DELEN
turkije

Het beruchte Erdogan referendum in Turkije is intussen voorbij, en dat betekend dat we nu kunnen kijken wat de ontwikkelingen van de laatste maanden voor effect hebben, of zullen hebben, op de Koerdische strijd. Ten eerste staat het voor ons vast dat Erdogan het referendum heeft verloren, en dat hij alleen een overwinning kan claimen omdat er op grote schaal fraude is gepleegd.

Fraude door de AKP, maar ook door de Turkse staat, omdat deze staat volledig in handen is van Erdogan en zijn schurken, en er dus nooit van enige onafhankelijkheid en eerlijkheid sprake kan zijn. Zelfs deze fraude heeft niet kunnen voorkomen dat men moest toegeven dat ongeveer 49% van de stemmers tegen Erdogan hebben gestemd. In plaats van een overwinning is dit een vernedering voor de islamitische dictator, die beweert dat alle Turken achter hem staan. Veel mensen in de grote steden en in het Koerdische zuid oosten stemden tegen, ondanks intimidatie, geweld en het opsluiten van politici, activisten en journalisten.

De protesten tegen de fraude en tegen Erdogan gaan door, en ook veel Koerden zijn daarbij betrokken. De vraag is nu; welke richting moet de Koerdische beweging nu inslaan, waarbij we als uitgangspunt moeten nemen dat er van een compromis met de groene fascisten van de AKP nooit sprake kan zijn. Evenmin is zo’n compromis mogelijk met de Turkse staat, of die staat nu in handen is van de islamisten of de kemalisten. Deze weg is voorgoed afgesloten, en dat betekend dat er een streep gezet kan worden onder alle pogingen om op een of ander manier in Turkije tot een vreedzame oplossing te komen. Dat was eigenlijk al de praktijk, maar het referendum, en alles wat daar om heen is gebeurd, levert de bevestiging van het bovenstaande. Soms is het ook goed om dingen te kunnen uitsluiten, omdat dit de situatie verhelderd, en de politieke doelen voor de komende tijd duidelijk maakt.

Dat de PKK jarenlang heeft geprobeerd om tot een vreedzame oplossing van het conflict te komen, was de juiste koers. We kunnen terugdenken aan de vele eenzijdige bestanden die over de jaren werden uitgeroepen, en die bijna nooit door de Turkse staat werden beantwoord. Ook zijn er veel initiatieven van de PKK uitgegaan om oplossingen aan te dragen, en de oorlog voorgoed te stoppen. Ook deze initiatieven werden nooit door de Turkse staat beantwoord. Niemand kan dus zeggen dat de beweging geen moeite heeft gedaan om de zaak geweldloos op te lossen. Dat dit nooit is gelukt komt voor rekening van eerst de kemalisten van Ataturk en nu de groene AKP fascisten van Erdogan. Er zit dus niets anders op dan de oorlog nu weer op te voeren.

Niemand kan zeggen dat dit niet gerechtvaardigd is. Als we kijken naar de vele moorden door de Turkse staat gepleegd, naar de vernietiging van dorpen en hele wijken in het zuid oosten, en naar het levend verbranden van mensen in kelders, moet duidelijk zijn dat ieder wapen ingezet kan worden om deze monsterachtige gang van zaken te bestrijden. Alleen door strijd zal er aan deze oorlog een einde komen, en gelijktijdig aan het jarenlange lijden van het Koerdische volk. Binnen de Turkse grenzen zal dit nooit mogelijk zijn. Dat is een illusie die tijdens de vredespogingen veelvuldig naar voren is geschoven. Maar hoe kun je tot een oplossing binnen de huidige grenzen komen, als je tegenstander alleen maar aan blijft koersen op een volkerenmoord? Als er een ding uit de ontwikkelingen van de laatste tijd naar voren is gekomen, is het wel dat Turken en Koerden nooit broeders kunnen zijn. Ze zijn tot elkaar veroordeeld geraakt door de machtsspelletjes van de imperialisten. Dat heeft intussen honderdduizenden levens gekost.

