DELEN
fortuyn

Op 6 mei 2002 maakten 5 kogels een einde aan het leven van Pim Fortuyn, die in de verkiezingsstrijd op een zekere overwinning afstevende.

Er zijn tal van theorieën omtrent de ware reden de revu gepasseerd, maar de werkelijke reden zal waarschijnlijk nimmer boven water komen zolang de opdrachtgever(s) en de organisatoren buiten schot blijven, wat tot nu toe het geval is geweest.

Elite

Zoals bij de moord op John F. Kennedy is het hoogst twijfelachtig of er ooit een concrete aanwijzing voor het complot opduikt. In dit soort gevallen wordt door de elite het gevaar van een bepaalde ontwikkeling onderkend en zal er een stemming ontstaan, welke leidt tot een uiteindelijke serie liquidaties. De moord op Theo van Gogh zal niet los staan van deze politieke moord, ook al heeft men er een moslim-draai aan weten te geven.

Het onderzoek naar de moord op Fortuyn heeft veel weg van een doofpotconstructie, zoals we die zo veel kennen. Het gevolg daarvan is dat er maar halve informatie ter beschikking komt. Er blijven teveel zaken achter slot en grendel. Een gevolg daarvan is weer dat er suggesties worden gedaan in de richting van een tweede schutter, omdat er twee kaliber kogels op de plaats delict zijn aangetroffen. Ook de achtergronden van de milieu-activist Van der Graaf zijn slecht gedocumenteerd. Met name zijn zwijgen geeft de indruk dat er iemand moet worden beschermd of dat er iemand machtiger is dan de rechterlijke macht, wiens arm reikt tot binnen de gevangenismuren. Misschien wordt er wel weer een fanatiekeling klaargestoomd om de moord op Fortuyn te “wreken” door de eenzame gek Van der Graaf uit te schakelen.

Reden moord

Ook de redenen voor de moord zijn zo divers, dat er welhaast geen touw aan vast is te knopen en dat past perfect in het straatje van de belanghebbenden. Hoe warriger het verhaal wordt, hoe beter het is. Verschillende thema’s zijn de revu gepasseerd, waaronder de aanschaf van de JSF, waar hij mordicus tegen was. Ook is bekend dat hij het budget van de AIVD om zeep wilde helpen. De LPF werd gefinancierd door de vastgoed-elite en waar vastgoed aan de orde komt, komen vaak het witwassen van drugskapitaal en maffia praktijken aan de orde. Wat betreft opium heeft het vermeende “Huis van Oranje B.V.” een reputatie te verliezen. Misschien wilde Fortuyn wel van zijn financiers af, maar kon hij niet meer terug.

Poldermodel

U moet niet vergeten, dat Nederland een bezet wingewest van de geallieerden is, waar Amerikaanse toestanden aan de orde van de dag zijn, ondanks het kneuterige klompen -, tulpen- en molenimago wat zo krampachtig gecultiveerd wordt. Het is echter een aloude Nederlandse traditie, dat de scherpe kantjes in de politiek worden afgeslepen om de rust te bewaren. Tegenwoordig is dat het polder-model, een schoolvoorbeeld van fascisme, het overnemen van de overheid door het financieël-economisch machtskartel. Vakbonden, werkgevers en overheid werken consensus uit naar de richtlijnen van dat kartel. Zo is het poldermodel ontstaan, zo is de Europese Unie ontstaan en zo wil men naar een wereldomspannend netwerk toewerken. Fortuyn was geen kritiekloos adept van dat polder-model, hetgeen hem nooit in dank kan zijn afgenomen, waarbij hij werd getest door de JSF-lobby.

Rode draad

De nog niet zo lang geleden overleden historicus Johan Wijne heeft een rode draad ontdekt in de Nederlandse politiek. Ter gelegenheid van het uitkomen van een boekje van Mat Herben schreef de Volkskrant:

“Oproerkraaiers als de patriot Van der Capellen tot den Pol, de liberaal Thorbecke en de socialist Domela Nieuwenhuis – allen werden ze omringd door vrijmetselaars die erin slaagden de revolutionaire stemming te matigen. De op een na laatste radicaal die er toe deed, Hans van Mierlo, had in 1966 vrijmetselaar Hendrik Jan Zeevalking aan zijn zijde. En de laatste, Pim Fortuyn, had dus Mat Herben.”

