DELEN
islam
LONDON, ENGLAND - OCTOBER 16: Protestors hold placards outside a press conference being held by right-wing Dutch MP Geert Wilders on October 16, 2009 in London. Mr Wilders was allowed into the UK after he overturned a previous ban by the UK immigration authorities. About 20 protestors gathered outside the building where he held a press conference. (Photo by Peter Macdiarmid/Getty Images)

Na de vele gebeurtenissen van de laatste weken zou je het bijna vergeten; het is zomer. Normaal gesproken is dat de tijd dat we het wat rustiger aan doen, nieuwe plekken ontdekken en energie op doen voor de komende tijd. Dat was het beeld van Europa in de zomer zoals we het jaren lang, zelfs generaties lang, hebben gekend. Maar we schreven het al eerder; Europa is niet meer hetzelfde. Waarschijnlijk zullen die tijden van toen ook niet zo snel terug komen. Dus in plaats van een plekje in de zon of de schaduw zoeken moeten we ons bezighouden met aanslagen, amokmakers, en oneindig veel slachtoffers. Dat laatste is nog het ergste van alles.

Europa

De waxinelichtjes op de promenade van Nice zijn nog niet eens uit na de aanslag met de vrachtwagen, of de nieuwe lichtjes worden al weer ontstoken in München waar een Duitse Iraniër wild om zich heen schoot. Tussen deze twee gebeurtenissen was er nog een steekpartij in Frankrijk en een aanslag in een trein in Duitsland. Het slotstuk leek een Syrische vluchteling die in Reutlingen, ook in Duitsland, een vrouw dood stak en twee andere mensen verwonde. Maar afgelopen zondagavond blies een andere Syrische vluchteling zichzelf op bij een feest in Beieren en raakt 15 mensen gewond. En in Normandie, Frankrijk, sneden twee IS aanhangers dinsdagochtend de keel van een priester door tijdens een gijzeling in een kerk. Beiden werden door de politie doodgeschoten. Dat alles gebeurde in een week tijd. Van vakantiestemming, of zomerplezier was toen nog maar weinig over. In plaats van de zon hangt er een zwarte wolk boven Europa. Tijd om dit alles wat dieper te onderzoeken, en om te kijken hoe het verder moet.

De verschillende incidenten die volgde op de grote aanslagen in Parijs en Brussel, hebben uiteen lopende achtergronden. Maar in een aantal, Nice en het treinincident in Duitsland bijvoorbeeld, speelde de IS een rol. Het ging dus duidelijk om terroristische daden, alleen nu vooral uitgevoerd door individuen die zich door IS laten inspireren, en niet door getrainde groepen. Toch is het resultaat hetzelfde; veel doden en veel gewonden. De amokmaker in München had een voorliefde voor schietpartijen en heeft waarschijnlijk zijn fantasieën in daden omgezet. Maar wat bezielt al deze, meestal jonge mensen, om op zo’n brute wijze te keer te gaan en op grote schaal slachtoffers te maken? Hoe komt het dat er steeds meer van dit soort incidenten zijn?

Deze vragen zijn niet echt helemaal te beantwoorden. Maar we kunnen wel een poging wagen. Het lijkt er op dat steeds meer jonge mensen met een migrantenachtergrond grote problemen met hun identiteit hebben. Eigenlijk weten ze niet meer wie ze nu precies zijn. In de landen van Europa worden ze niet echt geaccepteerd als gewone burgers en in de herkomst landen van hun ouders horen ze er ook niet echt bij. Ze worden eigenlijk overal als buitenstaanders gezien. Niemand die het interesseert of ze een identiteit hebben of niet. Uit een soort wanhoop proberen ze dan een identiteit in elkaar te zetten en daar wordt meestal de religie voor gebruikt. Als je allochtonenjongeren spreekt zul je horen dat ze er een vreemd soort behagen in scheppen om te voldoen aan oude leefregels. Die regels komen meestal uit de Islam, en terwijl je zou verwachten dat jongeren die hier zijn geboren zich vooral vrij zouden willen voelen, is het omgekeerde het geval. Er ontstaat dan een soort sociale controle waarin ook roddels een grote rol spelen. Natuurlijk kan dit alles niet echt het ontwikkelen van een eigen identiteit vervangen en daar door ontstaan veel problemen. Het is een doodlopende weg, in sommige gevallen letterlijk.

Terwijl niemand zich om deze essentiële zaken druk maakt doen de jihadisten dit juist wel. Zij zien hun kans schoon om te beïnvloeden en te ronselen voor de jihad. Plotseling hebben deze jongeren dan gelijkgestemden, die een veilige haven lijken te zijn. Dat dit allemaal schijn is hebben de meesten niet door. Ze voelen zich eindelijk geaccepteerd en kunnen dan de gekste dingen gaan doen. De voorbeelden hebben we intussen overal gezien. Nu dit soort jongeren door hebben dat je ook gewoon op eigen initiatief toe kunt slaan, gebruikmakend van alle daagse middelen is de geest pas goed uit de fles. Voor alle duidelijkheid; natuurlijk denken niet alle allochtonenjongeren op deze manier. Het is maar een klein percentage, maar het aantal neemt wel toe.

