DELEN
macht

Door de eeuwen heen hebben mensen met macht, en/of ambitie, tegenstrevers uit de weg geruimd.

Middels openlijke oorlog, met als exclusief, en openlijk verkondigd argument dat de leider van een ander land het veld dient te ruimen. Of middels oorlog, maar zonder dat argument te noemen, om geen slapende honden wakker te maken. Via moordaanslagen. En via ‘coups‘, waarbij er veelal op werd gerekend dat de gesponsorde ‘coup-plegers‘ af zullen rekenen met de leider die men uit de weg wilde ruimen.

Geheimzinnigheid

De lijst met succesvolle, en mislukte ‘Na-Oorlogse‘ pogingen die inmiddels ‘boven tafel‘ zijn gekomen, als gevolg van journalistiek speurwerk, en/of via onderzoek van formele commissies, is lang. Schrikbarend lang! Waarbij opvalt dat westerse landen daar in het verleden nog wel geheimzinnig over deden, waardoor het uitmondde in ‘schandalen‘ die breed werden uitgemeten in de pers, en politici vele maanden lang het werken aan nieuwe plannen om hun macht uit te breiden onmogelijk konden maken. Maar dat men er nu nog slechts in een gering aantal gevallen geheimzinnig over doet.

Geschiedenisboeken

Voor de goede orde wil ik nog wel even benadrukken dat ik mij terdege realiseer dat het hier een typisch menselijke trek betreft, waar mensen met macht mee behept zijn. En dat het dus niet een unieke kwaliteit is die alleen westerse politici heeft geïnfecteerd. En dat het ook zeker niet een recente ontwikkeling is, maar dat machthebbers wereldwijd, en al vele eeuwen lang, oppositionele figuren uit de weg ruimen. De geschiedenisboeken staan vol voorbeelden.

Toch is het niet zo dat we kunnen zeggen dat het in feite een ‘constante‘ is. In sommige landen zijn machthebbers op dit gebied actiever dan in andere landen. Moordlustige machthebbers en troonpretendenten, die zelfs opscheppen over hun successen, omdat ze menen dat het hen juist aanzien verschaft, en hun opponenten vrees aanjaagt, waardoor ze meer kunnen bereiken, zijn een gevaar voor de wereldvrede. Meer nog dan degenen die tenminste nog een poging doen om hun moordlust te verbergen achter een façade van humane intenties en nobele bedoelingen.

Moordenaars en pleitbezorgers

Naast de moordenaars, hebben we te maken met hun pleitbezorgers en weg-voorbereiders. De pleitbezorgers zijn daarbij op te splitsen in de groep die meent dat het slachtoffer het domweg verdiende om ‘aan het mes geregen‘ te worden. Tegenwoordig veelal te vinden onder de openlijke aanhangers van ‘R2P‘-operaties. En een groep die vooral tracht de aandacht af te leiden door minimaal te suggereren dat de oppositionele politici minstens net zo erg zijn. Die vinden we vooral in de MSM. Daarbij vermijden ze hun lezers en kijkers voor te lichten over activiteiten van hun kampioenen die het daglicht niet kunnen verdragen, als dat ook maar enigszins mogelijk is.

Naast interventies elders, zijn machthebbers ook vaak actief in eigen land. Dergelijke interventies zijn doorgaans erg lastig aan te tonen, omdat het opruimen van een oppositiefiguur (tegen jouw beleid) elders in de wereld niet snel tot vervolging leidt, als je de machthebber bent van een groot, machtig en invloedrijk land. Maar in eigen land wordt het al snel precair. En die grote landen zijn bij uitstek de landen waar nog wel eens iemand wil sneuvelen, op weg naar de top. Of waar men iemand die de top bereikt heeft het vuur na aan de schenen legt.

Critici uit de weg geruimd?

Dan is hij in feite nog mild voor de ‘New York Times‘, waar hij omstreden gevallen als die van Litvinenko nog wel wil accepteren als een mogelijk geval van moord door ‘Het Kremlin‘. Zo verwoord heb ik er overigens ook zelf nog geen bezwaar tegen, omdat ‘Het Kremlin‘ duidelijk een probleem had met hun voormalige FSB-agent, die was overgelopen naar het Britse MI5/MI6, en nauwe contacten onderhield met voormalige Yukos-topman Leonid Nevzlin, die hij kort voor zijn dood in Israël nog een bezoek bracht. Naast het gegeven dat Litvinenko op handen werd gedragen door Tjetjeense separatisten in Rusland, die nu in Syrië en Oekraïne actief zijn als onze ‘gematigde‘ bondgenoten. Dus ‘Het Kremlin‘ had een motief. Maar om de man aan te duiden als een typische ‘oppositiefiguur‘? Je kunt ook zeggen dat Mohammed Bouyeri, de man die Theo van Gogh overhoop stak, een typische ‘oppositiefiguur‘ is in Nederland, maar dat gaat mij toch wat ver. Daarvoor moet je toch wel érg diep in het ‘R2P‘-glaasje hebben gekeken, en teveel van de ‘Soros-taart‘ hebben gesnoept.

Nemtsov

Vorige week ook zo’n hetze-artikel in NRC, gebracht als een ‘interview‘ met de dochter van de in Moskou vermoorde Boris Nemtsov. Ook zo’n ‘kleurrijke‘ figuur uit de stal van lieden die hun ‘fondsen‘ werven in westerse landen, en gesteund worden door uitgeweken oligarchen die niks moeten hebben van de man die hen hun ‘flits-vermogen‘ afnam. Terwijl het Russische Openbaar Ministerie hen in verband brengt met politieke moorden in de jaren negentig. Zulke dingen gebeurden toen, net als nu in Oekraïne, als je de werkwijze van die types in de publiciteit bracht, of er op aandrong dat ze belasting betaalden. Als je dan als krant stelt dat de moord op Nemtsov wel nooit zal worden opgelost, terwijl er een proces gaande is tegen vijf verdachten waar overvloedig bewijs tegen lijkt te zijn, doe je aan ‘stemmingmakerij‘ door ‘alu-hoedjes‘, cq ‘Kremlin-koekeloerders‘. Niet aan journalistiek.

Poetin

Nogmaals: Dat Poetin en de zijnen het in zich hebben mensen uit de weg te ruimen die zij zien als een serieus obstakel bij het verwezenlijken van hun dromen, dat wil ik best geloven. Maar zonder keiharde bewijzen blijft het lastig om iemand te beschuldigen. Niks mis mee als je er op wijst dat iemand duidelijk baat heeft bij de dood van deze of gene. Dat doe ik hier ook, als ik u wijs op al die mensen die recent dood neervallen in het kielzog van Hillary. En de suggestie dat één van hen de mails ‘lekte‘ waarvan de ‘New York Times‘ en andere weg-bereiders voor oorlog tegen Rusland ‘De Russen‘ van beschuldigen, zonder bewijs. Terwijl diezelfde weg-bereiders nog liever Harakiri zouden plegen dan Hillary in verband te brengen met die reeks verdachte overlijdensgevallen.

Objectiviteit is dat je doet aan ‘hoor-en-wederhoor‘ op een wijze die er toe doet. En als ik dan zie dat het artikel van Paul Robinson, dat zeker niet fel ‘pro-Poetin‘ is, desalniettemin op de Russische ‘propagandazender‘ van ‘Russia-insider‘ terecht komt, denk ik: Hulde! Zo was het lang geleden in het westen ook…………

Reacties

Reacties

Geef een reactie