DELEN
marcon

Wie zich met politiek bezighoudt, en de ogen niet sluit voor de verschillende ontwikkelingen van de laatste tijd, zal tot de conclusie komen dat het politieke landschap in sneltreinvaart aan het veranderen is. Niet alleen in Nederland, maar in heel Europa en verder. Veel zekerheden die ons al meer dan 100 jaar begeleiden zijn aan het wankelen geraakt. Er bestaat geen twijfel aan, de kaarten worden opnieuw geschud. Er wordt zelfs gezegd dat we ons in een postdemocratische fase bevinden. De vraag is dus hoe we hier naar moeten kijken, en belangrijker nog, hoe we hier op moeten reageren. Biedt het kansen, of ziet de toekomst er troosteloos uit?

We kennen allemaal het feit dat er een fundamentele tegenstelling is tussen het kapitaal en de arbeiders. Niemand hoeft aan deze tegenstelling te twijfelen, want we zien de effecten iedere dag om ons heen. Maar door de veranderingen in het politieke klimaat zien we ook andere tegenstellingen naar voren komen, die voor lange tijd minder aan de orde zijn geweest. Als we naar de heersende klasse luisteren, leggen ze het uit in de woorden van de voormalige minister van buitenlandse zaken, Timmermans. Hij zei laatste in een interview dat de hoofdtegenstelling niet meer is tussen links en rechts, maar tussen een open maatschappij en een autoritaire maatschappij. Hij zei dit in verband met de verkiezingen in Frankrijk.

Timmermans moest toegeven dat veel arbeiders op Le Pen hadden gestemd, en dat ook de hardere linker vleugel van de Franse politiek zich weg beweegt van het open grenzen beleid van de sociaal democratie. Het stemde hem droevig dat de sociaal democratie niet overtuigend genoeg was geweest in haar verdediging van het systeem. Timmermans heeft de neiging om wat verder te gaan en wat eerlijker te zijn dan de meeste woordvoerders van de heersende klasse. Maar natuurlijk is zijn analyse niet compleet. Zeker, er zijn nieuwe tegenstellingen, maar daar bij gaat het om veel meer dan de simplistische beschrijving waar Timmermans mee komt.

De ware tegenstelling is tussen een open grenzen maatschappij, en een soevereine maatschappij, waarbij er zeker noodzaak is voor een heldere uitleg. De open grenzen waar de heersende klasse over spreekt betekenen vooral dat er geen grenzen meer zijn voor het kapitaal. Of het nu gaat om grote sommen geld of bijvoorbeeld hele fabrieken en arbeidsplaatsen. Alles kan verkocht en verkwanseld worden. Als het maar winst oplevert. Daarbij horen ook schadelijke bondgenootschappen zoals de EU, de NAVO en de band met Washington, die er allemaal op gericht zijn om de uitbuiting op te drijven en de winsten te vergroten. Winsten voor het kapitaal natuurlijk, niet voor de volkeren. Verder horen bij zo’n open maatschappij open grenzen, zodat men, als het noodzakelijk wordt geacht, stromen vluchtelingen naar Europa kan sturen, praktisch zonder controles en met ontelbare mogelijkheden voor het in sluizen van islamitische terroristen en andere ongewenste figuren. Dit om de landen van vooral Europa te destabiliseren. Eigenlijk is zo’n maatschappij overgeleverd aan de grillen van de internationale heersers, zonder dat de bevolking hier iets tegen kan ondernemen.

Deze controles en blokkades voor ongewenste zaken zijn er wel in een soevereine maatschappij. Geen wonder dus dat de internationale heersers en het groot kapitaal hier niet op zitten te wachten. Zij kunnen dan immers niet meer hun plannen ongebreideld doorzetten, wat verklaard waarom ze over een autoritaire maatschappij spreken. Voor de volkeren ligt dat heel anders. Een soevereine maatschappij betekend dat we zelf weer meer controle hebben over wat er in onze landen gebeurd. Dat we vrij kunnen omgaan en handelen met iedereen, zonder dictaten uit Brussel en Washington. Geen lidmaatschap dus van dingen als de EU, de NAVO en andere bondgenootschappen van het groot kapitaal. Dit is geen pleidooi voor een kapitalistische natie staat. Naast het verbreken van de bovenstaande bondgenootschappen, zal op termijn de bevolking het voor het zeggen krijgen.

Nu al hebben veel mensen het gevoel dat ze geen controle meer hebben over hun eigen leven en hun eigen omgeving. Omdat te veranderen moeten we de macht terug pakken van de namaak democraten en zakkenvullers die nu nog de dienst uitmaken. Zij hebben ons de EU binnen gedreven, zij hebben ons de Euro opgedrongen, zij hebben de grenzen opengezet voor iedere gelukzoeker die daar gebruik van wil maken, en zij hebben met hun “politieke correctheid” de politieke islam een machtsbasis in Europa verschaft. Als deze zaken gebeurden tegen de wil van de bevolking in. Referenda uitslagen werden genegeerd of gewoon terzijde gelegd. Een bittere erfenis die we danken aan de samenzweringen van sociaal democraten, christen democraten en liberalen.

