DELEN
eu

Als onderdeel van haar Quantitative Easing programma smijt de Europese Centrale Bank elke maand weer vele miljarden euro’s aan nieuw gemaakt geld neer voor zakelijke obligaties – en soms koopt het obligaties via “private placements” rechtstreeks bij een aantal van Europa’s grootste ondernemingen en Europese dochters van niet-Europese multinationals. Inmiddels heeft de ECB al voor meer dan 100 miljard euro uitgegeven voor het opkopen van obligaties. Het is de grootste bad bank ter wereld geworden.

Als onderdeel van haar Quantitative Easing programma smijt de Europese Centrale Bank elke maand weer vele miljarden euro’s van nieuw gemaakt geld neer voor zakelijke obligaties – en soms koopt het obligaties via “private placements” rechtstreeks bij een aantal van Europa’s grootste ondernemingen en Europese dochters van niet-Europese multinationals. Inmiddels heeft de ECB al voor meer dan 100 miljard euro uitgegeven voor het opkopen van obligaties. Elke maand komt daar grfweg € 7 miljard bij, en het duurt niet lang of de ECB is de grooste “bad bank” in de wereld geworden.

Toen de ECB voor het eerst het opkopen van zakelijke obligaties, in maart 2016, bekendmaakte, was het de bedoeling dat de bank alleen maar investment-grade rated debt zou opkopen – relatief goede stukken dus. Maar al kort na die aankondiging begonnen analisten zich zorgen te maken over wat er zou kunnen gebeuren als een onderneming, waarvan de ECB stukken had opgekocht, een downgrade zou krijgen, of – de horror – dat het stuk de junkstatus zou krijgen.

Een paar maanden later verklaarde een vertegenwoordiger van de bank (ter geruststelling van de financiële wereld, die de bui al zag hangen) dat de ECB “is not required to sell its holdings in the event of a downgrade” to junk, raising the prospect of it holding so-called “fallen angels.”

Nu het programma zo’n 16 maanden aan de gang is, blijkt het dat de ECB geld heeft uitgegeven aan 981 verschillende bedrijfsobligaties, waarvan er nu 34 een BB+ rating hebben, ofwel een non-investment grade, of beter gezegd: junk. En 208 van die obligaties hebben geen rating (NR). In totaal is dus een kwart van de bedrijfsobligaties die de ECB in die periode heeft opgekocht ofwel junk of heeft het geen rating (rode kolommen):

De ECB had dus in eerste instantie gezegd dat het alleen obligaties zou opkopen die een “rating”, een kredietbeoordeling, hebben. Het feit dat dus een kwart van de obligaties die het in haar boeken heeft staan, ofwel junk is, ofwel geen kredietbeoordeling heeft, is dus een groffe schending van de door haar gedane belofte.

De ECB is dus duidelijk risicovolle stukken aan het opkopen en hoogstwaarschijnlijk slechte kredieten die Draghi’s opvolger mag verteren, ergens verderop in de toekomst. De ECB is hiermee verworden tot een vuilnisbelt van risicovolle ondernemingskredieten, voor honderden miljarden euro’s, waarbij die betreffende ondernemingen de lachende derden zijn.

Onder leiding van Goldman Sachs’ Mario Draghi’s is de ECB – dat kunnen we nu gerust stellen – de grootste bad bank ter wereld geworden met meer dan €4.23 biljoen (€4.230.000.000.000) aan *kuch* assets”*kuch*, waaronder:

Giftige Griekse staatsschulden

Dubieuze staatsschulden van andere landen uit het Middellandse Zee gebied
242 bedrijfsobligaties, die ofwel junk zijn, of geen rating hebben
149 negative-yielding obligaties. De belangrijkste reden dat deze obligaties negative yields hebben is Draghi’s jarenlange opkoopprogramma.
Het is moeilijk erachter te komen welke ondernemingen hier het meeste baat bij hebben. De ECB vertikt het openheid van zaken te geven, heeft alleen de International Securities Identification Numbers (ISIN) van de obligaties bekendgemaakt, maar niet de bedragen.

Als de ECB deze obligaties opkoopt, stuwt het de obligatiekoersen verder op en drukt het hun yields omlaag, wat ook de bedoeling is, want daarmee verlaagt het de kosten van de ondernemingen om aan kapitaal te komen. Maar volgens de Competition Commission van de Europese Unie betreft het hier niet oneerlijke concurrentie. Flauwekul natuurlijk, maar verwachtte u iets anders van een EU-orgaan?

Het Europees Parlement zet er zo haar vraagtekens bij. Een groep parlementsleden heeft onlangs schriftelijk aan Draghi gevraagd om de aangekochte waardepapieren en de omvang van elk bedrijf bekend te maken, zodat het eventuele bezorgdheid uit de weg kan ruimen dat de aankopen een kleine groep bedrijven bevoordeelt. Zoals de Financial Times meldde waarschuwt de brief dat sinds haar invoering het QE-programma “heeft geleid tot een zekere mate van bezorgdheid, aangezien het kan worden beschouwd als een vermomde subsidie ​​aan bepaalde bedrijven.”

Het is niet alleen de willekeur of het potentieel van belangenconflicten die zorgwekkend zijn wat betreft het QE-programma van de ECB. Zo is er ook het niveau van afhankelijkheid dat het heeft doen ontstaan ​​onder nationale overheden en bedrijven voor vrijwel gratis geld.

Draghi heeft eerder dit jaar dan wel de maandelijkse aankopen van obligaties door de ECB vermindert van € 80 miljard tot € 60 miljard, veel begunstigden van het programma redden het niet meer om het alleen te doen. Draghi’s thuisland Italië in het bijzonder kan zich de hogere rentetarieven =die zouden voortvloeien uit verminderde obligatie aankopen, niet meer veroorloven. Hogere tarieven zouden het land failliet doen gaan. In dit opzicht zien Italianen hun landgenoot Draghi als hun beschermengel bij de ECB.

Van de andere kant geldt dat veel van de bedrijven die hebben geprofiteerd van de ECB-geldstroom, de afgelopen 16 maanden, het moeilijk zullen krijgen als zij niet meer aan Mario’s geldtepel gelegd kunnen worden, op het moment dat het verstand, of zeg: de realiteitszin, weer enigszins op de financiële markten terugkeert. Tot die tijd zullen de ceo’s van die ondernemingen zich laven aan de fontein van virtueel gratis geld, terwijl de balans van de ECB met de maand groter wordt…. en steeds lelijker.

Reacties

Reacties

Geef een reactie