DELEN
islam

Het lijkt mij de verkeerde vraag. En NRC, dat de kritiek pareerde met een beroep op ‘de markt‘ voor nieuws, waar ‘vraag‘ en ‘aanbod‘ elkaar ontmoeten, en waar de overheid niks te zoeken heeft, gaf het verkeerde antwoord, op de verkeerde vraag.

Terreur is een hoogst actueel probleem. En ‘doodzwijgen‘ gaat niet werken. Zoals Jim Kavanagh laat zien, is dat ‘doodzwijgen‘, van de oorzaken met name, de belangrijkste obstructie op weg naar een oplossing. En Patrick Cockburn houdt ons, ook op de ‘Counterpunch‘ website, voor dat het Verenigd Koninkrijk druk op weg is een ‘recruiting station‘ te worden voor ISIS. Wat ik dan weer een ‘understatement‘ vind, omdat het Verenigd Koninkrijk, en Frankrijk, België, Duitsland en Nederland, geruime tijd niet slechts de andere kant op hebben gekeken terwijl delen van hun bevolking ‘radicaliseerden‘, maar hen zelfs aanmoedigden.

Op dit blog vele, vele bijdragen over dat specifieke onderwerp, rijk gedocumenteerd met feiten, ‘links‘ naar artikelen elders, en onderbouwde waarschuwingen voor de gevolgen van die ‘regime change‘ agenda. En dus ook bepaald niet alleen hier! Tijd voor de ‘Legacy Media‘ om de hand in eigen boezem te steken, en met een ‘Mea Culpa‘ te komen. Om van daaruit een nieuwe start te maken. De ‘knop‘ moet om.

Een derde artikel op de ‘Counterpunch‘ website dat mijn aandacht trok in dit verband, relevant voor het onderwerp, was van de hand van Lawrence Davidson. Het gaat over de mensen die de realiteit van de situatie in het Midden-Oosten, meer in het bijzonder Irak, na de ‘regime change‘-oorlog tegen dat land, ontkennen.

En tot slot, ter vervolmaking van het kwartet, een artikel van de hand van M. Reza Behnam om het, uit de zeventiger jaren van de vorige eeuw daterende oordeel over Iran, te herzien.

Wat mij brengt bij de laatste column van Fred Reed, veteraan-verslaggever, maar ‘bekeerd‘, zoals hij zelf schrijft, over de vraag hoe het toch komt dat de ‘Legacy Media‘ de ontwikkelingen in de Verenigde Staten, en de wereld, steeds opnieuw zo volkomen verkeerd inschatten. Zijn verklaring: Incest. De journalisten en redacties zijn dol op nieuws, over zichzelf. Geen complexe ‘Conspiracy‘. Gewoon klassiek narcisme, en dol op macht.

Gaddafi waarschuwde Blair expliciet voor de gevolgen van het westerse beleid. Kritische blogs, zoals dit blog, maar ook vele andere, onderschreven de analyse van Gaddafi, ook al waren ze geen fan van de ‘Sterke Man‘ van Libië. In die zin was het wel een bewuste keuze om er toch mee door te gaan. En als het dan zo uitpakt als door de critici voorzien, ben je meteen een aantal ‘Complot-Theorieën‘ rijker. Zeker als die operatie, en het vervolg, in het teken staan van het bewapenen en trainen van Salafisten. Maar zoals ik al eerder schreef, was dat niet wat de meesten die juichten toen Gaddafi was opgeruimd hadden voorzien.

Die kliek is zo verzot op zichzelf, en hun ‘dorpse‘ kijk op de wereld, die er vanuit gaat dat iedereen net zo vriendelijk is als de ‘knuffel-buurman‘ in hun recent gepimpte Vinex-wijk, dat ze niet eens kunnen bedenken dat als je een Al Qaida-terrorist een stel slaghoedjes en een kilo of wat aan explosieven geeft, ze gebruikt kunnen worden om Bataclan, Zaventem, of een kinderfeestje in Manchester mee op te blazen. Het is geen onwil. Het is onvermogen. En als dat dan gebeurt, gaan ze op zoek naar een ‘Meesterbrein‘. En dan komen ze uit bij mensen die leiding geven aan landen waar ‘traditionele waarden‘ nog hoog in het vaandel staan. Rusland. Iran. China.

Als waar is wat ik gisteren noteerde, dat Merkel en Macron afstand nemen van die flauwekul, en het roer om gaat in Europa, is dat verheugend nieuws. Maar laten we de huid van de beer niet verkopen, voor hij geschoten is! Eerst zien, dan geloven. Want er zijn ook signalen dat Frankrijk zich opmaakt voor een interventie in Syrië ten bate van degenen die de ‘Slachter van Manchester‘ zijn training en instructies gaven. En Frankrijk heeft onder Hollande veel geïnvesteerd in het ‘regime-change‘ project daar. Maar een overstap naar de kant van Rusland en Iran, zeker als Duitsland meedoet, is economisch gezien een slimme zet, nu de Verenigde Staten zich in ijltempo verder isoleren van Europa.

De ‘Legacy Media‘ houden zich vast aan de woorden van Macron, die er op zouden duiden dat de kersverse Franse president Poetin ‘flink de waarheid heeft verteld‘. Maar ze begrijpen niet eens dat Poetin zelfs een bloedhekel heeft aan ‘Ja-Knikkers‘ om zich heen, en dat hij niet wakker ligt van Franse kritiek op Russische nieuwszenders. De lakmoesproef wordt of Macron een man van zijn woord zal blijken te zijn. Anders dan zijn voorganger, die braaf deed wat ‘Washington‘ hem opdroeg, zelfs als het de Franse economie onmetelijke schade toebracht, en zijn kansen op een tweede termijn als president in rook op deed gaan. En Obama en Trump, die zwabberend over het wereldtoneel van het ene naar het andere piketpaaltje struikelen. Zonder dat je weet wie ze morgen weer in de armen zullen vallen, of zullen verketteren.

Reacties

Reacties

Geef een reactie