DELEN
Libië

Al meer dan drie maanden wordt het einde van  Daesh (IS) in Libië aangekondigd. Maar ondanks de zware middelen zit IS nog altijd in het centrum van zijn bolwerk Syrte. Opnieuw wordt de nakende val van  de IS-bolwerken in Syrië, Raqqa, en Irak, Mossoel, aangekondigd.

Maar enig scepticisme is gewettigd. Syrte, Raqqa, Mossoel enz., allemaal gevolgen van enkele “westerse vergissingen”. Verbijsterende vergissingen als we de officiële Britse rapporten daarover lezen. En die vertellen dan nog niet alles.

Tijd voor een mea culpa ook van de Europese Landen waaronder Nederland die keihard aan deze oorlog meewerken.

Voorwendsel

Vergissingen, een rode draad door de westerse interventies. Enkele dagen geleden bombarderen VS-toestellen Afghaanse politiemannen, acht doden; zoals ze vorig jaar een ziekenhuis in Kunduz bestookten, ook per vergissing. In Syrië bombarderen ze per vergissing het Syrische regeringsleger, meer dan zestig doden. Misschien zijn het “slechts” militaire vergissingen. Maar daar gaat het recente rapport van de Britse parlementaire commissie Buitenlandse Zaken niet over: haar conclusie is vernietigend voor de Britse, Amerikaanse en vooral Franse regeerders die in 2011 beslisten militair op te treden in Libië.

Libië

Het voorwendsel was dat de Libische leider Mohammar Kadhafi een bloedbad ging aanrichten in de opstandige stad Benghazi. Er werd gesproken over 2000 doden, wat deed denken aan de 350.000 doden in 1999 in Kosovo – volkomen uit de lucht gegrepen paniekzaaierij. Nonsens, zegt ook het Brgitse rapport. Die bedreiging werd bewust zwaar overdreven om een excuus te hebben voor een grootscheepse interventie, met de zegen van  de VN-Veiligheidsrgaad. China en Rusland onthielden zich. De Russische president Vladimir Poetin voelde zich zwaar bekocht, hij zou die fout met Syrië niet herhalen. Het Brits rapport wijst erop dat Kadhafi bij de onderwerping van andere steden de burgers ongemoeid had gelaten. Hij bood de rebellen trouwens amnestie aan.

Niets wees dus op een dreigend bloedbad, maar de Franse minister van Buitenlandse Zaken Alain Juppé riep in de VN  dramatisch dat het een kwestie van  uren was om de bevolking van Benghazi te beschermen tegen de dreiging van complete uitroeiing . De zogenaamde “internationale gemeenschap”  liep mee. Alom was er bijval om niet alleen  burgers te beschermen, maar ook en vooral om af te rekenen met die “vreselijke dictator” die kort daarvoor nog op zoveel westerse vrienden kon rekenen (zie foto). Ook in ons land schaarde het parlement zich bijna eenparig achter de interventie, Groen en Ecolo incluis. In de VS steunden zowel Donald Trump als Hillary Clinton een interventie die Barack Obama nu de grootste vergissing van zijn bewind noemt.

Sarkozy

De toenmalige Britse premier David Cameron liet zich volgens dit rapport volledig op sleeptouw nemen door de Franse president Nicolas Sarkozy. Die had zijn eigen redenen voor een grootscheepse Navo-operatie. Hij wou onder meer een groter deel van de Libische olieproductie in handen krijgen, de Libische invloed in Afrika terugdringen ten voordele van de Franse, de Franse steun aan de Tunesische despoot Ben Ali doen vergeten, en met een krachtig optreden stemmen te winnen voor de presidentsverkiezingen.

De Franse dienst voor bestrijding van financiële misdrijven onderzoekt dezer dagen of er niet meer aan de hand was. Er loopt immers nog altijd een onderzoek naar de financiering van Sarkozy’s campagne in 2007 door Kadhafi, waarbij een bedrag van 50 miljoen euro opduikt. Arabische kringen zegden al vlak na de moord op Kadhafi, 20 oktober 211 in Syrte, dat dit gebeurde in opdracht van Parijs zodat Kadhafi zelf nooit meer iets daarover zou kunnen getuigen.

Alle overlevende betrokkenen zwijgen. Onder hen Alexandre Djouhri, een zakenman die nauw betrokken was bij de parallelle diplomatie onder Sarkozy. Hij hielp om op 3 mei 2012, net vóór de tweede ronde van de Franse presidentsverkiezingen Bechir Saleh, de financiële spil onder Kadhafi’s bewind, van Parijs naar Niger te versassen. Die Saleh geniet nu de bescherming van  president Zuma van Zuid-Afrika, het land waar Kadhafi volgens Kadhafi’s tegenstanders vele tonnen Libisch goud zou hebben ondergebracht.

Onwetend?

Het Britse rapport verwijt de westerse leiders schuldige onwetendheid over de toestand in Libië. Ze hebben blijkbaar op geen enkel ogenblik ingeschat wat de rampzalige gevolgen konden zijn van hun tussenkomst. Zeker Londen had geen oog voor het feit dat islamitische extremisten de bovenhand hadden in het verzet tegen Kadhafi. Ze negeerden het feit dat de enorme wapenvoorraden van Kadhafi in handen van extremisten in Libië en ver daarbuiten zouden vallen.

Na de val van  Kadhafi hebben de Franse en Britse oorlogsstokers zich niets meer aangetrokken van de wederopbouw van Libië. Parijs, Londen en Washington gingen er blijkbaar vanuit dat het land vanzelf zou stabiliseren. Een land vol wapenvoorraden waar tientallen elkaar vijandige religieuze, regionale, clangroepen zich konden bedienen?

De Britse regeerders hebben in 2011 dus duidelijk geen lessen getrokken uit het debacle van 2003 in Irak, aldus het Britse rapport, verwijzend naar het Chilcot rapport dat op 6 juli in Londen werd gepubliceerd. Het rapport is ongenadig voor de toenmalige Britse premier Tony Blair die zich door VS-president George W. Bush enthousiast liet meeslepen in de Iraakse oorlog.

libië

Brandstichters

Ondanks de vele debacles, blijven sommige westerse leiders volharden in de boosheid. Ze hebben dat gedaan in Oekraïne waar ze de oorlogstrommel roeren, aangemoedigd door o.a. de Poolse regeerders. De Navo en Washington spelen met plannen voor reële oorlog in Oost-Europa en roepen moord en brand als Poetin reageert op westerse provocaties.

De Franse president François Hollande heeft zeker niets geleerd. Hij drong twee jaar geleden sterk aan op een militaire interventie die moest leiden tot de val van de Syrische president Assad. Obama had blijkbaar wel iets onthouden van Irak en Libië. Iets, maar niet te veel, want de Amerikaanse militaire tussenkomsten nemen hand over hand toe – Afghanistann Irgak, Syrgië…. En de kans dat de volgende VS-president het roer omgooit, is klein. Beide topkandidaten steunden de oorlog van 2003 in Irak en de militaire tussenkomst van 2011 in Libië. Beide spreken oorlogstaal aan het adres van Iran – uit naam van de “veiligheidsbelangen” van Israël. Waar en voor wanneer de volgende “vergissing”?

Nederlandse mea culpa?

Ook de Nederlandse regering heeft schuld zij kropen in de hol van de VS met alle gevolgen van dien!.  Tijd voor een mea culpa.

Reacties

Reacties

Geef een reactie