DELEN

Dit artikel gaat niet over de belabberde dienstverlening van de banken of het feit dat je een (IBAN)nummer bent geworden. Waar in de zorg de patiënten cliënten genoemd worden (je moet vooral niet de indruk krijgen dat hen iets mankeert), zijn de cliënten bij de banken nu patiënten geworden (waarbij zij moeten denken dat hen wèl iets mankeert).

Nee, dit artikel gaat over de bancaire sector in zijn geheel, het van corruptie, fraude en oplichting doorspekte systeem, dat de happy view verrijkt ten koste van de massa.

En daarbij hulp krijgt van de politiek, inderdaad… onze volksvertegenwoordigers.

We hebben al heel wat jaren geschreven over het omvangrijke corrupte financiële systeem waar de banken deel van uit maken, en waarvan de lijnen worden uitgezet door Wall Street. Het is een systeem dat wordt ingezet als een overdrachtssysteem van rijkdom, waarbij de onder- en middenklasse wordt geplunderd (en waardoor in de VS één op de vijf kinderen in armoede leeft), terwijl al dat geld terechtkomt bij eentiende van de 1% van de rijksten der Aarde.

banken

Als je een beetje dóórdenkt dan kun je op je klompen aanvoelen dat zo’n systeem wat doordrenkt is van corruptie, en dat in stand gehouden wordt door de banken en de politiek en daardoor steeds meer in omvang toeneemt, onvermijdelijk de economieën van landen ten gronde zal richten – en dat zal niet de eerste keer zijn als zoiets gebeurt. Die systematische corruptie en gelegaliseerde smeergeldsmijterij zit inmiddels zó verkankerd in de financiële aderen van de landen dat het alleen maar kan leiden tot perverse economische gevolgen.

De rol van de banken in de wereld (en in het verlengde daarvan de centrale banken) zou moeten zijn het eerlijk en efficiënt aanwenden van kapitaal om de positieve economische uitwerkingen voor de landen te maximaliseren. Maar vandaag de dag vervullen de banken een andere rol: zij zijn alleen nog maar gefixeerd op maximale winsten, en op wat voor manier die tot stand komen is niet relevant. Daarom worden fraude, oplichting en zelfverrijking, om maar wat te noemen, binnen deze sector door vrijwel iedereen omarmd. Dat kan worden verklaard doordat iedereen die in die sector werkt, en vooral de topmensen, zichzelf maximaal willen verrijken. Toen de Amerikaanse senator Bernie Sanders tijdens zijn verkiezingscampagne zei dat “het business model van Wall Street fraude is”, had hij heel wat voorbeelden kunnen aanhalen om zijn gelijk te krijgen. Nu hij inmiddels aan de zijlijn staat hoor je hem daar niet meer over, en heeft hij inmiddels zijn derde huis gekocht…..

Het zijn niet alleen de banken van Wall Street die corruptie hoog in het vaandel hebben staan. Wat dacht u van analisten, waarvan de research-praktijken leidden tot de crash van de Nasdaq, aan het begin van deze eeuw.
De New York Times[1] schreef op 15 maart 2001 het volgende:

Let us be clear about the magnitude of the Nasdaq collapse. The tumble has been so steep and so bloody — close to $4 trillion in market value erased in one year — that it amounts to nearly four times the carnage recorded in the October 1987 crash.

De journalist vergeleek de Nasdaq aandelenmarkt, volop bestaande uit ondernemingen die bewust opgepompt werden met corrupte research van analisten van Wall Street, die als een idiote controletoren de meeste binnenkomende vliegtuigen dirigeerde op een uit de voegen barstende luchthaven (onder de naam Nieuwe Economie – hallo, Maurice de Hond!), terwijl een ander in moeilijkheden verkerend vliegveld, de Oude Economie, stagneerde door lege start- en landingsbanen.

