DELEN
iran

Steeds meer Iraanse vrouwen posten op sociale media foto’s en video’s waarin ze witte kledij of een witte hoofddoek dragen of het zelfs wagen om helemaal geen hoofddoek om te doen. Ze protesteren daarmee tegen de strikte kledijvoorschriften voor vrouwen in het land.

Het idee werd gelanceerd door Masih Alinejad, de oprichtster van My Stealthy Freedom, een onlinebeweging die zich verzet tegen de kledingregels in Iran. Met de socialemediacampagne #WhiteWednesdays roept ze vrouwen op om witte kledij te dragen als symbool van protest.

Spontaan protest van een in de U.K. wonende, gevluchte Iraanse vrouw of een op handen zijnde Soros kleurenrevolutie?

Wat weten we eigenlijk van Iran? De verhalen in de westerse pers moeten we eerst onder een loep bestuderen voor we die voor waar aannemen. Beter is het om uit te gaan van het volledig tegenovergestelde en van daaruit te zoeken naar de waarheid. Het grote probleem voor mij is echter dat ik geen enkele onpartijdige bron kan vinden. Ik moet het daarom hebben van losse berichten.

In het kort:

Voor de Iraanse revolutie in 1979 droegen veel Iraanse vrouwen westerse kledij, zoals minirokjes en topjes met korte mouwen. Maar aan dit alles kwam een einde toen ayatollah Khomeini aan de macht kwam.

Hoewel de omverwerping van het regime van de Amerikaanse stro-pop Sjah Mohammad Reza Pahlavi te danken was aan de demonstraties van links en de studenten, wist de ‘Partij van de Geestelijkheid’ van de extremistische ayatollahs hiervan misbruik te maken en de absolute macht te grijpen.

Het volk viel van de ene ellende in een nog grotere ellende, namelijk het juk van de Islam.

Iran werd een streng islamitische staat, waar vrouwen en anders denkenden / anders gelovigen vrijwel buiten de wet geplaatst werden en vogelvrij verklaard’

Vrouwen werden niet alleen verplicht om hun haar te bedekken, maar mochten ook geen make-up meer gebruiken en moesten kledij tot onder de knie dragen.

In 1997 werd Mohammed Khatami tot president gekozen. Khatami voerde enkele lichte versoepelingen in. De versoepelingen, hoewel zeer gering, werden verder doorgevoerd toen in 2013 Hassan Rohani tot president werd gekozen.

De Iraanse politiek is na de val van de Sjah sterk anti-Amerikaans. Dit werd nog versterkt toen de VS Irak steunde in de oorlog tegen Iran.

Ook voert Iran, wat uitermate belangrijk is, een vredespolitiek. Of Iran nu wel of geen kernwapens heeft, het huidige Iran zal deze nooit als eerste gebruiken, ondanks de dagelijkse bedreigingen van de atoomstaat Israël.

Waar haalt het westen trouwens de gore moed vandaan om van Iran te eisen dat het geen kernmacht mag worden, terwijl ze zelf volgepompt worden met Amerikaanse atoombommen. (Overigens ben ik van mening dat alle landen verplicht moeten worden om hun atoom arsenaal te vernietigen)

iran

Iran heeft zich ook aangesloten bij de BRICS landen, die een blok vormen om onder het kapitalistische westerse financiële chantageblok uit willen komen.

Iran heeft dus met zijn buitenlandse politiek veel pluspunten en is daarom een doorn in het oog van het kapitalisme.

De binnenlandse politiek heeft echter veel onduidelijkheid en vraagtekens.

Het is een vorm van parlementaire democratie, met een door het volk gekozen parlement en president. Het grote probleem is echter dat in de (islamitische) wet is verankerd, dat de geestelijken alle besluiten van het parlement kunnen verwerpen of terug draaien.

Buiten de homoseksuelen en anders denkenden, zijn vrouwen het grootste slachtoffer van deze geestelijk gestoorde ayatolla’s. Het is dan ook niet verwonderlijk dat steeds meer vrouwen zich verzeten tegen de achterlijke en discriminerende wetten van de Islam.

Echter, zonder dat de mannen zich hierbij solidair verklaren zullen de vrouwen nooit vrijheid kenen.

Terugkomend op de foto met onderschrift bovenaan dit artikel, het lijkt er op dat er zich in Iran een ”Witte revolutie’ aan het ontwikkelen.

Ik zeg met nadruk ”Witte revolutie” omdat daarmee gelijk mijn nekharen rechtop gaan staan.

Hebben we het hier over de zoveelste fascistische keurenrevolutie van de Soros kliek om een regime-change te forceren om Iran terug in het westerse kamp te krijgen, of is het een spontane actie van individuele vrouwen. Dat deze actie zoveel aandacht krijgt in de westerse pers doet mij het ergste vrezen.

Ik hoop dat ik het laatste het geval is. Reden te meer om deze ‘Witte revolutie’ goed in de gaten te houden.

