9 C
Amsterdam
dinsdag, november 21, 2017
Dries van Agt en Joop den Uijl: moordenaars

Dries van Agt en Joop den Uijl: moordenaars

1179
1
DELEN
treinkaping

‘Deze is dood,’ zegt een commandant in een ander fragment, waarop mariniers in zijn eenheid hem lachend bijvallen: ‘Ja, nu wel.’ ‘Alletwee kapotgeschoten,’ zegt een marinier. ‘[achter]… die leefde nog, die heb ik helemaal [kapot]…’

De mariniers zorgden er wel even voor dat de kapers nu zeker dood waren. De helden Pffffff.

Vooropgesteld, ik ben absoluut geen aanhanger van de Molukkers. De Indonesische NSB’ers, die vochten tegen hun landgenoten toen die bezig waren met hun vrijheidsstrijd tegen kolonisator Nederland.

Maar dat wil nog niet zeggen dat ook maar iemand het recht in eigen hand mag nemen en treinpersoneel mag vermoorden of opdracht (al dan niet stilzwijgend) geeft om de kapers te vermoorden

treinkapers

‘Den Haag wilde dat treinkapers De Punt werden gedood’

En wie was dan die minister van justitie die opdracht gaf tot moord?

Dries van Agt van de KVP met zijn schijnheilige christelijke kop. Ja, de zoveelste moord in naam van een god

En wie was toen de premier die hiervoor toch ook toestemming voor gegeven moet hebben?
Joop den Uijl, de PvdA gluiperd van de eeuwige klasseverraders-partij
Gepubliceerd: 17 oktober 2016, 17-10-16, Laatste update: 17-10-16

Een marinier die in 1977 betrokken was bij de beëindiging van de treinkaping bij De Punt zegt dat hij tijdens de briefing vooraf te horen kreeg dat de regering wilde dat geen van de Molukse kapers het zou overleven.

Een functionaris was volgens hem speciaal vanuit Den Haag gekomen met die boodschap.
Advocaat Jos Rijser schrijft dat in een verklaring. De oud-marinier wil niet met zijn naam bekend worden. De advocaat wil bijdragen aan de waarheidsvinding en ook onder ede verklaren.De verklaring staat haaks op de lezing van het kabinet. Volgens toenmalig minister Ivo Opstelten (Veiligheid en Justitie), die uitgebreid onderzoek liet verrichten, waren er geen kapers opzettelijk doodgeschoten. “Het was het doel om de gegijzelden te beschermen en te bevrijden, niet om de gijzelnemers te doden”, stelde hij.

Omstandigheden

De oud-militair heeft ook verteld dat mariniers die een gelijktijdige Molukse gijzelingsactie moesten beëindigen in de lagere school De Meenthe in Bovensmilde dezelfde wens om de gijzelnemers te doden te horen hadden kregen.

Naderhand zou hij van die collega’s hebben gehoord dat zij ”door de omstandigheden ter plaatse” niet aan de wens van de regering hadden kunnen voldoen.

de punt

Nabestaanden van twee doodgeschoten Molukse kapers van de treinkaping bij De Punt in 1977 hebben de Nederlandse staat vorig jaar aansprakelijk gesteld. Volgens hen zijn de kapers Max Papilaja en Hansina Uktolseja door mariniers geëxecuteerd terwijl ze zwaargewond en weerloos waren.

Nederland was in 1977 bijna drie weken in de ban van de kaping van de intercity Assen – Groningen. Na vruchteloze onderhandelingen eindigde de kaping met een grote, gewelddadige bevrijdingsactie. Zes daders en twee onschuldige treinreizigers kwamen om het leven.

Radicalisering

Tegelijkertijd begon een gijzelingsactie door jonge Molukkers in de lagere school De Meenthe in Bovensmilde. Beide gijzelingen werden pas op 11 juni beëindigd.

