DELEN
PvdA

Battle of the Ego’s

Waar men verwacht dat de politieke leiders en partijprominenten het toonbeeld zijn van de uit te dragen idealen, is dit al lange tijd niet meer van toepassing op veel van onze politieke partijen. En dan met name de PvdA. Een aantal bizarre zaken heb ik de afgelopen dagen voorbij zien komen die ik niet kan rijmen met de waarden waar de partij voor stond of wellicht nog steeds staat.

Een aantal voorbeelden uit het spreekwoordelijke horse’s mouth:

Jeroen Stans on Twitter

Staatssecretaris @sharon_dijksma stuurt PVV kamerlid Van Aalst antwoorden… https://t.co/kak1cA6HMA

Alhoewel ik hier de humor van inzie, betreft dit wel een lid van ons parlement en een bestuurder van een publieke organisatie. Ik vind dat humor niet gepast is bij het beantwoorden van vragen van Kamerleden die daar nota bene zitten om de regering te controleren. Dit hoort niet [punt]

Lodewijk Asscher on Twitter

Doei https://t.co/UqMDGJrjzj

Lodewijk Asscher, iemand die me persoonlijk met de ramp wet DBA en decentralisatie van de zorg hard heeft geraakt en waarvan ik vind dat hij niets te zoeken heeft in een partij die voor sociaal democratie staat. De meervoud aan redenen voor deze conclusie geeft hij zelf in een interview. Maar behalve dat… Op deze wijze reageren door de politiekleider van de PvdA en zittend vice-premier is mijns inziens ambt onwaardig. De behaalde resultaten door deze politieke carrièretijger? Vriend en vijand moeten bekennen: heel, heel weinig.

En dan komen we aan bij de persoon die zich beter vandaag dan morgen kan aansluiten bij de dikke ik partij, VVD, dhr. Frans Timmermans. Ook een lid van de PvdA die daar, net zoals velen, eigenlijk voor niemand anders zit dan zichzelf. Reden voor deze conclusie: dit interview met Ronald Plasterk.

Tenslotte de persoon die in aanmerking komt voor de natte tosti awardJeroen Dijsselbloem. De meneer die zichzelf op plek 3 van de kieslijst wist te drukken en zijn eigen pluche baantje als voorzitter eurogroep direct na de verkiezingen wist zeker te stellen tot volgend jaar. Die keihard belastingontwijking van miljardenbedrijven wil aanpakken, maar niet eerder dan 2025. Denk wat je ervan wil denken maar succesvol in de dikke ik politiek zijn deze partijtijgers wel.

Verbinding

Het lijkt erop dat het binnen de partij het lang niet meer om de leden, de kiezer of de sociaal democratische waarden gaat. Net zo min is er een eenduidige en duidelijke visie voor de toekomst van ons land. Waardoor bij mij, en ik denk ook vele anderen, de vraag ontstaat waar de PvdA nou eigenlijk voor staat. Door het ontbreken van een duidelijk antwoord op deze vraag gaat elk weldenkend mens zich afvragen wat dan het maatschappelijk nut is van deze partij anders dan een bestuurdersfabriek te zijn.

Niets voor niets is “verbinding” het toverwoord voor de aanstaande voorzittersverkiezing van de PvdA. Verbinding met de achterban, de kiezer de burger en eigenlijk verbinding met iedereen. Hoe men dit wil bereiken? Door volledig in te zetten op aanstaand professioneel voorzitter (11 nevenfuncties) Nelleke Vedelaar. Alleen die naam moet bij de leden terecht komen. Er zijn geen andere kandidaten natuurlijk anders dan een compleet onbekend voormalig Kamerlid waarvan we de naam zo min mogelijk moeten noemen.

Het grootste gevaar voor de gevestigde orde binnen de partij is het duo Oosenbrug & Oosterwijk.

Allebei nooit een top bestuursfunctie vervuld binnen of namens de partij. Allebei niet 10+ neven-voorzitterschappen. Dus ook niet afhankelijk van de partijtop. Over dit duo moeten we het absoluut niet hebben… We moeten het hebben over Nelleke en Nelleke alleen. Als er iemand kan verbinden is het wel iemand met 11 nevenfuncties en een tweevoudig-wethouderschap om in contact te treden met de gewone PvdA kiezer. Die heeft daar barstens veel gemeen mee natuurlijk. Dat ze niet meer in Zwolle verkozen kan worden met de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen is slechts toeval. Het is in ieder geval beter dan een Gerard Oosterwijk die initiatiefnemer is van Positief Links of een Astrid Oosenbrug die niet een blad voor de mond neemt wanneer het aankomt op idealen en partijwaarden. Of na haar Kamerlidmaatschap zich nog keihard inzet op sociaal vlak. Wat hebben zij nou met de achterban, toch?