Iedere enigszins ter zake doend politicus met “revolutionaire” ideeën krijgt een waakhond van het establishment aan zijn zijde. Theo van Gogh riskeerde een rechtszaak door aan het adres van Mat Herben een zware beschuldiging te uiten. Herben heeft gedreigd met een proces tegen Theo van Gogh als hij niet terug nam dat  Herben tweehonderdduizend dollar van Lockheed  op een Zwitserse rekening had staan.  ”Natuurlijk neem ik dat niet terug”, zei Van Gogh. Daar is het bij gebleven, “ik heb geen proces gezien”.  Van Gogh is vermoord door een bekende van de AIVD.

TV optreden

Er wordt dus langs allerlei invalshoeken erop aangestuurd, dat de moord-opdracht op Fortuijn wel eens uit de hoek van het militair-industriële conglomeraat zou kunnen komen. Omdat het er zo duimendik bovenop wordt gelegd, hebben wij daar onze twijfels over. Het is meer een samengebalde lobby van belanghebbenden, die zonder concreet te worden een bepaalde sfeer oproepen. Fortuijn voelde zich niet voor niets bedreigd en werd onvoldoende beveiligd. In het beruchte TV optreden waarbij alle politieke kopstukken aan tafel zaten, zoals Melkert, Dijkstal en Rosenmöller, werd hij door zijn tegenstanders met dodelijke blikken aangekeken. Een dreigende situatie, gevoelsmatig – een doodvonnis. Het rapport Haak, een verslagje van een vluchtig onderzoekje naar de gang van zaken rond zijn beveiliging was een schoolvoorbeeld van doofpot-constructie. Er waren teveel machten aan het werk om een opkomend gevaar te kanaliseren en uit te schakelen. Niet on-Nederlands, wat men ons graag wil laten geloven.

Ruud Lubbers

Oud-premier Ruud Lubbers heeft zich laten ontvallen dat de majesteit geen seconde wakker heeft gelegen van de moord op Pim Fortuyn. Toen Van Gogh was vermoord heeft dezelfde majesteit geen moeite gedaan haar sympathie te verbergen door bij de moslim-gemeenschap op de thee te gaan. Majesteit had en heeft niets met kritische geesten en op het moment dat er een volksbeweging op de been dreigt te komen gaat de angel er toevallig uit. “Regeren is vooruitzien”…. Het weekblad Story heeft eens een interview met Fortuijn gepubliceerd, waar we even de volgende woordenwisseling hebben uitgelicht.

Fortuyn: – “Ik ga niet in dat torentje zitten! Verschikkelijk! Ik ga in het Catshuis wonen. En dan mogen jullie allemaal komen! Kom maar gezellig langs, fotografeer me maar. Dat hoort zo, je bent  publiek bezit.”
Story: – “Dat vindt u ook van koningin Beatrix, hè?”
Fortuyn: – ”Absoluut! Die paleizen moeten open! Ze zijn nota bene van ons. We betalen er honderden miljoenen per jaar aan. Zou je daar even wat voor terug mogen krijgen? Of ik dat  ook in het gezicht van Beatrix zeg? Dat hoef ik helemaal niet te zeggen. Dat weet ze allang. […] Ik ga daar geen ruzie over maken”
Story: – “Mogen de Oranjes überhaupt nog iets te zeggen hebben?”
Fortuyn: – ”Politieke invloed van Beatrix stel ik niet bepaald op prijs, nee. Dat hoort ook niet.  Ik weet niet wat er waar is van de verhalen dat ze druk zou uitoefenen op bepaalde beslissingen. Misschien kom ik er straks achter als ik aan de regering deelneem. De macht ligt bij de politici.  Háár taak is beperkt tot aanmoedigen, kritiseren en suggerering. Daar moet het vooral bij blijven!”

“De macht ligt bij de politici”

Zo zou het moeten zijn, maar zo is het dus niet.

De werkelijke macht wordt heel ergens anders uitgeoefend, een ongekozen elite achter de schermen maakt de dienst uit. Koste wat kost, desnoods over lijken.

De liquidatie (executie op klaarlichte dag) van Pim Fortuyn op 6 mei 2002 heeft dat pijnlijk duidelijk gemaakt.

Goed voorbereid en wat belangrijker is: goed afgewikkeld – aan de doofpot herkent men de moord.

Reacties

Reacties

Geef een reactie