De acties vonden plaats tegen de achtergrond van ontevredenheid en radicalisering onder Molukse jongeren. Een deel voelde zich miskend, streefde naar een eigen Zuid-Molukse staat en eiste dat Nederland zich meer voor dat ideaal zou inzetten

Overzicht: Treinkaping De Punt, wat foto’s

NU 17 okt 2016   Overgenomen van ‘Sott.net’
Met commentaar van Scott.net
https://nl.sott.net/article/3695-UPDATE-Overheid-gaf-opdracht-executie-daders-treinkaping-De-Punt-Werk-van-staatsgesponsord-Gladio
de punt
Op 11 juni 1977 werd er een einde gemaakt aan de treinkaping bij De Punt. Mariniers bestormden de trein en lieten een vuurregen neerdalen. Zes treinkapers en twee reizigers vonden de dood. “Het was een executie”, zei toenmalig premier Den Uyl 10 jaar later in een niet uitgezonden televisieprogramma

Een marinier die in 1977 betrokken was bij de beëindiging van de treinkaping bij De Punt zegt dat hij tijdens de briefing vooraf te horen kreeg dat de regering wilde dat geen van de Molukse kapers het zou overleven.

Een functionaris was volgens hem speciaal vanuit Den Haag gekomen met die boodschap.

Advocaat Jos Rijser schrijft dat in een verklaring. De oud-marinier wil niet met zijn naam bekend worden. De advocaat wil bijdragen aan de waarheidsvinding en ook onder ede verklaren.

De verklaring staat haaks op de lezing van het kabinet. Volgens toenmalig minister Ivo Opstelten (Veiligheid en Justitie), die uitgebreid onderzoek liet verrichten, waren er geen kapers opzettelijk doodgeschoten. “Het was het doel om de gegijzelden te beschermen en te bevrijden, niet om de gijzelnemers te doden”, stelde hij.

Commentaar: Twee gegijzelden kwamen om het leven, dus die bewering snijdt geen hout. Overigens weten we dat Opstelten vaker op een creatieve manier met de waarheid omgaat.

Omstandigheden

De oud-militair heeft ook verteld dat mariniers die een gelijktijdige Molukse gijzelingsactie moesten beëindigen in de lagere school De Meenthe in Bovensmilde dezelfde wens om de gijzelnemers te doden te horen hadden kregen.

Naderhand zou hij van die collega’s hebben gehoord dat zij ”door de omstandigheden ter plaatse” niet aan de wens van de regering hadden kunnen voldoen.

Zwaargewond en weerloos

Nabestaanden van twee doodgeschoten Molukse kapers van de treinkaping bij De Punt in 1977 hebben de Nederlandse staat vorig jaar aansprakelijk gesteld. Volgens hen zijn de kapers Max Papilaja en Hansina Uktolseja door mariniers geëxecuteerd terwijl ze zwaargewond en weerloos waren.

Nederland was in 1977 bijna drie weken in de ban van de kaping van de intercity Assen – Groningen. Na vruchteloze onderhandelingen eindigde de kaping met een grote, gewelddadige bevrijdingsactie. Zes daders en twee onschuldige treinreizigers kwamen om het leven.

Radicalisering

Tegelijkertijd begon een gijzelingsactie door jonge Molukkers in de lagere school De Meenthe in Bovensmilde. Beide gijzelingen werden pas op 11 juni beëindigd.

De acties vonden plaats tegen de achtergrond van ontevredenheid en radicalisering onder Molukse jongeren. Een deel voelde zich miskend, streefde naar een eigen Zuid-Molukse staat en eiste dat Nederland zich meer voor dat ideaal zou inzetten.

