DELEN
Clinton

Jill Stein,  is niet de enige ‘andere kandidaat‘ voor het presidentschap in de VS waar in november de verkiezingen voor de nieuwe president van Amerika van start gaat.

Stein blijft in de peilingen steken op twee procent, en wordt nagenoeg geheel genegeerd door de MSM. Ook Gary Johnson, die zich profileert als ‘libertair‘, en in de peilingen op zeven procent staat, is zo’n kandidaat die nauwelijks de kans krijgt om zich te presenteren aan de kiezer. Als je dan de kans krijgt, en je blundert, dan gaat het licht uit.

Johnson ging in de fout toen hem op de televisie gevraagd werd om zijn visie te geven over de situatie in Aleppo. Hij bleek niet te weten wat dat was, ‘Aleppo‘. Later gaf hij een persverklaring uit om aan te geven dat hij een ‘black-out‘ had gehad. Niet zo heftig als die van Hillary gisteren. Maar toen was het kwaad al geschied. De MSM maakten onmiddellijk gehakt van hem.

En van zichzelf……….

De ‘New York Times‘, die de Hillary-fans die de krant bedient, probeerde uit te leggen wat een geweldige domme gans die Gary Johnson is, ging zelf gruwelijk in de fout. En niet één keer, maar ze zagen zich gedwongen rectificatie op rectificatie te plaatsen. En dat terwijl ze alle tijd hadden om een stukje te componeren, en niet zoals Gary Johnson een vragend kijkende journalist tegenover zich hadden zitten in een ‘live‘ uitzending. Daarbij wordt van zo’n politicus verwacht dat hij of zij een ‘all rounder‘ is, terwijl ze bij kranten een hele batterij gespecialiseerde journalisten hebben, die ervoor betaald worden door de abonnees om die kennis paraat te hebben. Of het anders even te ‘Googlen‘.

Pijnlijk, ja.

Wat dit voorval onderstreept, is dat ‘Syrië‘, en al die andere oorlogen, voor het gros van de Amerikaanse politici en journalisten, niet veel meer is dan een ‘werkgelegenheidsproject‘, gekoppeld aan een ‘geostrategische ambitie‘. En het wordt pijnlijk als het gebruikt wordt voor ‘binnenlandse‘ politieke doeleinden, om politieke opponenten te vloeren, zoals hier met Johnson gebeurde. Een ander recent voorbeeld is de confrontatie tussen Rand Paul, in de voorverkiezingen nog een van de tegenstrevers van Trump, en ‘CNN-pundit‘ Wolf Blitzer. Vol ongeloof hield Blitzer de politicus voor dat het stoppen van de verkoop van wapens aan Saoedi Arabië tal van banen zou kosten in de Verenigde Staten. Maar de eerlijkheid gebiedt dat het elders in het westen, in Europa, niet veel beter is. Alleen is het doorgaans net iets minder ‘in your face!’.

Amerika overstag

Na maanden lang alle verzoeken van Rusland om de strijd tegen ISIS en Al Qaida in Syrië te coördineren te hebben afgehouden, zijn de Amerikanen overstag gegaan. In elk geval voor de ‘Bühne‘. Na het wegvallen van Turkije als bondgenoot, door de coup, zitten de Verenigde Staten en haar NAVO-bondgenoten klem. De pogingen om de Russen te dwingen Assad te laten vallen, zijn op niks uitgelopen. En als de geruchten waar zijn dat Rusland Erdogan niet slechts vooraf heeft ingelicht over een op handen zijnde coup, maar ze hem zelfs tijdelijk onderdak boden op een basis in Syrië, zoals een voormalige minister van Buitenlandse Zaken van Jordanië beweert, dan is het logisch dat ‘architecten‘ van het expansiemodel van de NAVO, en de omcirkeling van Rusland en China, zoals Brzezinski, er de brui aan geven. Tel je knopen, en terug naar de tekentafel.

Niet dat het huidige initiatief om ‘Genève‘ weer op te starten, te beginnen met een wapenstilstand vanaf maandagnacht, voor een proefperiode van achtenveertig uur, bijzonder veel kans van slagen heeft. Maar wie weet? Voor die murw-gebeukte Syriërs is het zo’n beetje hun laatste serieuze kans.

De bedreigingen zijn legio. In het westen zijn er vele partijen die geen belang hebben bij een uitonderhandelde vrede, en democratische verkiezingen, in een pluriform land. Zie hierboven, de opmerking van Blitzer over het belang van de wapenlobby. Het ‘Higher Negotiating Committee‘ (HCN), gesponsord door de Saoedi’s, onlangs bijeen in een chique hotel in Londen, ver verwijderd van Syrië, om hun eisen te formuleren voor het honoreren van enige wapenstilstand, eist nog steeds dat Assad, en mensen uit zijn omgeving, de plaat moeten poetsen, alvorens ze ophouden met mensen van daken gooien, Christenen kruisigen, ingewanden oppeuzelen, en chloorgas loslaten. En dat gaat ‘m niet worden.

Het probleem voor Obama en de zijnen is de onvoorstelbare chaos ‘achter de schermen‘ in eigen gelederen. Waar de volksvertegenwoordiging er bovendien zojuist mee heeft ingestemd dat nabestaanden van de slachtoffers van ‘9/11‘ Saoedi Arabië mogen aanklagen. Tot grote onvrede van Obama en Hillary, omdat het er zomaar toe kan leiden dat de Verenigde Staten, na Turkije, ook nog Saoedi Arabië en de ‘Golfstaten‘ kwijtraakt.

Turkije en Saoedi Arabië mogen dan niet meer op zulke beste voet staan met de Verenigde Staten, en hun Europese bondgenoten, maar dat wil nog niet zeggen dat ze daarmee een betrouwbare partner voor de Russen zijn. Turkije heeft zich wel verbonden aan de wapenstilstand, maar dat wil nog niet zeggen dat ze afstand hebben genomen van hun verlangen naar ‘regime-change‘ in het buurland, ten gunste van de Soennitische groepen die in Erdogan hun ‘Sultan‘ zien. En de Saoedi’s zijn de ‘motor‘ achter de ‘Assad-must-go!‘-beweging in Syrië, en het westen. Zoals ze eerder de partij was die Hillary’s ‘regime-change‘-actie in Libië steunde met geld en wapens.

De vuige spelletjes die er gespeeld worden, gesteund door media als de ‘New York Times‘ en andere Atlantische ‘roeptoeters‘, die er zelfs nog in slagen om Christenen zo gek te krijgen ‘rebellen‘ te steunen die hun broeders in dat land aan het kruis nagelen, is kenmerkend voor een ‘beschaving‘ die zijn langste tijd gehad heeft, vrees ik.

Reacties

Reacties

Geef een reactie