DELEN
Wallstreet

We kennen allemaal die verhalen over wat de grootbanken in de VS allemaal uitspoken – of misschien niet, en dan is dit artikel een hulpje om duidelijk te maken hoe Wall Street denkt over haar cliënten, het Amerikaanse volk en de economie van dat land.

Spoiler Alert: het interesseert hen helemaal niets!

De griezelverhalen over wat de banken van Wall Street achter hun dikke stalen deuren doen, blijven in de openbaarheid komen. Wel zien we dat ze negatief uitwerken op de veronderstelde functies van Wall Street: kapitaal verstrekken zodat nieuwe industrieën zich kunnen ontwikkelen, waardoor er nieuwe banen bijkomen en de levensstandaard van de burgers van de VS verhoogd kan worden.

Twee zaken: de afgelopen week kwam het Amerikaanse Senate Banking committee bijeen om te onderzoeken hoe het mogelijk was dat één van de grootste banken van Wall Street, Wells Fargo, meer dan 2 miljoen rekeningen voor haar cliënten opende over een periode van grofweg vijf jaar, met de bedoeling extra inkomsten te genereren en te voldoen aan de dagelijkse targets.

Verder kwam gisteren de Wall Street Journal met het nieuws dat dit jaar slechts 68 nieuwe bedrijven een beursnotering hadden aangevraagd, een daling van -51%, vergeleken met de 138 bedrijven die vorig jaar om deze tijd hetzelfde hadden gedaan.

Laten we eens op een rijtje zetten wat het grote publiek geleerd heeft over het duivelse bankenmodel van Wall Street over de afgelopen acht jaar.

(1) De grootste huizencrisis sinds de Grote Depressie had tot gevolg dat de banken van Wall Street hun interne klokkenluiders muilkorfden. Die schreven namelijk memo’s naar het management en waarschuwden dat de hypotheekafdelingen van de banken hun eigen compliance regels schonden en duizenden hypotheken opkochten die tot stand waren gekomen door veel te hoge inkomenscijfers van de kredietnemers.
(2) De banken waren hiervan op de hoogte, en bundelden bewust deze giftige hypotheken in pakketten en betaalden de kredietbeoordelaars Standard & Poor’s en Moody’s om aan deze nieuwe “producten” een triple-A rating te geven (securisaties genoemd).
(3) De banken wisten dat het met deze giftige producten fout zou gaan aflopen, maar ze verkochten ze aan hun cliënten als solide investeringen.
(4) De banken gebruikten vervolgens hun insider kennis dat het met deze hypotheken fout zou gaan aflopen en plaatsten daar weddenschappen (short sales) tegenover en streken miljarden dollars aan winsten op toen de huizenmarkt in de VS implodeerde en gezinnen op straat werden gezet.

Grote hebzucht

Begin dit jaar heeft in onze bioscopen de film “The Big Short” gedraaid, waarbij het publiek getuige kon zijn van hoe de hebzucht van Wall Street de economie van de Verenigde Staten had verwoest en de reputatie van Wall Street voorgoed naar de haaien ging, net als de reputaties van de kredietbeoordelaars en de slapende toezichthouders. De film was gebaseerd op èchte mensen van Wall Street en gemaakt naar het gelijknamige boek van Michael Lewis, een autoriteit op dit gebied omdat hij in het verleden bij Wall Street heeft gewerkt.

Occupy Wall Street

Jaren voordat deze film gemaakt werd bundelden duizenden activisten hun krachten tot de Occupy Wall Street beweging en pleitten zij voor een herschikking van hun democratie en een radicale revisie van wat er van Wall Street was geworden: een vermomd systeem voor het herverdelen van rijkdom voor de één procent (van de bevolking), daarbij geassisteerd door een corrupt politiek financieel systeem (om o.a. campagnes van politici te financieren.

De beweging wist het nieuws maanden te beheersen, ondanks dat het zorgvuldig werd bewaakt en gecontroleerd door de Amerikaanse overheid, tot er door de politie werd overgegaan tot een brute uitzetting van de actievoerders. Ook werd er opgetreden tegen journalisten die hun werk deden en zelfs leden van de gemeenteraad van New York.

Politiestaat die criminelen beschermt

Congreslid Jerrold Nadler schreef naar aanleiding van dit optreden op 6 december 2011 een brief [1] aan de procureur-generaal van het ministerie van Justitie, waarbij hij om een onderzoek vroeg. De omschrijving van de gebeurtenissen door Nadler doen denken aan het optreden van een politiestaat die criminelen beschermt:

In addition to my concerns about police misconduct with respect to OWS protesters, I am especially troubled that during and after the November 15th eviction from Zuccotti Park, the NYPD aggressively blocked journalists from reporting on the incident, and in some cases, targeted journalists for mistreatment. Individuals without press credentials were also blocked from filming events, and were, in some instances, arrested apparently for taking pictures. According to news reports, and a letter from the major daily newspapers and other major news outlets and organizations representing journalists, at least ten reporters and photographers were arrested while trying to report on the incidents at Zuccotti Park. The NYPD forced journalists to leave Zuccotti Park, prevented members of the credentialed press from being present during the eviction, and used intimidation and physical force to prevent reporters and photographers from carrying out their journalistic functions. Many of those arrested were not charged with any offenses. Additionally, the City reportedly closed the airspace above the area in order to prevent news helicopters from recording the actions.