Commentaar: Hier zien we vele overeenkomsten met het huidige Daesh. Overheden sporen kwetsbare jongeren op, groomen ze of achtervolgen ze zodanig dat jonge mannen zich gedwongen voelen om te vluchten, trainen ze, voorzien ze van wapens en laten ze vervolgens los op samenlevingen om zoveel mogelijk wanorde te creëren. Denk aan Syrië en Libië bijvoorbeeld. Wanneer het plan is voltooid kunnen de jongeren worden opgeruimd.
Commentaar: In de onderstaande documentaire over de kaping bij De Punt worden ook de kapers aan het woord gelaten. Daardoor krijgen we meer informatie, vooral omdat ze een aantal zaken verzwijgen of ontkennen. Over de treinkaping van 1975 in Wijster (waarbij drie doden vielen en de kapers ongedeerd bleven) zei een van hen:

Tijdens de kaping vielen er drie doden: de machinist en twee passagiers. Sahetapy was daar bij betrokken. Over het neerschieten van deze mensen en hoe de kapers aan hun wapens kwamen, wil Sahetapy niet spreken. Gevraagd of zij als kapers waren opgeleid in een (Palestijns) guerrilla-kamp, zoals vaak beweerd wordt, antwoordt Sahetapy: “Nee, we hebben alles zelf geregeld. Ook hadden we niet speciaal getraind of geoefend om met wapens om te gaan. Iedereen kan een geweer bedienen of granaat gooien. Daar is niks moeilijks aan. Ook jij kunt het.”

Commentaar: Ook in de video werd gezegd dat de kapers zich niet speciaal hadden voorbereid. Dat lijkt ons onmogelijk. Het kapen van twee treinen, het bestormen en innemen van het Indonesische consulaat, de school in Bovensmilde, enzovoort vereist gedegen planning en training. Deze jongeren werden hoogst waarschijnlijk klaargestoomd voor deze terroristische acties door speciale eenheden van de CIA.
Meer zaken die ons opvielen in de video’s:
  • Molukkers (die de elite vormden) in het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) vochten tegen Indonesië en aan de kant van Nederland tijdens de onafhankelijkheidsstrijd die in 1945 begon en wilden daarna een eigen staat (RMS).
  • Het lijkt erop dat de stay-behind networks/Gladio van de NAVO en CIA achter het uitroepen van de Republiek der Zuid-Molukken zaten om zo een net zelfstandig geworden Indonesië te destabiliseren en ervoor te zorgen dat de VS 15 jaar later probleemloos de nieuwe kolonisator van dit rijke land kon worden. (Dezelfde netwerken lijken achter de golf van kapingen en bestormingen van gebouwen te zitten die plaatsvonden in de jaren 70.)
  • Aangezien dit problemen veroorzaakten werden deze soldaten en hun gezinnen naar Nederland overgeplaatst, ontslagen en in o.a. voormalige concentratiekampen gestopt zoals Westerbork.
  • De Nederlandse overheid hield zich doof en stom inzake het lot van deze mensen. Alle ingrediënten voor radicalisering waren dus aanwezig.
  • Op de eerste dag van de twee gijzelingen in 1977 vond er een symposium plaats over… gijzelingen. Dit doet denken aan andere valse vlaggen waar oefeningen werden gehouden die samenvielen met de aanslagen. Overigens vielen hier geen doden totdat de mariniers de trein en de school bestormden.
  • Onder toenmalig minister van Justitie Van Agt vond de vernietiging plaats van het kamp waar sommige Molukkers nog verbleven. Met bulldozers werden hun woningen met de grond gelijkgemaakt. Dezelfde man die nu commentaar heeft op Israël.
  • Het was ‘volop verkiezingstijd’ waar Van Agt dankbaar van gebruik maakte. Hij reisde af naar Assen nabij de ‘plaats van actie’ en zocht de publiciteit op. Ondanks het feit dat hij later zou uitroepen hoe vreselijk het was om beelden te zien van de gegijzelde kinderen.
  • Van Agt speelde de vermoorde onschuld door te beweren dat ze dergelijke treinkapingen nooit verwacht hadden. Gezien de golf van geweld die zich ook over de rest van Europa verspreidde lijkt ons dit volstrekt onmogelijk. Zoals bij andere valse vlaggen zien we ook hier dat de toenmalige Binnenlandse Veiligheidsdienst Dienst al deze gewelddadige acties (in dit geval van Molukkers) maar liet gebeuren gedurende een tijdspanne van 8 jaar.
    Tussen 1950 en 2009 vonden er overigens circa 70 aanslagen in Nederland plaats waarbij rond de 40 doden vielen. Van Agt, als minister van Justitie, moet hiervan op de hoogte zijn geweest. In de zomer van 1974 wist men in Amsterdam nog net de kaping van de Warschau-Express te verhinderen.
  • Het is mogelijk dat de minister opdracht gaf tot executie.
  • De kapers konden zodoende niet berecht konden worden (de normale gang van zaken in een rechtsstaat) zodat er geen ongemakkelijke waarheden naar boven zouden komen wat een eventuele betrokkenheid van de geheime, diepe staat aan het licht zou brengen.
  • Het is een executie“, zei oud-premier Den Uyl destijds. 15.000 kogels zijn er volgens hem tijdens de bestorming gebruikt en niet een luttele 144, het aantal dat door de geschiedvervalsers in de media wordt vermeld.

