DELEN
wilders

Soms is het goed om even af stand te nemen van waar we dagelijks mee bezig zijn. Even een stap naar achteren om naar bepaalde onderwerpen te kijken, die vanzelfsprekend lijken, maar het vaak niet zijn. Deze keer kijken we op die manier naar verkiezingen binnen de zogenaamde parlementaire democratie. Schieten we met verkiezingen iets op, of zijn het alleen maar vertragingsmechanismen van de heersende klasse om ons bezig te houden en gelijktijdig af te houden van het echte werk? De gebeurtenissen van de laatste maanden geven wel wat antwoorden.

Jarenlang hebben linkse activisten er van gedroomd om ergens in Europa een echte linkse regering aan de macht te krijgen. Dan bedoelen we niet een slappe sociaal democratische regering, of doelen we op andere soft linkse clubs zoals in Nederland de SP en GroenLinks. We hebben het dan over een regering van linkse socialisten of communisten die op principiële basis gaat proberen om het socialisme in te voeren. Terwijl we hier over droomden hebben we ook altijd geweten dat zo’n regering, als het er ooit echt van zou komen, met enorme tegenstand te maken zou krijgen, zo wel van uit het binnen als het buitenland. Het kapitalisme zou zich weren, en hier bij zeker niet kinderachtig zijn. We hielden rekening met een staatsgreep, of zelfs een Amerikaanse invasie. Immers, iedereen die zich tegen Washington keert, kan op een interventie rekenen.

Jammer genoeg is zo’n regering er in Europa nooit gekomen, dus hebben we ook de gevolgen in de praktijk nooit kunnen zien. Maar de ontwikkelingen van de laatste tijd hebben toch wel een tipje van de sluiter opgelicht, zodat we nu wat conclusie kunnen trekken. Laat door deze woorden niemand denken dat er ergens ongemerkt wel zo’n regering is verschenen, want dat is natuurlijk niet het geval. Maar we hebben intussen wel de reactie van de heersende klasse op de populisten en hun overwinningen gezien, en dat maakt al veel duidelijk. Wetende dat de populisten eigenlijk zelf ook onderdeel van het systeem zijn, is de huidige reactie van de heersers dubbel zo hard voorspelbaar als het om een linkse regering zou gaan.

Maar we leren van de huidige tijd wel dat de elite helemaal geen staatsgreep nodig heeft om tegenstanders, die naar hun mening het systeem bedreigen, uit te schakelen of om te draaien. Tot nu toe is het voorbeeld van Trump in Amerika het meest duidelijke. Na zijn verkiezing gingen er binnen kringen, van bijvoorbeeld de Democraten, stemmen op om Trump met een soort staatsgreep te verjagen. Gelijksoortige taal hebben we ook van officieren in Engeland gehoord die Jeremy Corbyn niet als premier willen zien. Maar intussen is duidelijk dat de heersende klasse heel andere wapens hanteert. Men gebruikt de media om beschuldigingen en geruchten te verspreiden, en de rechtbanken om maatregelen van de nieuwe leider te blokkeren of onmogelijk te maken. Dit alles hebben we in de laatste maanden in Amerika gezien, en we kunnen er vanuit gaan dat bijvoorbeeld Le Pen met dezelfde zaken geconfronteerd zal worden als ze ooit president van Frankrijk wordt. Ook Wilders heeft in Nederland kunnen zien dat het systeem veel pijlen op de boog heeft om ongewenste ontwikkelingen te stoppen.

Eigenlijk moeten we hier niet verbaasd over zijn, want het systeem heeft velen jaren gebouwd aan een netwerk van wetten en regels, gecombineerd met allerlei reactionaire bondgenootschappen, om de echte wil van het volk geen kans te geven. Of het nu om rechts of links gaat, als er veranderingen op til zijn gaan deze noodmaatregelen meteen werken. Een tegenstander van het systeem, die ondanks alle tegenwerking toch wordt gekozen, maakt dus geen enkele kans. Hij of zij zal op allerlei manieren aan de schandpaal worden genageld door de geheime diensten en de media, en gelijktijdig zullen er altijd kandidaten te vinden zijn, die via rechtszaken alle beslissingen van de nieuwe regering blokkeren, verbieden, of op zijn minst heel lang uitstellen. De botte bijl van een staatsgreep kan dus begraven blijven.

Sommige zullen zeggen dat dit de bescherming van de democratie is. Dat is de grootste leugen van allemaal. Ten eerste bestaat er nergens in Europa echte democratie, en ten tweede gaat het hier niet om het beschermen van de democratie, maar om het verdedigen van de macht en de privileges van de heersende klasse. Het systeem is gebouwd om hun belangen te beschermen en nergens anders voor. De illusie van democratie, en de kruimels die erbij horen, zijn alleen camouflage om de ware aard van het systeem verborgen te houden. De machthebbers willen hun macht niet meer dan nodig tonen. Door de opmars van de populisten zijn ze daar wel enigszins toe gedwongen, en dan kunnen we even naar binnen kijken en onze conclusies trekken.

Hoe zien die conclusies er dan uit? Ten eerste moet duidelijk zijn dat je als activist, maar ook als volk in het algemeen, met geen enkele verkiezing wat opschiet. Het is gewoon het uitwisselen van poppetjes om ons het idee te geven dat we wat te zeggen hebben, terwijl er niets verandert. Via de parlementaire weg zal er dus ook nooit iets veranderen, en er zal ook geen betere wereld ontstaan. Wordt je als tegenstander toch gekozen, is dat een loze overwinning, want je kunt nog steeds niets uitrichten. Kortom; het mee doe aan verkiezingen en ook het stemmen hebben onder het huidige systeem geen enkele zin. Het kost alleen maar geld en energie, zonder dat we er een centimeter verder mee komen.

Als we echt iets willen veranderen is een opstand of een revolutie de enige bruikbare weg. Alleen door de illusie te doorbreken en alle banden door te snijden, kunnen we doordringen tot het centrum van de macht. Hiervoor moeten alle nodige middelen worden ingezet. Alleen door het systeem met wortel en tak te vernietigen en uit te roeien, zullen we de huidige impasse kunnen doorbreken. Als we de systeem media onschadelijk maken, de schadelijke bondgenootschappen verbreken, en ook de rechtbanken van de klasse justitie hun macht ontnemen, zullen we een kans maken om eindelijk de arbeidersklasse (de meerderheid) aan de macht te brengen. Het leven op hoop en illusie heeft over al die jaren niets, maar dan ook niets opgeleverd. Als we de ware gang van zaken onder ogen zien, en er ook naar handelen, maken we tenminste een kans om iets te veranderen. Verkiezingen zijn onzin, alleen revolutie heeft zin.

Reacties

Reacties

1 REACTIE

Geef een reactie