DELEN
democratie

De politiek mag dan de mond vol hebben over democratische normen en waarden, en dat ons land en de EU die hoog in het vaandel hebben staan, de praktijk wijst anders uit.

Dat blijkt namelijk de laatste dagen alweer nu er in het geniep wetsvoorstellen worden ingediend en in no-time moeten worden afgehamerd. Niet alleen in de EU (Frankrijk en Duitsland met hun superstaat, Juncker die het CETA-verdrag buiten de lidstaten geregeld wil zien), maar ook in ons land. Even snel toestaan dat de Europese greep op onze pensioenpotten wrdt vergroot…. de regeringspartijen, D’66 en GroenLinks hebben er geen moeite mee dat er in een paar uur doorheen te jassen. En de uitkomst van het Oekraïne-referendum? Dat volgt “zo spoedig mogelijk”.

Geen hoge pet

Het is waar: we hebben van de mainstream media geen hoge pet op en kunnen dan ook niet verwachten dat zij kritisch de ontwikkelingen in de wereld volgen. Als het om een “goede zaak” gaat dan blijken de principes van journalisten ondergeschikt aan hogere belangen. Begrippen als onpartijdigheid, kritisch onderzoeken of (zelf)reflectie zijn mooi als het gaat om te schrijven over de vakantie van Frans Bauer, maar ze moeten geen belemmering vormen als er belangrijke zaken te melden zijn.

Brexit

Het verachten van principes is nog nooit zo duidelijk geworden als in de afgelopen dagen. Er is een referendum geweest, niet eens aangevraagd door burgers maar uitgevaardigd door een regering, waarbij er een uitslag is gekomen die velen niet bevalt. En meteen verschijnen er artikelen in de mainstream media dat het besluit tot een Brexit alleen genomen is door Britten, die inmiddels weer “tot bezinning” zijn gekomen, “spijt hebben over hun stemgedrag” of wat voor negatieve kwalificaties over de kiezers dan ook.

We kunnen hier een aantal zaken over opmerken: wetten zijn (normaal gesproken, in een echte democratie) toekomstgericht, niet met terugwerkende kracht. Zelfs als het Brits referendum, waarbij je de nodige vraagtekens kunt zetten, leidt tot wet, dan kun je die wet niet met terugwerkende kracht in laten gaan. Er is gekozen en de uitslag is bekend!

Democratie

Verder is het niet in de geest van een democratie om na een “verloren” verkiezing of referendum op te roepen tot een tweede, nieuwe raadpleging (hoewel dat wel is vóórgekomen, wat al erg genoeg is). Als de bevolking van een soeverein land heeft gesproken dan moet men de uitkomst, als die staatsrechtelijk tot stand is gekomen, eerbiedigen. Er behoort uit respect voor het democratische principe óók geleefd te worden met beslissingen, die niet in de kraam te pas komen, en dat geldt niet alleen voor burgers, maar beslist ook voor politieke partijen en regeringen.

Gebeurt dat niet, dan heeft dat niets te maken met democratie. Zie bijvoorbeeld het Oekraïne-referendum, of de eerdere referenda over de Europese Grondwet.

Vote

Een tweede punt dat we willen maken is, iets waarover door veel media uitgemolken is bericht, is dat de keus voor een Brexit tot stand is gekomen door vooral “oude mensen”, en dat jongeren in meerderheid vooral een andere mening waren toegedaan. Afgezien van het feit dat de opkomst onder jongeren bedroevend laag was…. nemen we aan dat het inderdaad zo is. En dan? In democratieën geldt toch het principe “one man, one vote”?

We hebben nog nooit gehoord van “one young man, two votes”. Leven in een moderne (ware) democratie betekent dat iedere stemgerechtigde één stem heeft, en het maakt niet uit of men jong, oud, geel, groen, paars, dom of dik is.

One man, one vote. Alleen het feit al dat men dit principe wil aanvechten getuigt van enorme domheid – of men moet niet democratisch zijn ingesteld. En dan ook roepen dat zo’n zelfde referendum over vijf jaar een heel andere uitslag kan hebben….. wat totaal irrelevant is.

Uitslag

De derde opmerking die we maken, en dat stuit ons nog het meest tegen de borst, is de theorie (of zelfs misschien al een lichte eis) dat de Britse regering zich niets van de uitslag van het referendum moet aantrekken en het votum moet negéren. Juridisch is dat wel mogelijk, omdat dit een raadgevend referendum was. De Britse premier heeft echter tevoren gezegd dat hij de uitslag zal respecteren. Zijn opvolger kan zich aan zijn (Cameron’s) uitspraken onttrekken door opnieuw een referendum uit te schrijven, het tot een votum om te zetten en daarmee de oude “belofte” ten grave dragen.

Iedereen die de democratie een warm hart toedraagt, moet dit een gruwel zijn. In plaats van de wil van het volk, uitgesproken tijdens het referendum, uit te voeren, moet er dus kennelijk net zo lang gestemd worden tot er een welgevallige uitkomst verschijnt.

Dom volk

Hier zien we dan niet dat de democratische beginselen worden uitgevoerd, maar dat er een dictatoriaal beleid heerst. Het is de mening (van politici) over een dom volk, dat te dom is om in te zien wat voor goeds zij afwijzen (wat door de elite juist gemaakt is). En als dat domme volk het niet snapt, moet het nog een keer worden uitgelegd. En nog een keer. En nog een keer. Tot de gewenste uitslag volgt.

Los hiervan vinden we de opstelling van Cameron – ontslag nemen en later dit jaar plaats maken voor een ander – op zijn zachtst gezegd niet netjes. Het heeft iets weg van een probleem over de schutting van een ander gooien, een opstelling van “na mij de zondvloed”.

Het Britse referendum ging over een politiek besluit, een uitkomst die slecht valt bij velen, vooral de elite en politici en dan ook nog vooral op het Europese vasteland. En omdat de uitkomst hen slecht uitkomt worden er plannen gemaakt (en uitgevoerd), die de democratische principes met voeten treden.
En dat is ons vierde punt.

Reacties

Reacties

1 REACTIE

Geef een reactie