De top? Nou u kunt zich wel voorstellen welke kandidaat de steun van haar geniet. En zo wordt er verder gewerkt aan de afbraak van niet alleen de PvdA maar de sociaal democratie in Nederland. Het is nu aan de leden welke koers er ingeslagen wordt, meer van hetzelfde of radicaal anders en terug naar de basiswaarden van de partij.

We gaan het zien…

IS ER NOG TOEKOMST VOOR DE PVDA?

Na de afgelopen verkiezingen is er een partij die meer heeft verloren dan alleen zetels. De PvdA. De identiteit en en de sociaal democratie als geheel staan ter discussie. De een vind dat de partij zichzelf zou moeten opheffen, de ander wijt het aan gebrek aan communicatie of geeft de VVD de schuld. Er wordt niet gekeken naar wie nou eigenlijk de partij hebben gemaakt tot wat ze vandaag de dag is geworden. De interne intrigespolitiek handige manoeuvres en uiteraard de incidenten waarbij personen gebackstabbed werden voor niets anders dan de persoonlijke ambitie van ras politici.

De partij staat nu dan ook op een keerpunt. Het is kiezen of delen deze periode voor de PvdA. Zet zij de huidige koers door dan verwacht ik dat met 1 tot max 3 verkiezingsperiodes er geen PvdA meer is. Wat is de incentive om PvdA te stemmen wanneer je zowel aan de linker als rechter zijde van de partij prima alternatieven hebt? Precies hier gaat het mis. Dit is de commercialisering van de politiek. Een politieke partij zien als een product dat goed gepositioneerd dient te worden in de markt. #marketing Na de mascotte wil je aansprekende figuren die net je aandacht grijpen bij verkiezingen en vervolgens opgaan in de massa. De lijsttrekker, en met een beetje geluk de nummer 2 en 3 op de kieslijst, moet “shinen“. Dat werkt. Althans eventjes totdat er echt gewerkt moet worden. Dit zal men in de toekomst ongetwijfeld het Jesse Klaver probleem gaan noemen. Je doet grootse abstracte beloftes, kiezers geven je de kans en je weet dat je op een gegeven moment daarop afgerekend gaat worden.

Mijn mening is niet dat de sociaal democratie dood is, verre van. Er is nu meer dan ooit werk aan de winkel. Echt werk dat je niet met politiek gedraai kunt oplossen of kunt wegpraten. Om deze uitdagingen en problemen frontaal te tackelen heb je een ander type persoon nodig. Geen politici. Of in ieder geval minder politicus. Mensen die geen genoegen nemen met een politiek handig compromis maar verschil willen maken. Waarbij nalatenschap een belangrijker aspect is dan een leuk baantje voor later.

Om echt verschil te maken zou je aanstaande politici willen aantrekken die zichzelf niet of nauwelijks als politicus zien. Die met idealen burgers wil betrekken en vertegenwoordigen. Personen die een maatschappelijk issue zo belangrijk vinden dat het hen over de streep heeft getrokken om zichzelf verkiesbaar te stellen. Zeker niet mensen die het Kamerlidmaatschap zien als een begin van een leuke carrière. Daar ben ik, en ik denk velen met mij, klaar mee.

Ik had dan ook de PvdA afgeschreven. Een partij die vooral bezig was met en voor zichzelf. Op de grote als minder grote zaken zijn er beslissingen genomen waarvan ik niet begreephoe deze bijdragen aan de idealen van de partij.

En toen was het 9 juni en las dat een van de personen, die bij mij in de telefoon opgeslagen staat als Heldin, een gooi doet naar het voorzitterschap van de PvdA. Astrid Oosenbrug, een vrouw die niet zomaar opzij stapt of dingen zegt die ze niet meent. Iemand die echt werkheeft gedaan voordat zij verkozen werd tot Kamerlid. Iemand die zelfstandig afscheid heeft genomen van haar Kamerlidmaatschap met tal van nagenoeg anoniem aangenomen moties. Niet bang was om Kamervragen te stellen die ook kritisch richting de eigen partij waren. En die kritiek beperkte zich niet alleen tot Kamervragen. Ik juich kritiek toe. Zeker naar jezelf en naar de groep mensen met wie je samenwerkt kan een gezonde dosis kritiek een belangrijk middel zijn om te groeien als individu en als groep.

Een Partij van de Arbeid met een voorzitster als Astrid zou in mijn ogen de partij alleen goed doen. Ten eerste omdat ze niet door een commissie als een zorgvuldig marketing technische handige keuze wordt voorgedragen, maar omdat ze vooral de lef heeft om zichzelf te zijn. Voor mij zelfs een reden om Partij van de Arbeid te stemmen.

In oktober komt er uitsluitsel en zien we of de PvdA werkelijk iets heeft geleerd van haar nederlaag.

Reacties

Reacties

Geef een reactie