Wetgeving

Nadat het Witte Huis had geprobeerd het publiek ervan te overtuigen dat het Kwaad van Wall Street werd ingeperkt door zijn eerder aangekondigde wetgeving, de zogenaamde “Dodd–Frank Wall Street Reform and Consumer Protection Act of 2010”, werden de horrorverhalen over Wall Street alleen maar schrijnender. De misstanden werden niet ontdekt door toezichthouders van de overheid, maar door de senatoren Carl Levin en Elizabeth Warren, of door journalisten, of, in het geval van JPMorgan Chase (alinea hieronder), twee advocaten die bezig waren een boek te schrijven.

In april 2012 werd bekend dat op het Londense kantoor medewerker Bruno Iksil, alias de London Whale, grote verliezen had geleden in de handel in derivaten. De verliezen bleken minstens $ 6,2 miljard te bedragen. Er werden wilde derivaten-weddenschappen afgesloten voor honderden miljarden dollars. In deze zaak werd ook zijn leidinggevenden Javier Martin-Artajo op 27 augustus gearresteerd en een collega. De bank kon strafvervolging afkopen met een bedrag van bijna 1 miljard dollar.

Niet het ministerie had het meeste werk aan deze zaak gedaan, het was senator Carl Levin, toen voorzitter van het Permanent Subcommittee on Investigations van de Amerikaanse Senaat, die in een 306-pagina’s tellend rapport vertelde over de onrechtmatigheden bij JPMorgan Chase.

Dit alles speelde zich af slechts twee jaar nà invoering van de Dodd-Frank wetgeving, waarvan Obama had gezegd dat het Wall Street zou opschonen. Senator Levin omschreef het gedrag van JPMorgan Chase na de “hervormingen” als volgt: “[de bank] draaide op opgestapelde risico’s, verborg verliezen, negeerde risicolimieten, manipuleerde risicomodellen, ontweek toezicht, en misleidde het publiek.”
Het rapport verscheen in 2013.

In 2014 werd JPMorgan Chase voor twee misdrijven aangeklaagd (waarbij door de overheid niet tot vervolging werd overgegaan) door het Amerikaanse ministerie van Justitie, voor hulp aan Bernie Madoff’s Ponzi scheme. Op 20 mei van het jaar daarop moest JPMorgan Chase schuld bekennen voor een ander misdrijf, ditmaal voor haar betrokkenheid bij het manipuleren van wisselkoersen.

Bonussen gaan maar door

Ondanks al die misdrijven en aanklachten hield de Board van JPMorgan Chase Jamie Dimon aan als voorzitter en CEO en verstrekte hem zelfs diverse bonussen. Deze praktijken zetten de advocaten Helen Davis Chaitman en Lance Gotthoffer aan tot het schrijven van een boek, JPMadoff: De verbintenis tussen de Grootste Bank van de VS en de grootste boef van de VS kostte de aandeelhouders over een looptijd van slechts vier jaar maar liefst $35,7 miljard aan boetes en regelingen.

Een bewijs van hoe de mainstream media in de VS vervlochten zijn met Wall Street: begin dit jaar verklaarde een redacteur van Bloomberg Markets magazine, Joel Weber, dat het bij Dimon alleen maar draait om de cliënten van de bank.

Eerder schreven wij over de derivatenhandel van Citigroup, een tikkende tijdbom in de hele wereld overigens. In juli meldden we dat Citigroup nu méér derivaten heeft dan de 4.701 Amerikaanse banken bij mekaar. Aan het eind van het eerste kwartaal van dit jaar hadden Citigroup, JPMorgan Chase, Goldman Sachs, Bank of America en Morgan Stanley voor (schrik niet) $231,4 biljoen (!) aan derivativen ofwel 93% van alle derivaten in het gehele FDIC bankenuniversum van 6.122 banken en spaarinstellingen.

Niet alleen is de regering Obama en het Congres er niet in geslaagd Wall Street te reguleren, het is nu veel meer geconcentreerd en daardoor een veel groter gevaar voor het wereldwijde bancaire systeem. En het is voor het eerst in de geschiedenis van de VS dat een (ex-)presidentskandidaat, senator Bernie Sanders, het hele land was doorgereisd met de boodschap dat “het business model van Wall Street fraude is.”

De Amerikaanse grootbanken zullen ongetwijfeld proberen uit te zoeken waarom zoveel nieuwe bedrijven geen beursnotering willen hebben aan een beurs van Wall Street of waarom geen bank van Wall Street wordt ingehuurd om een beursnotering te begeleiden.

De uitkomst weten we nu al: “een totaal gebrek aan vertrouwen”. Maar óók die uitkomst zal het publiek niet bereiken.

[1] Nadler Calls for Full DOJ Investigation into NYPD Conduct with Occupy Wall Street and Media

Reacties

Reacties

Geef een reactie