staatsbudget voorziet in ongeveer $ 3 miljard aan sociale uitkeringen, inclusief onderwijs, pensioenen voor vijf miljoen mensen, hulpbetalingen aan zes miljoen gezinnen en de distributie van voedselpakketten van de Lokale Aanbod- en Productiecomités (CLAP’s).

Ondertussen vraagt ​​de bevolking in buurland Colombia zich af wie in eigen land om de behoeftigen geeft. Het National Health Institute waarschuwde bijvoorbeeld dat in La Guajira, in het noordoosten van het land, iedere 33 uur een kind sterft aan de gevolgen van ondervoeding.

venezuela

Reacties

Reacties

Een bevolking die de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid niet respecteert en verdedigt, zal niet lang de vrijheid hebben die voortvloeit uit de vrijheid van meningsuiting, het debat en de waarheid. Deze website respecteert de waarheid en het vereist uw steun denk aan onze sponsors of doe een donatie hier wij zijn blij met elke euro. Zoals u wellicht weet doen de Social Media sites zoals Facebook en Twitter er alles aan om ons bereik tot een minimum te beperken! We zijn daarom meer dan ooit afhankelijk van uw support om het woord bij de mensen te krijgen. Wanneer u bovenstaand artikel nuttig, interessant of leerzaam vond, like het dan en deel het overal waar u maar kunt! Alvast heel hartelijk bedankt voor de support!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.