Europees Parlement

23 mei de enige kans om dit fascistisch Euro parlement te stoppen WEG MET BRUSSEL

Euroverkiezingen zijn een feest waarbij de gastheer- en vrouw elke minuut nerveus op hun horloge kijken. Waar blijven de gasten? De uitnodigingen zijn toch op tijd de deur uit gegaan? We hebben toch een goede catering ingeschakeld? En in het achterhoofd zeurt het bange vermoeden: we zijn niet leuk, spannend en interessant genoeg.

De gasten, de kiezers, zullen nooit in groten getale meedoen aan dit feest van de democratie. Kamerverkiezingen, prima. Daar staat ten minste iets op het spel dat ons onmiskenbaar allemaal aangaat. Gemeenteraadsverkiezingen, vooruit, omdat daar ook dingen spelen die ons direct kunnen raken. Maar de Provinciale Statenverkiezingen? Om de opkomst daarvoor op een aanvaardbaar peil te krijgen, moeten ze worden opgeklopt tot verkiezingen voor de Eerste Kamer. En dan nog. Maar zonder die truc zou het helemaal een muurbloemfestijn blijven.

En voor de Euroverkiezingen wil de kiezer al helemaal niet warm lopen. Het is al een meevaller wanneer de opkomst hoger is dan 35 procent. De vlag met al die blauwe sterren hangt slap en lusteloos aan de mast. En alle pogingen om haar fier te laten wapperen zijn mislukt.

De EU kampt met wat in sjieke kringen een democratisch deficit heet. En niemand in Brussel of de nationale hoofdsteden die echt weet wat ze er aan kunnen doen. Niet dat er niet over is nagedacht. Er zijn kapitalen geïnvesteerd in reclamecampagnes. Geleerden hebben zich er het hoofd over gebroken. Politici hebben zich het vuur uit de sloffen gelopen. Allemaal voor niks, nul, nada. Als de kiezer al wil nadenken over Europa krijgt ie vaak een waas voor de ogen. ‘Brussel’ is een trefwoord voor bureaucratie, regelgeilheid,- ‘de kromming van de banaan -‘, en zakkenvullen geworden. En dat is waarschijnlijk nog de vriendelijkste associatie.

Met de belangrijkste rechtvaardiging voor de Unie, ‘nooit meer oorlog’, hoef je niet meer aan te komen. WO II zakt steeds verder weg in het collectieve geheugen. Dat de EU mede aan de wieg staat van onze welvaart, wil iemand waarschijnlijk best geloven als je hem daarop wijst. Maar die welvaart is zo vanzelfsprekend dat hij het vooral ziet als de economie in een dip zit. En dan krijgt Brussel ook vaak weer de schuld. Niet zelden trouwens van nationale politici die zo’n zondebok wel handig vinden.

Wat evenmin helpt natuurlijk is dat je als kiezer niet weet wie de kandidaten zijn. Er trekt een karavaan van kleurloze nobodies voorbij. Tweede en derde garnituur, soms versterkt door een uitgerangeerde toppoliticus. Welke kiezer kent de Spitzenkandidaten? Manfred Weber, iemand? (Lijsttrekker van de EVP, Europese Volkspartij waar ook het CDA inzit) Het zal de oneindige ijdelheid van Frans Timmermans strelen dat het met zijn naamsbekendheid wel snor zit. Maar dat VVD-stemmers denken dat hij één van hullie is, moet hem toch te denken geven. Alhoewel, het zal niemand vermoedelijk verbazen als hij denkt dat hij voor alle andere partijen eigenlijk ook de beste is.

Maar waar niemand iets aan kan doen is dat Europa voor de meeste mensen te ver weg is. Het is te abstract. Ze voelen zich nooit in de eerste, tweede of zelfs maar derde plaats Europeaan. Je bent Nederlander, Duitser, Fransman enz, etc. Die Europese identiteit is een illusie. Met het eigen land kan je je identificeren als je daartoe de behoefte voelt. Maar dat lukt nooit met een kunstmatig gedrocht als de EU. Dat mist de onontbeerlijke nestgeur, het gevoel ergens bij te horen, de wortels van een gedeelde taal, cultuur en geschiedenis. En al blijf je het proberen tot je blauw ziet, je kunt het nooit van zijn leven van bovenaf opleggen. Surrogaat blijft altijd surrogaat.

En wat je daarom absoluut niet moet doen is die eenwording, meer Europa, die ever closer union, geforceerd blijven najagen. Hou op met vergezichten, visioenen, panorama’s en hoe je ze nog verder wil noemen. Die inspireren niet, zoals soms in eurofiele hoogmoed wordt gedacht, maar roepen voornamelijk ergernis en afkeer op. Laat Emmanuel Macron in eigen land maar eerst eens de gele hesjes weer in het gareel krijgen voordat hij de grote Europese visionair gaat uithangen. Brexit is natuurlijk een geval apart, het totale falen van de gevestigde politiek, maar het is wel een signaal dat je niet zomaar weg kan wensdenken. Wat op de krijtrotsen leeft, leeft ook in de polder. Kijk maar naar het succes van eerst de PVV en nu Forum voor Democratie. Godlof doen we hier niet aan referenda.

De kiezer heeft niet altijd gelijk, zeker niet. En de politiek, ook de Europese, bestaat niet alleen maar uit nulliteiten, absoluut niet. Maar de kiezer mag wel verwachten dat die politiek doet wat ze moet doen: problemen oplossen. Dat geldt ook voor de EU. Er zijn problemen die niet op nationaal niveau kunnen worden opgelost. Migratie, klimaatverandering, de houdbaarheid van de euro, gemeenschappelijke defensie, om er maar een paar te noemen. Daar kan de EU het verschil maken. Dat zijn de terreinen waar de prioriteiten moeten liggen. En dan ben je er nog lang niet. Je moet dat beleid ook nog zien te verkopen aan een sceptisch publiek. En dat kan alleen via een zorgvuldig uitgemeten stappenplan en in bescheiden doseringen. Een doorslaand succes zal de EU bij de meeste kiezers nooit worden, er was te veel nat vuurwerk in het verleden, maar het is waarschijnlijk de enige kans.

Abonneer u nu op onze gratis elektronische nieuwsbrief SDB-nieuws klik hier om te registreren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.