UPDATE: De broer van de enige treinkaapster heeft voor het eerst met de pers gesproken. Uit het artikel (zie de foto’s onderaan het artikel) blijkt dat Joop den Uyl bovenstaande feiten vlak voor zijn dood heeft prijsgegeven. Is hier sprake van toeval of was de geheime staat bang dat Den Uyl nog meer zou openbaren?

Het lijkt erop dat het weer tijdens de laatste avond van de kaping weerspiegelde wat er de volgende ochtend zou gaan geschieden.

De avond voordat een eind gemaakt zou worden aan de kaping, kleurde de lucht boven Bovensmilde donkerrood. ,Het waaide heel erg”, weet Chris nog. ,Over de straat gingen van die kleine tornado’s.” De broers en zussen Uktolseja stonden in de voortuin. ,We zeiden tegen elkaar: nu gaat het gebeuren.”

UPDATE 2 (10 november 2016): Het lijkt erop dat de eerste generatie Molukse Nederlanders zowel verraders waren als verraden werden. Geronimo Matulessy omschreef het als volgt:

“Het enige wat ik mijn grootouders kwalijk neem, is het aangaan van een alliantie met de Nederlandse regering. Ook dit had zijn redenen (financiële zekerheid, status en beloftes), maar ik was liever ten onder gegaan met een kogel in mijn hart en opgeheven hoofd, dan mijn handen gevuld met Nederlands bloedgeld en valsheid”.

Wat Matulessy niet vermeldt is het feit dat zijn grootouders ten prooi vielen aan de bedrieglijke rol van propaganda en meewerkten aan de slachtpartijen van (islamitische) Indonesiërs. Ze werden als het ware gehersenspoeld en status werd een lokmiddel dat de Nederlanders gebruikten. De KNIL-soldaten zagen niet in dat ze ingezet werden als ‘nuttige idioten’ en zich lieten verdelen en overheersen door de imperialisten.

“De door Nederland geschapen mythe was door de autochtone bevolking overgenomen: veel christelijke Ambonezen beschouwden zich inmiddels als ‘zwarte Hollanders’ en ervoeren de gelijkstelling met andere Indonesische bevolkingsgroepen, waarmee zij geen verwantschap voelden, als verraad van hun ‘trouwste bondgenoot’.

De ooit als stoottroepen gebruikte minderheid belandde tussen wal en schip toen een deel van de Molukkers zich in 1945 schaarde achter de nationalistische beweging van Soekarno en Hatta [later de eerste vicepresident van de Republiek]. Tijdens de revolutie bleef Nederland op Ambon KNIL-soldaten werven en die kregen een antinationalistische indoctrinatie.

