DELEN
Wells Fargo

Vier jaar lang belazerden duizenden medewerkers van Wells Fargo hun eigen klanten. En dus moet de Amerikaanse bank omgerekend 165 miljoen euro aan boetes betalen en alle getroffenen compenseren. Een niet zo zware klap voor de bank, die bekend stond om zijn sterke imago. Medewerkers de laan uit, de top komt er mee weg.

Bij de Amerikaanse bank Wells Fargo creëerden werknemers stiekem op grote schaal nep-rekeningen en brachten zij hun nietsvermoedende klanten daarvoor kosten in rekening (intern werd deze praktijk “sandbagging” genoemd). Er werden zelfs pincodes en e-mailadressen verzonnen om de constructies mogelijk te maken.

We hebben er in de media uitvoerig over kunnen lezen.

In totaal gaat het in dit geval (volgens de bank) om anderhalf miljoen rekeningen en 565.000 creditcards. Duizenden bankmedewerkers schoven geld van de ene rekening naar de andere, van echte naar niet-bestaande rekeningen, zonder dat de betreffende klanten daarvan af wisten. Wel moesten die klanten (natuurlijk) opdraaien voor die aan de overboekingen gerelateerde overschrijvingskosten, of debetrente, als de saldi van die buiten-hun-horizon-liggende rekeningen niet werden aangezuiverd.

Het zijn behoorlijk indrukwekkende praktijken, als we het voorzichtig uitdrukken, maar het zegt alles over het bankensysteem en de manier waarop banken kunnen werken. Moet u nagaan: u overhandigt uw zwaarverdiende (spaar)geld aan bankmedewerkers, maar u heeft absoluut geen idee wat de bank met uw geld gaat doen. Bankieren kenmerkt zich door erg weinig transparantie, vooral bij extreem grote banken.

Neem bijvoorbeeld (niet toevallig, in het kader van dit artikel) Wells Fargo: in het jaarverslag van deze bank staat een post van grofweg $ 300 miljard voor “commerciële en industriële leningen”. Dat is alles, meer bijzonderheden worden er niet gemeld.

Dat is trouwens niet het alleenrecht van Wells Fargo…. bij veel banken staat het woord “transparant” niet in hun woordenboek.

Het kan maar zo zijn dat de bankmedewerkers veel spaargelden op een hoop veegden van, noem maar wat, een miljard dollar en dat geleend hebben aan een onderneming die op het punt stond failliet te gaan, of inmiddels failliet is. Of dat zij spaargelden hebben overgeboekt naar rekeningen van klanten met een bijzonder slechte kredietwaardigheid.

Niemand hoeft ook maar enige kennis te hebben hoe zulke grote banken werken (wij wel, trouwens, omdat we meer dan veertig jaat in die sector werkzaam geweest zijn)…. tot de poep de ventilator raakt, zoals in 2008 (u weet wel, de corrupte research-analisten van Wall Street).

En hoe zouden de meeste klanten dat ook moeten weten? Als iets zó groot, zó complex wordt, met honderdduizenden werknemers en duizenden kantoren…. dan is het bijna onmogelijk alles goed te volgen.

Dit recentste bankschandaal van Wells Fargo laat dat duidelijk zien.

Vaak hebben de mensen aan de top van zulke grote ondernemingen totaal geen benul van wat er zich binnen zo’n onderneming afspeelt – en dan hebben we het ook nog niet over de controlerende raad van commissarissen. In het geval van Wells Fargo: als de top van de bank niet wist dat duizenden werknemers miljoenen transacties uitvoerden op vele honderdduizenden nep-rekeningen, met het geld van klanten van de bank, hoe kunnen zij er dan van verzekerd zijn dat de aan de bank toevertrouwde gelden “veilig” zijn? Of dat al die gelden niet gedumpt zijn in een nieuw soort “giftige” investeringsproducten?