De financiële beloningen van dit corrupte model vloeiden naar de research analisten bij de grote banken en andere concerns van Wall Street en hun ceo’s, die zich tegoed deden aan de torenhoge bonussen als gevolg van de buitenproportionele “winsten”. Dit virus verspreidde zich snel over de hele wereld, reden waarom we ook in Europa geconfronteerd worden met deze uitwassen (parasieten) van de maatschappij.

Een sprekend voorbeeld hoe het er rond de eeuwwisseling aan toe ging (en ook nadien – zelfs tot op de dag van vandaag) zien we bij Jack Grubman, een analist die werkte bij Salomon Smith Barney, onderdeel van het corrupte Citigroup-concern.

Grubman was door de toezichthouder SEC schuldig bevonden aan frauduleuze research [2]. Hij is nooit voor de rechter verschenen en er is ook nooit een aanklacht tegen hem ingediend. Hij sloot een deal om een boete van $ 15 miljoen te betalen, ging accoord met het verbannen worden uit de financiële sector, maar kon zijn leven weer oppakken als een rijk man.

Volgens de SEC had Grubman bij Salomon Smith Barney meer dan $67,5 miljoen bij mekaar geharkt, inclusief een gouden handdruk van meerdere miljoenen dollars.

Even tot u laten doordringen: u wordt uit een industrietak verbannen vanwege corruptie en krijgt vervolgens een gouden handdruk mee van meerdere miljoenen. Zoals het heden ten dage ook gaat met niet-functionerende ceo’s, die “omdat het is afgesproken” miljoenen meekrijgen (in plaats van salaris in te leveren). Het is zelfs verworden tot geaccepteerd business model, een winstgenerator, en niet alleen bij de banken, zelfs zorginstellingen en woningcorporaties denken dat zij zelfstandige koninkrijkjes zijn…. en handelen daar naar.

Graaien zoveel je kunt, en de politiek laat het gebeuren (omdat daar ook graag gegraaid wordt).

Sinds die val van de Nasdaq, of noem het het uiteenspatten van de IT-bubble, is er in wezen niets veranderd om dat systematisch corruptie model te veranderen, integendeel, de corruptie is alleen maar toegenomen. De banken hebben in hun hebzucht naar maximale winsten hun toevlucht gezocht naar risicovolle derivaten en (opnieuw) subprime kredietnemers, waarvan zij nú al weten dat het geleende geld nooit terugbetaald kan worden. Fuck de cliënt: voor de banken is het altijd een win-win situatie. Uiteindelijk zal, als het weer fout gaat (en dat gaat het) de belastingbetaler toch weer over de brug moeten komen. De centrale banken zijn vooral nodig om deze enorme “scam” voort te laten duren.

In de VS heeft de Amerikaanse regering de afgelopen jaren in alle stilte miljarden dollars gegeven aan de banken van Wall Street vanwege de jarenlange derivaten-weddenschappen van Freddie Mac en Fannie Mae en waarmee ze nog steeds opgezadeld zitten. Het publiek heeft er geen idee van wat er met die derivaten aan de hand is (en mag dat ook niet weten). “Niets aan de hand, mensen. Gewoon doorlopen!”
De meest recente “scam” is die van de meest riskante derivaten, de credit default swaps (cds). Hierover hebben wij bij herhaling geschreven [3].

Citigroup heeft op dit moment voor meer dan $ 2.000 miljard (nominale waarde) aan cds in haar boeken staan, producten die de grote verzekeraar AIG ten val brachten en er voor zorgden dat Citigroup de grootste bailout (van de belastingbetalers) kreeg in de Amerikaanse geschiedenis.

Inmiddels is het financiële systeem wereldwijd zó doorvlochten, dat als er ergens iets goed fout gaat met een schakel in de keten, dat desastreuze gevolgen zal hebben. Je zou dus zeggen dat de politiek hier bovenop zit, om die situatie te voorkómen.

Helaas. Dat zou betekenen dat we slagvaardige politici moeten hebben, mensen met kennis van zaken, gewoon: volksvertegenwoordigers, die denken aan de belangen van het land en haar burgers. Maar zèlfs dat is kennelijk teveel gevraagd.

Reacties

Reacties

Geef een reactie