Op 29 december 1949 koos Nederland eieren voor zijn geld en droeg het de soevereiniteit over aan de Verenigde Staten van Indonesië (RIS). Nog geen jaar later proclameerde Jakarta de eenheidsstaat (RI) en werd de deelstaat Oost-Indonesië, waaronder de Molukken, geliquideerd. Voormalige Molukse KNIL-officieren als Julius Tahya en Joost Muskita gingen over naar het nationalistische leger (TNI). Veel onderofficieren en soldaten, beïnvloed door de Nederlandse propaganda tegen de Republiek, konden die stap niet maken, ook al omdat Jakarta aarzelde hun een plaats in het vooruitzicht te stellen binnen de TNI. Zowel Nederland als de Republiek liet hen vallen.

De proclamatie van de Republiek der Zuidelijke Molukken (RMS) op 25 april 1950 door Soumokil was een wanhoopsdaad van KNIL-militairen, die weerklank vond bij de christelijke helft van de Ambonese bevolking. Dat een enkele anti-Javaanse islamiet daarin meeging, doet hier niets aan af. Nationalisten beschouwen deze proclamatie tot de dag van vandaag als een door Nederland geïnspireerde daad van hoogverraad. Soumokil zei al bij de uitroeping van de RMS dat deze onder de voet zou worden gelopen door de TNI. En ook dat wapenfeit staat op naam van een Molukse officier: de Ambonees Joost Muskita. Molukkers vochten tegen Molukkers. De TNI-eenheden onder Muskita’s commando telden een groot aantal christenen van de Pattimura-eenheid”.

Een ‘wanhoopsdaad’ ingefluisterd door de imperialisten in een poging om de splinternieuwe republiek te destabiliseren?
Hoe schrijnend de geschiedenis van Molukkers in Nederland ook is, we mogen nooit uit het oog verliezen dat mede door hun toedoen naar schatting 150.000 Indonesiërs zijn vermoord en het onafhankelijke Indonesië vanaf het begin is gedwarsboomd, de weg vrijmakend voor multinationals.

In de Tweede Wereldoorlog werd Nederlands-Indië bezet door de Japanners. Het Indonesisch nationalisme bloeide op. Kort na de Japanse capitulatie riepen nationalisten de eenheidsstaat Indonesië uit. De Nederlanders wilden hun wingewest behouden en probeerden de Indonesische vrijheidsstrijd de kop in te drukken. Volgens Louhenapessy [destijds bestuurslid van de kleine Molukse studentenvereniging PMM Kakade] hadden de Molukkers ook bezwaren tegen de republiek. Zij wilden een federaal Indonesië, waarin zij recht hadden op zelfbestuur. Uit strategische overwegingen vochten Molukse KNIL- lers daarom mee tegen de Indonesische vrijheidsstrijders. Zo werden ze medeverantwoordelijk voor de dood van duizenden.

Het lijkt erop dat de christelijke Molukkers ook misbruikt werden als een stevige voet tussen de deur in het islamitische Indonesië. Volgens het boek (google books) Healing the Wounds: Essays on the Reconstruction of Societies after War was vooral deze groep ‘beducht’ voor de moslims in westelijk Indonesië en daarom zo gebrand op een eigen republiek.

UPDATE 3 (29 mei 2017): De Nederlandse staat heeft heel wat te verbergen, maar heeft nu na veertig jaar de rechtbank transcripties overhandigd van geluidsopnamen die zijn gemaakt van gesprekken van mariniers tijdens de treinkaping bij De Punt in 1977.

De Nederlandse staat had de geluidsopnamen veertig jaar geheim gehouden. Zij lagen echter in een kluis in het archief van het Nederlandse Instituut voor Militaire Historie. Het gaat om conversaties die werden opgenomen met microfoons die drie commandanten bij zich droegen tijdens de bevrijdingsoperatie. […]

De rechtbank wil binnenkort de mariniers van twee van de vijf teams onder ede horen over de bevrijdingsactie. De mariniers van toen zijn inmiddels veteranen van ruim in de zestig.

De transcriptie van de opnames zijn opgesteld door experts van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI). Flinke delen van de gesprekken zijn niet te verstaan.

Zijn deze opnames geredigeerd op last van de autoriteiten?

Reacties

Reacties

1 REACTIE

Geef een reactie