Natuurlijk is het niet makkelijk om een systeem, dat sinds 1945 de volledig controle heeft, uit het zadel te wippen. Maar de stap naar een soevereine maatschappij zal hier wel een belangrijke rol in spelen. Het gaat niet om protectionisme zoals de huidige heersers beweren, maar om het verdedigen en beschermen van de belangen van ons allemaal. Dat kunnen we veel beter binnen de eigen grenzen, dan steeds te moeten vechten tegen de dwingelandij uit Washington, of de strijd aan binden binnen een gezichtsloze superstaat zoals de EU. Om een gevecht te kunnen winnen moet de vijand zichtbaar zijn, en niet ergens aan de overkant van de oceaan, of achter de hoge muren van de EU bureaucratie huizen. Het winnen van het gevecht voor een soevereine maatschappij kan een eerste stap richting het socialisme zijn.

Deels heeft dit natuurlijk ook met identiteit te maken. Als Marxisten weten we dat alles altijd verandert en in beweging is. Dat is geen probleem, maar als die veranderingen worden gemanipuleerd ten nadele van ons allemaal, zoals dat in Europa gebeurd, is het onacceptabel. Laten we niet vergeten dat wij deze landen en dit continent alleen maar beheren voor onze kinderen en kleinkinderen. Dat betekend dat we niet kunnen toelaten dat ideologieën zoals de politieke islam, die van buiten heb gebied komen, het gezicht van Europa volledig gaan veranderen. Zij die dit hebben toegestaan of zelfs aangemoedigd, hebben hun tijd gehad. Dat zijn wij aan de vorige generaties en vooral de komende generaties schuldig.

Terwijl de heersers spreken over een autoritaire maatschappij hoeven we alleen maar te kijken hoe hun “open” maatschappij er nu uitziet. Grote evenementen kunnen niet meer plaats vinden zonder grootschalige beveiliging uit angst voor aanslagen. We zien weer politie en militairen met automatische wapens op straat. Veel plaatsen zijn voor vrouwen en meisjes taboe geworden door angst voor aanranding of verkrachting. Er worden zelfs dingen afgezegd omdat men bang is voor een reactie uit islamitische hoek. Veel leraren durven geen les meer te geven over de Tweede Wereld Oorlog en de Holocaust omdat ze bang zijn voor agressieve leerlingen. Is dat de “open” maatschappij waar de liberalen en de sociaal democraten mee pronken?

Verder zien we hoe steeds meer arbeidsplaatsen en geldstromen naar het buitenland verdwijnen. Waren het eerst fabrieken die achter elkaar sloten, nu zijn het winkels en instellingen. De mensen die hier de dupe van worden hebben de “vrijheid” om werkloos te worden, en bij de voedselbank terecht te komen. Is dat het ware gezicht van de “open” maatschappij waar Timmermans en consorten zo voor op de bres staan? Als de bevolking zou worden gevraagd of ze dit soort maatschappij willen of een soevereine maatschappij, waar we zelf de baas zijn, is het niet moeilijk om het antwoord te voorspellen. Alleen zal deze vraag nooit gesteld worden, tot we hem zelf, vanuit een duidelijk klassestandpunt, op de agenda zetten.

NASCHRIFT: FRANKRIJK

De uitkomst van de Franse verkiezingen maakt het bovenstaande nog duidelijker. Het feit dat Macron is gekozen is een ramp voor Frankrijk en voor het Franse volk. Deze kopie van Hollande zal door gaan met de politiek die de kiezers eerder massaal afwezen. Dus pro-EU, alle ruimte voor het groot kapitaal, en een frontale aanval op de rechten van de arbeiders. Het is geen wonder dat ze in Brussel en in de bestuurskamers van de banken en grote bedrijven in hun handen wrijven. Dit bankierszoontje zal zijn klassegenoten niets in de weg leggen. Sterker nog; hij is voorstander van het welkomstbeleid van Merkel. Dat betekend dat onder zijn leiding het voor terroristen makkelijk zal blijven om Frankrijk in en uit te wippen. Als of er al niet voldoende aanslagen zijn geweest en slachtoffers zijn gevallen.

Niet dat Le Pen beter was geweest, waarschijnlijk zou ze net als Trump al snel onder controle zijn gebracht door de heersers. Maar ze zou wel meer zijn opgekomen voor de belangen van het Franse volk, en de politieke islam zou een behoorlijk vijand aan haar hebben gehad. Vooral in het Noorden stemden heel veel arbeiders voor Le Pen. Er was in de tweede ronde immers geen linkse kandidaat meer. Dat is misschien nog wel de grootste ramp van de hele zaak, dat links een steeds kleinere rol gaat spelen in de Franse politiek. Maar we komen dan terug naar het punt wat we al eerder schreven; als links geen antwoorden heeft op de problemen waar de mensen mee worstelen, vertrekken de kiezers naar elders, of stemmen helemaal niet meer. Dat is in deze uitslag duidelijk te zien. Macron mag nu president worden, maar 11 miljoen Fransen hebben wel op Le Pen gestemd. Door het beleid van Macron zullen zij alleen maar bozer en gefrustreerder worden. Kortom; alle ingrediënten zijn dus aanwezig voor een echte explosie in de komende jaren. We wachten af.

Reacties

Reacties

Geef een reactie