DELEN
CETA

Gisteren meldden we dat volgens de mainstream media het TTIP-overleg tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie wankelt. Frankrijk wil voorstellen er helemaal mee te stoppen. Duitsland denkt dat TTIP “de facto” dood is.

TTIP is een vrijhandelsverdrag, net als TTP, CETA en TISA. Waar de mainstream media het liefst over zwijgen is het meest gevaarlijke onderdeel van al die verdragen: ISDS. In dit artikel gaan we in op dit grote bedrog…. een systeem dat alleen toegankelijk is voor de superrijken en de grote multinationale ondernemingen.

Zoals we gisteren al meldden [1] blijven de belangrijke media blijven maar zeggen dat het met TTIP zo goed als afgelopen is, maar zij gaan bijna volledig voorbij aan de alternatieve vrijhandelsverdragen als CETA (waar de Europese Commissie het meest haast heeft om het ingevoerd te krijgen) en TISA.

ISDS

Maar we lezen verrekte weinig over een cruciaal onderdeel van die verdragen: het Investor State Dispute Settlement, afgekort ISDS — een afgezonderd rechtssysteem dat nu al onderdeel uitmaakt van duizenden verdragen die in de wereld afgesloten zijn, of afgesloten gaan worden, inclusief Trans Pacific Partnership (TPP) en het inmiddels beruchte TTIP — het geeft de grote (multinationale) ondernemingen en rijke investeerders een krachtig instrument in handen ten koste van de burgers en de democratie.

Onderdeel van de ISDS regelgeving is dat multinationals [2] toegang krijgen tot een parallel rechtssysteem waarmee zij regeringen kunnen aanklagen, en dus de belastingbetalers, voor verliezen bij “verwachte toekomstige winsten” waarbij zij de macht heben nationale wetgevingen en andere rechtssystemen te “overrulen”. De Amerikaanse senator Elizabeth Warren verklaarde het als volgt [3]:

Workers, environmentalists, and human rights advocates don’t get the right to use ISDS; only big corporations do. That’s a rigged system.

Afgelopen maandag schreef journalist David Dayen in de Huffington Post [4] dat “ISDS in toenemende mate een manier is voor rijke investeerders om geld te verdienen door te speculeren op rechtszaken, waarbij zij enorme winsten kunnen behalen, en waarbij de belastingbetalers gedwongen worden de rekening te betalen.”

Het werkt op de volgende manier:

Rijke financiers met genoeg kapitaal achter de hand hebben bedrijven gekocht die uitstekend geschikt zijn om een ISDS claim in te dienen, ondernemingen die er alleen toe dienen om door middel van die claim een flinke winst te kunnen maken. Soms worden er “shell corporations” opgericht om eisers te creëren die de ISDS claims kunnen indienen. En sommige hedgefondsen en private equity firma’s gebruiken bij hun ISDS zaken ook derden — zoals bijvoorbeeld miljardair Peter Thiel de bekende worstelaar/entertainer Hulk Hogan bijstond in zijn rechtszaak tegen Gawker Media.

Een enorm aantal mogelijkheden om een claim in te dienen plus de vooruitzichten van flinke winsten leiden ertoe dat er een ISDS claim-financieringsindustrie ontstaat die “booming” is.
Hedgefondsen, private equity bedrijven en institutionele beleggers staan in de rij om rechtszaken te financieren, waarbij zij dit niet anders beschouwen dan andere speculatieve waarden. Het gebrek aan transparantie betekent dat juristen die in de ene zaak optreden als “scheidsrechters” of “advocaten” in andere zaken onbekende investeerders kunnen blijken te zijn, en geen haan die er naar kraait.

Vermogen

Als bij de normale rechtsgang de (buitenlandse) juridische mogelijkheden zijn uitgeput dan is ISDS bij uitstek het terrein waar investeerders, die geen enkele band hebben met initiële beleggingen, rijk kunnen worden. Maar er is meer aan de hand.

Door investeerders de mogelijkheid te geven uit de hele wereld belastinggeld naar zich toe te trekken, geschiedt er een verplaatsing van vermogen: naar de rijken en superrijken, uiteraard. Het is een andere manier voor de rijken om nòg rijker te worden, met behulp van instrumenten die voor de meeste burgers niet toegankelijk zijn. Dat heeft vèrgaande gevolgen op economisch en politiek vlak, overal in de wereld.

BuzzFeed News publiceert met ingang van afgelopen zondag [5] een reeks artikelen waarin staat beschreven hoe bedrijven en leidinggevende, die beschuldigd of zelfs veroordeeld zijn voor misdaden, de dans ontsprongen zijn door gebruik te maken van ISDS.

Onderzoeksjournalist Chris Hamby schreef het volgende:

Reviewing publicly available information for about 300 claims filed during the past five years, BuzzFeed News found more than 35 cases in which the company or executive seeking protection in ISDS was accused of criminal activity, including money laundering, embezzlement, stock manipulation, bribery, war profiteering, and fraud.

Hamby vertelt bijvoorbeeld het verhaal van hoe eigenaars van fabrieken in El Salvador die batterijen produceren, die beschuldigd waren van ernstige milieuvervuiling en verwaarlozing, dreigden met ISDS om aansprakelijkheid te ontwijken — ondanks de verwoestende verontreiniging door lood in Sitio del Niño, de plaats waar de fabriek was gevestigd.

De aflevering van gisteren [6] bij BuzzFeed laat zien hoe “alleen het feit van het dreigen met een ISDS claim” vaak al genoeg is “om zaken te stoppen of terug te draaien”. Hamby schrijft over dat dreigen met arbitrage: “Het is alsof je bij zware onderhandelingen zit te zwaaien met een pistool – het is beter het ding niet te gebruiken, maar aan de andere kant van de onderhandelingstafel weten ze dat het wapen er is.”.

Later deze week plaats BuzzFeed een artikel over het concept van hedgefondsen die wedden bij ISDS zaken, waarbij ook wordt verklaard hoe kwetsbaar landen zijn bij deze regelingen.

ISDS moet worden geschrapt

Zowel Dayen als Hamby waarschuwen er voor dat lopende handelsovereenkomsten in dit systeem enorm in aantallen en omvang zouden toenemen – en ook de bedrijfsvriendelijke consequenties fors zouden stijgen. Dayen wijst op een prognose van Public Citizen [7] dat alleen in de VS al 9.000 nieuwe ondernemingen aanspraak zouden kunnen maken op ISDS rechten om de VS aan te klagen…. alleen al wat het TTP-verdrag betreft. “Dat zijn 9.000 nieuwe mogelijkheden voor geldschieters om flink wat geld bijeen te schrapen”.
Beide verslaggevers melden tot slot ook nog dat landen als Indonesië, Ecuador en India verdragen waarin de ISDS-bepalingen zijn opgenomen, te heronderhandelen of zelfs op te zeggen.

Daarom moet het gehele ISDS-hoofdstuk worden geschrapt uit zoveel mogelijk (nieuwe) handelsverdragen.

 

 

Reacties

Reacties

Geef een reactie