Hoe vaker dit soort jongeren toeslaat hoe meer de angst en ook de woede onder de bevolking gaat toenemen. Ook dat zien we al steeds meer. We hebben dus te maken met een dodelijke cocktail van omstandigheden, die nog veel grotere ontploffingen in zich kan dragen. Daar komt nog bij dat het westen door de interventies in het Midden Oosten steeds meer gehaat wordt. Vorige week nog hebben Franse vliegtuigen in Syrië 120 burgers tijdens een bombardement vermoord. Een paar dagen eerder deden de Amerikanen hetzelfde met meer dan 20 dodelijk slachtoffers. Is het dan verwonderlijk dat de haat aan beiden kanten alleen maar toeneemt? Dat er een sfeer ontstaat waar bij het nemen van wraak als de belangrijkste reactie wordt gezien?

Twee zaken moeten we niet uit het oog verliezen. De interventies in andere landen zijn geen vredesmissies, maar rooftochten voor westerse belangen die de haat, zowel in de landen zelf als ook onder allochtonenjongeren in Europa, alleen maar doet toenemen. In de meeste gevallen hebben hierbij de Amerikanen de hand in het spel, maar dat ziet bijna niemand. Europa laat zich immers willig gebruiken en wordt daarna geconfronteerd met de consequenties. Dus meer aanslagen, groot en klein. Als we de interventies stoppen nemen we in ieder geval een grond weg voor wraaknemingen. Dat betekent niet dat we capituleren voor terrorisme, zoals de systeempolitici altijd beweren. We maken gewoon een einde aan een beleid dat niet het onze is en vanaf het begin fout was. Met capituleren heeft dat niets te maken. Dat is alleen maar ophitserij uit Washington.

Het tweede punt is de rol van de georganiseerde religie. Dit is niet alleen tegen de Islam gericht. Ook het christendom heeft veel misdaden begaan en doet dit nog steeds. Jaren lang hebben we moeten vechten tegen het opleggen door de christelijke kerken van allerlei regels en verboden. De Islam is op dit gebied geen haar beter. Ook de Islam probeert zaken op te leggen aan zowel Moslims als ook niet-Moslims. De steekpartij in Frankrijk waarbij een Moslimman een buurvrouw en haar dochters neer stak omdat zij op vakantie ongepaste kleding zouden hebben gedragen is een goed voorbeeld. Maar hetzelfde geldt ook voor Moslimprotesten tegen bepaalde posters in bushuisjes in Den Haag. Laten we er niet om heen draaien, we hebben er jaren over gedaan om van de invloed van Christen fundamentalisten af te komen, we zullen nu niet toestaan dat de Islam fundamentalisten voor ons gaan beslissen wat we wel of niet mogen doen of hoe we ons kleden. Dat is geen Islamofobie, een term waar snel naar wordt gegrepen. Het is gewoon duidelijk maken dat we ons door geen enkele religie en haar volgelingen laten onderdrukken. Iedereen heeft recht op het beleven van zijn of haar religie, maar georganiseerde religie, zeker in combinatie met politiek, heeft meer slachtoffers gemaakt dan wat dan ook in deze wereld.

We kunnen hier uit concluderen dat om te overleven we een paar zaken goed moeten regelen. Ten eerste moeten we af van de Amerikaanse invloed en dus ook de buitenlandse interventies. Ten tweede moeten we geen concessies doen aan bekrompen religieuze eisen, uit welke hoek die dan ook komen. Het christendom speelt in veel landen nog maar een marginale rol en dat is goed zo. De Islam moeten we op dezelfde manier tegemoet treden. Dat betekent geen overdreven politieke correctheid, met als concreet voorbeeld; geen salafistencentrum in Rotterdam. Er zijn al genoeg jongeren die met vijandsbeelden rondlopen, zonder dat de salafisten olie op het vuur gaan gooien. Ieder de beweerd dat het salafisme geen voorportaal naar fundamentalistisch terrorisme is, heeft de huidige situatie niet begrepen.

We hebben het al veel langer gezegd, het oude Europa is eigenlijk al verdwenen. Een aantal zaken zijn al veel te ver gegaan en nauwelijks nog terug te draaien. Maar als we volledige chaos willen voorkomen, moeten we op de bovengenoemde manier in actie komen. Daarnaast moet de kwestie van identiteit niet alleen serieus worden genomen maar ook worden aangepakt. Het begint er mee dat we ons weer realiseren wie we zelf zijn. Pas als we daaruit komen, en weer weten waar we in het leven staan kunnen we voortgang boeken richting anderen. De wegen en mogelijkheden zijn er, maar we moeten er wel werk van maken, anders zal de toekomst alleen nog maar bestaan uit haat en angst. Daar op valt geen enkel leven te bouwen. Nu niet en ook in de toekomst niet.

Reacties

Reacties

Geef een reactie