De oprichtster van deze beweging is Masoumeh Alinejad-Ghomi (Farsi: معصومه علی‌نژاد قمی) (Qomī Kolā, 11 september 1976) is een Iraans journaliste en schrijfster. Ze werkt als verslaggever voor hetsatirische televisieprogramma OnTen en is correspondent voor Radio Farda.
Alinejad staat bekend om haar kritiek op de autoriteiten in Iran. Ze bevindt zich nu in ballingschap in het Verenigd Koninkrijk.

Een andere politiek actieve Iraanse vrouw is Darrya Saffaj

iran

Iraanse mensenrechtenactiviste Darrya Safaj: ‘Vrouwen, pas op voor het islamisme!’

Wikipedia

Darya Safai (Teheran, 7 april 1975) is een IraansBelgische vrouwenrechtenactiviste.
Ze was laatstejaarsstudent tandheelkunde aan de universiteit van Teheran in 1999, toen ze na haar deelname aan een studentenmanifestatie, die tot een grote protestbeweging leidde, gearresteerd werd en in de gevangenis belandde. Nadat ze voorlopig op borgtocht werd vrijgelaten, in afwachting van haar proces, vluchtte ze samen met haar man Saeed Bashirtash, één van de leiders van de protestbeweging, naar Turkije en daarna naar België. Ze werd bij verstek veroordeeld door de revolutionaire rechtbank van de Islamitische Republiek Iran tot een gevangenisstraf van 2 jaar.

In 2014 heeft ze de actiegroep Let Iranian women enter their stadiums opgericht waarmee ze tegen het stadionverbod voor Iraanse vrouwen strijdt. Ze gebruikt het stadionverbod als symbool voor één de vele discriminaties waarmee Iraanse vrouwen dagelijks geconfronteerd worden. Op een vreedzame manier, met banners en T-shirts, probeert de groep de aandacht te trekken en zo wereldwijd mensen bewust te maken van het feit dat Iraanse vrouwen het recht niet hebben om een sportwedstrijd bij te wonen. De groep protesteert vooral wanneer een Iraans nationaal team ergens speelt, maar ook op andere sportevenementen.

Op 15 juni 2017 had NPO op Radio 1 een interview met haar. Mijn gevoel zegt dat deze dame meer te vertrouwen is dan Masih Alinejad. Waarom? Ik weet het niet, het is gewoon een gevoel. En ik hoop maar dat ik het fout heb en dat beide dames echte en eerlijke actievoerders zijn en geen dubbelrol spelen.

17 jaar geleden vluchtte mensenrechtenactiviste Darrya Safaj uit Iran voor de onderdrukking van het islamisme. Na al die jaren in België is ze bang voor hetzelfde in Europa. En daarom doet ze een oproep aan Europeanen op zich daar tegen te verzetten.

Darrya Safai heeft samen met haar man verschillende tandartspraktijken in België. Ze maakt zich zorgen, omdat ze in haar praktijk ziet dat bepaalde tekenen van islamisme en onderdrukking van vrouwen steeds meer toenemen. Dat is volgens haar vooral te zien in de kleding die mensen dragen. “Je ziet dat aan de kledingcode”, vertelt Safai. “Je ziet dat die de gelijkheid tussen man en vrouw niet erkent.”

Volgens haar is het een mythe dat jonge meisjes zelf bewust voor een hoofddoek kiezen.

Safai: “Een hoofddoek is iets religieus. In religie spreekt men niet over rechten en keuzes, maar over plichten. Vergeet niet: de filosofie achter de hoofddoek erkent geen vrijheid voor een vrouw. We zeggen altijd dat er een vrijheid van keuze is, maar we vergeten dat de sociale druk ook een heel belangrijke rol speelt. En als je ziet hoe meisjes behandeld worden die geen hoofddoek dragen in bepaalde gemeenschappen, dan weet je hoe moeilijk het voor die meisjes is.’

Vergeet niet: De filosofie achter de hoofddoek erkent geen vrijheid voor een vrouw

Volgens Safai is het vooral schadelijk als leerlingen op school al leren dat vrouwen zich zouden moeten bedekken. Dat draagt volgens haar bij aan een toenemende ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. “Die ongelijkheid is ongezond. Een van de belangrijkste universele vrijheden zijn volgens de westerse normen en waarden de gelijkheid tussen man en vrouw. Wij weten hoe gevaarlijk het kan zijn om die verliezen.”

‘We mogen best wat banger zijn voor islamisme’

Safai ontvluchtte Iran omdat daar de vrijheden van de inwoners steeds meer werden ingeperkt. Nu ze in België woont, vindt ze dat Europa zich moet verdedigen. “Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Als we die niet bewust bewaken, kan het zomaar verloren gaan. Ik vind het jammer dat alleen bepaalde groepen in de politieke partijen nu die vrijheden lijken te willen bewaken, want de manier waarop dat gebeurt is niet verbindend. We moeten allemaal die vrijheden bewaken.”

Reacties

Reacties

1 REACTIE

Geef een reactie