Het is correct dat de Koerden nu blijven deelnemen aan de protesten tegen de fraude bij het referendum, en de Turkse kameraden en revolutionairen steun geven. Maar dat betekend niet dat de toekomst van de Koerden in het zuid oosten in Turkije ligt, in tegendeel. Welk systeem ook in Turkije regeert, welke partij of stroming er ook aan de macht is, er zal nooit ruimte zijn voor de Koerdische identiteit. De tegenstellingen en ook de haat zijn gewoon te groot. De PKK heeft dit goed begrepen en is dan ook hard bezig om zich op verdere oorlogsvoering voor te bereiden. Er kan bijvoorbeeld een nieuwe Turkse invasie in Irak plaatsvinden, en het is belangrijk om de verdediging dan paraat te hebben.

De Turkse staat voert nu al dagelijkse bombardementen uit, maar dit heeft maar weinig effect op de guerrillastrijders in de bergen. Tot nu toe voert het Turkse leger op de grond weinig uit, waarschijnlijk omdat het weet dat het niet de kracht heeft om de guerrilla te verslaan. De PKK daar en tegen gaat wel degelijk in het offensief. Vorige week nog slaagde een HPG Guerrilla eenheid er in om explosieven te plaatsen in een tunnel, die was gegraven onder het hoofdkwartier van de oproerpolitie in Amed. De explosieven werden tot ontploffing gebracht en het hele gebouw werd met de grond gelijk gemaakt. Tientallen agenten kwamen hierbij om. De schattingen variëren van 19 tot 83. De bevolking van de stad werd niet door de explosie getroffen.

Een HPG commandant, Bahoz Erdal, zei later dat dit de nieuwe manier van oorlog voeren is. Hij benadrukte dat de HPG tegen het imperialisme strijd, en dit soort acties zal uitvoeren zo lang als de AKP fascisten hun moordpartijen tegen de Koerden voortzetten. Erdal gaf ook aan dat de Turkse staat leugens vertelt over wat er in de oorlog precies gebeurd. “Iedere dag beweert de AKP dat de PKK bijna vernietigd is. Ze zeggen dat ze het hol van de leeuw zullen binnen gaan om deze vernietiging compleet te maken. Maar de operatie in Amed, en de vele andere operaties die de HPG nu uitvoert, laten zien dat het de PKK is die het hol van de leeuw durft te betreden om toe te slaan. In plaats van zwakker, wordt de PKK steeds sterker. Dat is de waarheid en de realiteit.”

Dit alles laat zien dat er alleen maar gestreden kan worden voor een vrij en onafhankelijk Koerdistan, dat een hoofdrol zal kunnen spelen in het oplossen van de vele problemen in het Midden Oosten. De Koerden hebben van niemand iets te verwachten, en kunnen alleen maar terugvallen op de eigen kracht. Gelukkig is die eigen kracht, mits ze gepaard gaat met eenheid, voldoende om de oorlog te winnen en het imperialisme de pas af te snijden. Uit het verleden hebben de Koerden geleerd dat geen enkele imperialistische macht te vertrouwen is.

Jaren van misbruik hebben veel levens gekost. Maar het is ook een leerschool geweest, die waardevolle lessen heeft opgeleverd. Als deze lessen slim worden gebruikt hebben de Koerden voor het eerst in de geschiedenis de kans om een echte en duurzame overwinning te behalen. Als dit werkelijkheid wordt zullen de imperialisten en de uitbuiters, de moordenaars en misbruikers in het vervolg rekening moeten houden met een vrij Koerdistan, als ze hun moorddadige praktijken plannen. Dat zal zeker even wennen zijn. En de Turken? Die zullen door Erdogan en zijn fascisten steeds verder naar de afgrond worden gesleept, tot het volk opstaat en de bloedsultan de nek omdraait. De machtigen lijken altijd het machtigst, net voordat ze te gronde gaan.

Reacties

Reacties

Geef een reactie