DELEN
achteraf

Menigeen die kritisch staat tegenover actuele beleidskeuzes, en dat tracht te onderbouwen door aan te halen dat we als volk al zo vaak bedrogen uitkwamen, omdat het échte verhaal toch anders was, is bekend met die reactie.

De suggestie die er vanuit gaat, is dat ook die criticus destijds nog niet wist dat het officiële verhaal niet klopte. En als men dat weerspreekt, en er op wijst dat men destijds ook volop protesteerde, omdat men het niet vertrouwde, en/of andere opties beter vond, loopt het risico om als ‘arrogante kwast‘ te worden afgeserveerd.

Dat laatste gaat dan steevast gepaard met de stellige bewering dat ook de criticus het destijds domweg niet kon wéten, omdat de bewijzen voor ‘vals spel‘ er toen nog niet waren. Hetgeen direct al impliceert dat die criticus overduidelijk een ‘complot-denker‘ is. En dan ben je pas écht een groot gevaar voor de gezonde samenleving!

Achteraf blijkt de aanval op Amerikaanse schepen in de Golf van Tonkin, die voor president Johnson het excuus was om Hanoi te bombarderen, en de Verenigde Staten de gruwelijke oorlog tegen Vietnam, Laos en Cambodja binnen te loodsen, nooit te hebben plaatsgevonden.

Achteraf blijkt niet Egypte de ‘USS Liberty‘ bijna naar de bodem van de Middellandse Zee te hebben gejaagd, zoals de Amerikaanse regering destijds stelde, maar Israël. De vergissing die er het gevolg van was, de onherroepelijke keuze van de Verenigde Staten voor Israël, notabene, waarmee het de naoorlogse neutraliteit terzijde schoof, is een van de meest wrange voorbeelden van misleiding. Maar er zijn er zat in die competitie!

Achteraf blijken de Amerikaanse regering en Tony Blair’s Engelse ploeg, willens en wetens te hebben gelogen over ‘Weapons of Mass Destruction‘ in Irak, en alles in het werk te hebben gesteld om degenen die de bewijzen hadden van dat bedrog het zwijgen op te leggen.

Achteraf blijken de doden die vielen op ‘Maidan‘, en die het excuus was voor het westen om een staatsgreep te steunen  tegen de zittende, democratisch gekozen president, het werk van ‘onze jongens‘, en niet van die gewraakte president.

Achteraf bleken verdenkingen over massale surveillance van alle communicatie van burgers, het ontvoeren en zonder proces gevangen houden van gevangenen, het martelen, en de ‘zwarte‘ gevangenissen, waarvan er verscheidene te vinden waren in landen met een bedenkelijke reputatie op het gebied van mensenrechten, waaronder Libië, Syrië en Egypte, geen paranoia, maar de naakte waarheid.

Achteraf blijkt dat de ‘Democratische‘ partij de voorverkiezingen intensief manipuleerde om Hillary aan de nominatie te helpen.

Achteraf blijkt de betrokkenheid van bondgenoot Saoedi Arabië bij de aanslag op de ‘Twin Towers‘, en het ‘Pentagon‘, allang bekend bij de Amerikaanse regering.

Achteraf blijkt Hillary (voor de zoveelste keer!) te hebben gelogen over haar emails.

Achteraf blijken economische data toch altijd steevast minder rooskleurig dan uit de eerder gepubliceerde cijfers kon worden afgeleid. En wordt de ‘correctie‘, maanden later, niet gerapporteerd in de MSM, waarmee het de basis legt voor systematisch nieuw bedrog.

Achteraf blijkt niet Poetin de ‘belangrijkste naam‘ in de ‘Panama Papers‘, maar een hele reeks afzichtelijke westerse politici en leidinggevenden bij westerse multinationals.

De lijst is onvoorstelbaar veel langer. Zo lang, dat de vraag gewettigd is of we te maken hebben met een gebrek an ‘kritische denkers‘, of dat het probleem toch eerder de ‘vraag‘ is? Waarom willen mensen zo graag besodemieterd worden? Als het resultaat is dat er wereldwijd miljoenen onschuldigen sterven, en van huis en haard worden verdreven, terwijl de kosten van al die oorlogen, de surveillance, het martelen en schenden van elke denkbare wet, en morele en ethische regels, niet alleen ‘in de papieren‘ loopt, maar ook ons krediet als ‘mensen-mens‘ tot een lachertje maakt?

Meer en meer mensen ontkennen niet zozeer dat er iets grondig mis is met de media, en de wijze waarop doortrapte schurken ons om de tuin proberen te leiden. Ze kiezen ervoor het niet te willen horen. Hun kop in het zand te steken, en zich met een machteloos gebaar over te geven aan het ‘onvermijdelijke‘. Als men de ‘doemdenker‘ die hen dit soort ‘negatieve‘ berichten brengt niet wegzet als de werkelijke bron van hun kopzorgen, die hun leven ‘verpest‘.

Er is niet veel veranderd sinds ze in het Griekse Sparta er een gewoonte van maakten de boodschapper om te brengen als hij slecht nieuws had. Die reflex is niet zozeer de mens eigen, maar wel gemilitariseerde samenlevingen, die succesverhalen nodig hebben om kanonnenvoer te mobiliseren voor hun glorieuze strijd.

Reacties

Reacties

Geef een reactie