Het kan nòg erger als de top van de bank wèl wist van deze praktijken, wat inhoudt dat zij medeplichtig waren en zijn aan het misleiden van klanten van hun bank. Hoe dan ook: dit is een mooi praktijkvoorbeeld van hoeveel misleiding en incompetentie er binnen het bancaire systeem zit.

En dan hebben we het óók nog niet over de slimme boekhoudkundige trucs die er uit worden gehaald om de kapitaalniveau’s op te krikken om de financiële situaties van de banken mooier te laten lijken dan zij in werkelijkheid zijn. Een waarschuwing is dan ook op zijn plaats: er zijn veel meer risico’s verbonden aan het systeem dan wordt gesuggereerd, en voor klanten is een gezonde kritieke (wantrouwende) houding is dan ook een pré.

Hoe groot de omvang van de naar buiten gebrachte fraude wel niet was, blijkt uit het feit dat Wells Fargo de afgelopen jaren (!) maar liefst 5.300 frauderende medewerkers heeft ontslagen. Voor Wells Fargo is dat ongeveer 1% van het werknemersbestand.

Carrie Tolstedt, de Wells Fargo leidinggevende die verantwoordelijk was voor de divisie waar de werknemers meer dan 2 miljoen (niet-geautoriseerde) rekeningen openden voor klanten van de bank, verlaat Wells Fargo óók, maar dan wel met een vette bankrekening — en lovende woorden over het door haar verrichte werk. In juli werd haar vertrek bij de divisie aangekondigd…. zij ging na een dienstverband van 27 jaar “rentenieren”. Wells Fargo’s CEO John Stumpf noemde Tolstedt toen één van de belangrijkste leiders van de bank en een “uithangbord voor de bedrijfscultuur”, ja, zelfs een “kampioen voor de klanten van de bank”. Aangezien er al zóveel werknemers gedurende de jaren hiervoor werden ontslagen, móet (lijkt ons) bij haar, en wellicht ook bij de top van het bedrijf, kennis zijn geweest van de onoirbare praktijken.

Wells Fargo gaat nu $185 miljoen, inclusief de grootste boete uitgegeven door het Consumer Financial Protection Bureau, uitkeren aan het regelen van claims van opgelichte klanten. De aandeelhouders van de bank kunnen dat natuurlijk ophoesten, alhoewel, banken kennende zal Wells Fargo het uiteindelijk wel weer omslaan naar de bestaande klanten. 5.300 medewerkers zijn er de afgelopen vijf jaar ontslagen vanwege, zoals de bank het noemt, “slecht gedrag”.

Kort na het hoogtepunt van de financiële crisis was iedereen in de VS (maar ook daarbuiten), bankiers en politici, het erover eens dat de banken “too big to fail” waren, en dat zij dus kleiner moesten worden. De praktijk is dat zij nòg groter en omvangrijker geworden zijn, en in onze ogen zelfs oncontroleerbaar. Goldman Sachs, de schaduwregering van Washington, is daarvan het meest afzichtelijke aansprekende voorbeeld.

De bonuscultuur is weer als vanouds, en gaat het weer eens mis dan is de belastingbetaler goed genoeg om weer bij te lappen. Bankiers zijn “too big to jail” geworden.

Tolstedt was hoofd van de divisie Community Banking waaronder het retail banking en de creditcard divisies ressorteerden, en al sinds 2008 toen Wells Fargo samenging met Wachovia (dat was tijdens de financiële crisis). De “sandbagger-in-chief” vertrekt bij de bank met een mooie koffer met geld – $124,6 miljoen. Dat komt dan nog bovenop haar jaarsalaris van $ 1,7 miljoen die zij de afgelopen jaren ontving. Zij kan dat geld houden omdat zij “technisch gesproken” met pensioen is. Als zij was ontslagen, dan had zij (in ieder gevan een fors deel van het) ontvangen geld terug kunnen betalen.

Bij de banken van Wall Street wordt er nog kwistig rondgedeeld met geld….. maar waar dat geld vandaan komt zullen klanten nooit te weten komen. Het kan maar zo hùn geld zijn.

Reacties

Reacties

1 REACTIE

Geef een reactie